Burnout Paradise

این بازی در تاریخ 22 ژانویه سال 2008 (2 بهمن 1386) به بازار عرضه شد. بازی‌های جهان باز در سبک ریسینگ چیزی نبود که در سال 2008 نوآوری محسوب شود اما سازندگان Burnout Paradise قصد داشتند تا مفهوم سرعت، تصادفات دیوانه‌وار و دنیای بزرگ و آزاد را در این اثر به هم پیوند بزنند. این اثر که البته از نظر هواداران قدیمی کیفیت نسخه‌های قبلی را نداشت البته به موفقیت خوبی رسید. ارائه بیش از 40 ساعت گیم‌پلی غیر خطی با گرافیکی فوق‌العاده و تصادف با جزئیات فراوان از نکات مثبت Burnout Paradise بود.

این روز‌ها تقریبا قسمت زیادی از بازار توسط آثاری مثل Forza، NFS و بازی‌های ساخته شده توسط Codemasters اداره می‌شوند که تقریبا همه آنها ویژگی شبیه سازی را نسبت پررنگ‌تر جلوه می‌دهند. Paradise بدین شکل نبود، شما می‌توانستید خون آرکید هیجانی را در این اثر حس کنید. چند ماه گذشته نیز EA با توجه به درخواست‌های زیاد نسخه بازسازی شده این عنوان را برای PS4 و Xbox One منتشر کرده است. اگر از هواداران این بازی بودید، در خرید و تجربه دوباره آن شک نکنید.

No More Heroes

Killer7 که روی Game Cube عرضه شد، یکی از دلایلی بود که بسیاری از گیمرها با ساخته‌های Suda 51 آشنا شوند. البته بسیاری از این علاقه زیر پوستی با ساخت No More Heroes در افراد زیادی تبدیل به یک آتشفشان شد. No More Heroes در روز 22 ژانویه (2 بهمن 1386) در بازار جهانی عرضه شد. این بازی آمده بود تا ذهن گیمر را تسخیر کند، در حالی که مدت زیادی از ارائه Super Mario Galaxy و Metroid Prime 3 نمی‌گذشت. No More Heroes در مقابل این آثار بزرگ پا به زمین کوبید و استحقاق خود را ثابت کرد.

شاید صحبت کردن در مورد شخصیت اصلی بازی Travis Touchdown و علایق عجیبش در این مقاله چندان جالب نباشد اما باید گفت که خشونت و خون دو پایه اصلی در No More Heroes بودند. در آن روز‌ها در همه محافل صحبت از این بود که کنسول Wii، یک کنسول خانواده‌پسند است که بازی‌های آن توسط تمام اعضای خانواده تجربه می‌شود. No More Heroes در همان ابتدا ثابت کرد که این حرف درست نیست و Wii می‌تواند مخاطب بزرگسال را نیز هدف قرار داده و در اینکار نیز موفق باشد. شاید بسیاری از افراد به خاطر خشونت ذاتی، این اثر را بی مفهوم جلوه دهند اما ایده‌های بسیار جالبی در دنیای No More Heroes وجود داشت.

این بازی در قسمت روایت داستان دست با ساختار شکنی زد و با ارائه عجیب و غریب خود تقریبا همه استاندارد‌ها را زیر پا گذاشت. این مورد برای بسیاری از گیمر‌ها عجیب و البته لذت‌بخش بود. در حالی که حالا بیش از ده سال از عرضه اولیه این بازی گذشته و شاهد عرضه نسخه دوم آن نیز بودیم اما تیم Grasshopper بعد از این دو اثر تقریبا اصلا موفق نبوده است به خصوص که در ده سال گذشته پیشرفت‌های شگرفی در دنیای بازی به وجود آمده است. حالا چشم امید همه هواداران این سری Travis Strikes Back است که برای Nintendo Switch منتشر خواهد شد.

Devil May Cry 4

در محبوبیت و بزرگی سری Devil May Cry هیچ شکی نیست. اثری که در چند سال افسانه‌ای کنسول PS2 به نمادی از شرکت Capcom تبدیل شد و شخصیت دانته تا ابد در ذهن همه گیمرها باقی خواهد ماند. این سری پرستیز مخصوص به خود را در ارائه هیجان و صحنه‌های اکشن بسیار سریع دارد. حتی تماشای گیم‌پلی این سری که توسط گیمری ماهر انجام می‌شد، صحنه‌ای چشم نواز بود. Devil May Cry 4 در 5 فوریه 2008 (16 بهمن 1386) برای PS3 و Xbox 360 منتشر شد. در حالت کلی گیم‌پلی این بازی نسبت به قبل تغییر نکرده بود اما گرافیک آن با استفاده از قدرت کنسول‌های جدید بسیار چشم نواز بود.

از تغییرات رادیکالی DMC4 که عکس‌العمل‌های متفاوتی را به همراه داشت، معرفی Nero به عنوان شخصیت اصلی و جایگزین دانته باید اشاره کرد. تصمیمی که باعث شد موج منفی بزرگی بر علیه این بازی به وجود آید. هر چه باشد پسر مو سفید اسپاردا نماد اصلی این سری بود. این موج منفی بعد از عرضه بازی کمی فروکش کرد و گیمر‌ها دیگر آن فاز منفی را نسبت به Nero نداشتند. داستانی که باعث شده بود Nero به خاندان اسپاردا گره بخورد نیز مزید بر علت شد تا برخی از هواداران Nero را به عنوان شخصیت جدید بپذیرند. البته بدون شک با همه پیشرفت‌ها DMC4 نسبت به DMC3 خیلی ضعیف ظاهر شد و هواداران آنطور که باید از آن استقبال نکردند.

گیم‌پلی بازی و شیوه طراحی مراحلی که باید چندین بار توسط گیمر تجربه می‌شدند نیز جز عواملی بودند که DMC 4 به یک تجربه متوسط تبدیل شود. در حالی که DMC 4 به اندازه‌ای که گیمر‌ها و هواداران انتظار داشتند خوب ظاهر نشد اما باز هم افرادی بودند که از تجربه آن لذت بردند. کمبود آثاری با این سبک و سیاق نیز راه انتخاب را چندان باز نگذاشته بود و اگر به این سبک علاقه داشتید مجبور بودید که DMC 4 را تجربه کنید.

Super Smash Bros. Brawl

اگر به خاطر داشته باشید سری Super Smash Bros کار خود را روی Nintendo 64 آغاز کرد. این سری بعد از آن در قالب نسخه‌های مختلف برای کنسول‌های متفاوت نینتندو منتشر شد و در سال 2008 نوبت به عرضه Super Smash Bros. Brawl برای Wii رسید. این بازی در تاریخ 9 مارچ 2008 (19 اسفند 1386) به صورت جهانی عرضه شد. اگر از هواداران این سری بودید با معرفی نسخه جدید حس کردید که حالا موقع خرید Wii و یک نسخه از Super Smash Bros. Brawl فرا رسیده است. بیش از 35 شخصیت مختلف در این بازی حضور داشتند.

این بالاترین تعداد شخصیت‌هایی بود که در یکی از بازی‌های این سری گنجانده شده بود. ایده بازی کردن در نقش شخصیت‌هایی مثل Solid Snake و Sonic نیز چیزی نبود که هر گیمری بخواهد قید آن را بزند. البته این بازی بعد از عرضه در قسمت گیم‌پلی مورد انتقاداتی قرار گرفت اما در حالت کلی هواداران خاص خود را داشت. در نهایت انتقادات به تغییرهای انجام گرفته در گیم پلی برای گیمرها عادی شد و موج انتقادات با چرخش تبدیل به عشق و علاقه شد. در نهایت Super Smash Bros. Brawl با همه تغییرات در هسته اصلی خود هنوز همان اثر سرگرم کننده و لذت بخش بود.

Grand Theft Auto 4

سری GTA بدون شک جز بازی‌هایی است که تقریبا توسط تمام گیمرها تجربه شده است. این سری در دوره افسانه‌ای PS2 با نسخه‌های GTA 3، GTA Vice City و البته GTA San Andreas به اوج خود رسید و به یکی از محبوب‌ترین بازی‌های کل تاریخ تبدیل شد. Grand Theft Auto 4 در زمان معرفی اولین بازی از این سری بود که از قدرت سخت‌افزاری جدید استفاده می‌کرد و ظاهر جدید آن با روایت داستانی بسیار بهتر، آن را تبدیل به یکی از بهترین بازی‌های تاریخ کرد. در حالی که سه نسخه منتشر شده روی PS2 داستانی تقریبا متصل به یکدیگر داشتند، نسخه‌های PSP نیز همین روال را ادامه دادند. گرچه GTA 4 همه چیز را از ابتدا آغاز کرد.

اتفاقات بازی در نسخه‌ای جدید از شهر Liberty City دنبال می‌شد و به همین خاطر حس یک ریبوت کامل را به هواداران القا کرد. GTA 4 در 29 آپریل 2008 (10 اردیبهشت 1387) برای Xbox 360 و PS3 منتشر شد. گیمر در این بازی نقش یک مهاجر از یکی از کشور‌های اروپای شرقی به اسم نیکو بلیک را ایفا می‌کرد. این بازی داستان یک فرد خارجی که قصد داشت در دنیای غریبه جا باز کند را به خوبی به تصویر کشید. GTA 4 توانست به خوبی فرهنگ مصرف‌گرایی آمریکایی، طمع و خشونت را در دنیای بازی بازسازی کند. به عقیده بسیاری از منتقدان این بازی توانست به خوبی مشکلات در فرهنگ غربی را به نمایش بگذارد.

در حالی که شاید از دید بسیاری از هواداران سه‌گانه نسل ششم، GTA 4 نتوانست کاملا راضی کننده باشد اما داستانی جدید و روایت خارق‌العاده آن توانست بسیار قانع کننده باشد. یکی دیگر از انتقاداتی که در آن زمان به این اثر وارد شد، نبود محتوای اضافه در بازی مانند نسخه‌های قبلی بود اما راکستار ایده‌های جدیدی را پیاده سازی کرد. آنها دو DLC داستانی کاملا مجزا نسبت به بازی اصلی را منتشر کردند و برای اولین بار شاهد ویژگی‌هایی مثل بخش مالتی‌پلیر آنلاین، استفاده از گوشی‌های همراه و رویداد‌های جانبی در دنیای این بازی بودیم. تقریبا تمامی این امکانات جدید، پایه‌های اصلی برای تجربه بی‌نظیر GTA 5 را فراهم کردند.

Metal Gear Solid 4 Guns of the Patriots

اگر از هواداران سری Metal Gear Solid باشید حتما خاطرات بسیار خوشی از Metal Gear Solid 4 Guns of The Patriot دارید. این بازی در تاریخ 12 ژوئن (23 خرداد 1387) به صورت انحصاری برای PS3 منتشر شد. سالید اسنیک بعد از غیبت به عنوان شخصیت اصلی در دو نسخه قبلی MGS اینبار در روز‌های آخر زندگی خود قصد دارد تا نقشه‌های Liquid Ocelot را برای سلطه روی گروه Patriots را بی اثر کند. کوجیما قصد داشت تا با ساخت این بازی داستان سرباز افسانه‌ای این سری یعنی سالید اسنیک را به پایان برساند. شاید بدترین و البته بهترین نکته در مورد MGS 4 این باشد که به عنوان یک بازی مجزا قابل درک نیست.

این بازی در زمان خود یکی از بهترین تجربه‌های اثار مخفی‌کاری را ارائه کرد و در سمت مقابل در داستان توانست آینده تیره و تاریک انسان‌ها که حالا چیزی به جز جنگ و نفرت را نمی‌شناسند به تصویر بکشد. دنیایی که حالا به صورت کلی توسط گروه‌های نظامی کنترل می‌شود و جنگ تقریبا در تمامی نقاط دنیا به امری روزمره تبدیل شده است. جلمه شخصیت Big Mama خطاب به سالید اسنیک “این پسر من است” برای گیمر‌هایی که MGS 4 اولین تجربه آنهاست، مفهوم خاصی ندارد. در سمت مقابل اما اگر هوادار این بازی باشید این جمله می‌تواند به اندازه 50 سال داستان با ارزش باشد.

این جمله می‌تواند تداعی کننده ارتباط‌های به وجود آمده و در هم تنیده شخصیت‌های اصلی این سری باشد. این جمله شخصیت Big Mama و سالید اسنیک را که در هیچ بازی سری MGS همراه با هم حضور نداشتند را به راحتی به هم متصل می‌کند. یکی از دلایل اصلی ساخت MGS 4 پایان دادن به همه نقاط داستانی بود که تکلیف آنها مشخص نشده است. در روزگاری که مشخص نیست بازی‌هایی مثل Halo و Gears of War بدون پایان دادن به داستان تا چند ده سال دیگر ادامه داشته باشند، به نظر غیر واقعی می‌رسد که کوجیما بسیاری از نقاط مبهم داستانی را در یک بازی پاسخ بدهد. کوجیما با ساخت این بازی نشان داد که علایق هواداران در چه اندازه برای او با اهمیت است. چیزی که شاید هیچوقت دیگر شاهد آن نباشیم.

Battlefield Bad Company

یک دهه پیش و در روز 23 ژوئن (3 تیر 1387) شاهد عرضه Battlefield Bad Company بودیم. این بازی تجربه‌ای بسیار متفاوت نسبت به چیزی که قبلا از سری Battlefield بودیم را به گیمرها ارائه کرد. بازی که می‌توان از آن به عنوان ستون‌های اصلی نسخه‌های مدرن Battlefield یاد کرد. تا قبل از آن Battlefield تمرکز کاملی روی پلتفرم PC داشت اما حالا تجربه این بازی روی کنسول‌ها درهای زیادی را برای تبدیل شدن این سری به یکی از غول‌های پول‌ساز EA فراهم کرد. با استفاده از قدرت موتور Frostbite تقریبا همه چیز در دنیای Battlefield Bad Company قابل تخریب بود که تجربه‌ای جدید را برای گیمر‌ها به وجود آورد. دیگر کسی نمی‌توانست در یک ساختمان برای مدت زیادی مخفی شده و به اصطلاح “کمپ” کند. فقط کافی بود که ساختمان را روی سر آنها خراب کنید. این ویژگی باعث شد تا دید بسیاری از گیمر‌ها نسبت به شوتر‌های مالتی‌پلیر تغییر کند.

دیگر هیچ مکانی امن نبود. پویا بودن نقشه‌های بخش مالتی‌پلیر و تغییر ظاهری آنها در طول بازی با خاطر تخریب، چیزی نبود که قبل از آن مشاهده کرده باشیم. البته نباید از بخش داستانی Bad Company غافل باشیم. این بخش در واقع چیزی بود که تا به امروز نیز در ذهن گیمرها باقی مانده است. این اولین بازی در سری Battlefield بود که دارای بخش داستانی است. در این اثر شاهد معرفی شخصیت‌هایی بودیم که شاید بعد از گذر ده سال نیز به یاد آوردن آنها چندان دشوار نیست. بسیاری از منتقدان از طنز استفاده شده در روایت داستان تعریف کردند. حالا بعد از گذر ده سال از اثری که تقریبا پایه‌گذار موفقیت این سری بود، بسیاری منتظر ساخت نسخه سوم هستند اما امسال نیز خبری از آن نخواهد بود.

Braid

ده سال پیش، بازی‌های مستقل از جایگاه چندان خوبی برخوردار نبودند. آثاری که ساخته می‌شدند معمولا کیفیت خوب فنی نداشتند و از ایده‌ها درست استفاده نکرده بودند. می‌تواند گفت که یکی از معدود بازی‌های مستقل خوب که راه را برای پیشرفت دیگر آثار مشابه هموار کرد Braid بود. این بازی در تاریخ 6 آگوست 2008 (16 مرداد 1387) به بازار عرضه شد. Braid جز اولین آثاری بود که با موفقیت خود باعث شد تا راه انتشار آثار مستقل روی Xbox Live Arcade هموار شود. این بازی از دوربین دو بعدی و گیم‌پلی Side Scroll استفاده می‌کرد. سبک اصلی بازی پلتفرم بود.

تا اینجا نکته خاصی در مورد این اثر وجود ندارد اما اضافه شدن ایده هایی مثل کنترل زمان برای حل پازل‌ها و گذر از دشمن‌ها چیزی بود که روح خاصی به Braid بخشید. گیم‌پلی بازی به هیچوجه آسان نبود اما با گذر زمان و درست گرفتن از اشتباه، گیمر می‌توانست به تجربه‌ای بی نظیر دست یابد. البته Braid هیچگاه از به چالش کشیدن مهارت گیمر دست نمی‌کشید. داستان این عنوان نیز نیازی به تعریف ندارد. شاید سازندگان این اثر توانستند به دنیای بازی تفهیم کنند که بازی‌های مستقل نیز می‌توانند بستر خوبی برای روایت یک داستان بسیار خوب باشند.

Too Human

بازی Too Human صرفا یک بازی نیست که بتوانید با آن خاطره خوبی داشته باشید و حتی قصد کنید که دوباره آن را بازی کنید. این بازی در زمان عرضه خود در سال 2008 به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. در حالی که انتظارات از Too Human بسیار بالا بود، این بازی در تاریخ 19 آگوست 2008 (29 مرداد 1387) به بازار عرضه شد و در بالاترین حد خود توانست یک شوتر سوم شخص متوسط با استفاده از المان‌های نقش‌آفرینی باشد. یکی از جمله‌های بسیار جالب در نقد وب‌سایت GameSpot در مورد این بازی که به خوبی ذات این اثر را به نمایش گذاشت این بود:« این بازی انتظارات شما را به شدت بالا می‌برد و به همان راحتی نیز ناامیدتان خواهد کرد.» داستان بازی در مورد اساطیر نورث در دنیای علمی و تخیلی است و گیم‌پلی نیز نکته جدیدی برای عرضه نداشت.

شاید از خود سوال کنید که اگر Too Human همین قدر بد بوده چرا از آن یاد کردیم؟ نکته جالب در مورد این بازی، دعوای حقوقی تاریخی دو شرکت Silicon Knights و Epic Games (سازنده موتور Unreal Engine) است. استودیوی Silicon Knight در سال 2007 به خاطر عدم ارائه موتور بازیسازی مناسب از Epic Games شکایت کرد. گرچه Epic تنها یک ماه بعد با ادعای اینکه هر دو شرکت از ویژگی‌های موتور بازی‌سازی به صورت کامل برخوردار بودند در دادگاه به خاطر نقض قوانین توسط Silicon Knights شکایت کرد. آنها مدعی شدند که استودیوی Silicon Knight با ایجاد تغییرات روی موتور، آن را با شرکت سگا به اشتراک گذاشتند!

بعد از گذر 5 سال در 2012 بالاخره تکلیف این دعوای حقوقی که به عنوان یکی از بزرگترین پرونده‌های قضایی دنیای بازی مدرن از آن یاد می‌شود، مشخص شد. Epic در این دادگاه برنده و Silicon Knight به نقض قوانین کپی‌رایت، عدم همکاری، انتشار راز‌ها و تخلف در قرارداد محکوم شد. آنها باید تمامی کد‌هایی که توسط تکنولوژی Unreal Engine 3 ساخته شده بود را نابود می‌کردند و Epic نیز ابزار لازم برای اطمینان از این تخریب را در اختیار داشت. بدین ترتیب هر نسخه فروخته نشده از Too Human و بازی‌های دیگری که با این تکنولوژی ساخته شده بودند، باید نابود می‌شدند. Silicon Knight تنها کمتر از دو سال بعد از این اتفاقات اعلام ورشکستگی کرد.

Dead Space

اولین نسخه از سری Dead Space در تاریخ 20 اکتبر 2008 (29 مهر 1387) به بازار عرضه شد. بازی بسیار جاه طلبانه که توسط Visceral ساخته و توسط EA منتشر شد. در نگاه اول Dead Space یک کپی از سری Resident Evil در فضا به نظر می‌رسید اما با تجربه آن کاملا درک می‌کردید که با یک بازی متفاوت و البته بسیار خوب روبرو هستید. اتمسفر عجیب، رابط کاربری نوآورانه و مبارزات نفس‌گیر از نکاتی بودند که Dead Space را به یکی از موفق‌ترین بازی‌های سال 2008 تبدیل کردند. اگر ده سال پیش Dead Space را بازی کرده باشید می‌دانید که بازی قدرت این را دارد که با ویژگی‌های منحصر به فردش همیشه در ذهن شما باقی بماند.

استرس همیشه جزئی از بازی بود و گیمر باید همیشه خود را برای مبارزه با نکرومورف بعدی آماده می‌کرد. تجربه این اثر می‌تواند تعریف بسیار خوبی از سبک Survival Horror در ذهن گیمر ایجاد کند. در زمانی که دیگر خبری از ساخت Silent Hill با کیفیت بالا نبود و Resident Evil نیز صرفا به یک اثر اکشن تبدیل شد، Dead Space امید را برای ژانر وحشت زنده کرد. در حالی که این روز‌ها استودیوی Visceral برای همیشه بسته شده و دو نسخه دیگر از این سری نیز هرگز به اندازه نسخه اول خوب نبودند، Dead Space برای همیشه به عنوان یکی از بهترین بازی‌های عرضه شده در سال 2008 تبدیل شده است.

Far Cry 2

دنیای Far Cry که این روز‌ها شاهد عرضه نسخه‌های مختلفی از آن هستیم همیشه اینگونه نبود. البته نقطه شروع برای ساخت بازی جهان باز که امکان گشت و گذار فراوان را به گیمر می‌داد از نسخه دوم آغاز شد. همانطور که می‌دانید Far Cry در ابتدا توسط استودیوی آلمانی Crytek ساخته شد. قطع همکاری بین Ubisoft و Crytek قبل از ساخت نسخه دوم باعث شد تا این تیم مستعد به سراغ سری Crysis برود. یوبی‌سافت که حالا امتیاز ساخت سری Far Cry را در دست داشت تصمیم به ساخت نسخه دوم گرفت. Far Cry در زمان عرضه یکی از بهترین گرافیک‌های روز را ارائه کرده و یوبی‌سافت قصد نداشت در نسخه دوم پا پس کشیده و از لحاظ بصری بازی متوسطی را منتشر کند.

از این سو آنها موتور دنیا (Dunia) را برای ساخت این بازی تجهیز کردند. Far Cry 2 را می‌توان به نوعی یک ریبوت در این سری محسوب کرد. دیگر خبری از شخصیت Jack Carver و داستان‌های عجیبش نبود. ساختار بازی به کلی تغییر کرده و یوبی‌سافت دنیای جهان باز را برای Far Cry 2 انتخاب کرد. اینبار بازی در آفریقا رخ می‌داد که شاید نقطه مقابل جنگل‌های استوایی نسخه قبلی بود. شخصیت اصلی که مبتلا به مالاریا بود در ابتدای بازی در جنگ بین دو جناح درگیر می‌شود و باید یک قاچاقچی اسلحه به نام The Jackal را نابود کند. داستان بازی صرفا به سختی‌هایی اشاره می‌کند که یک کشور در جنگ داخلی شاهد آن خواهد بود. همانطور که اشاره شد Far Cry 2 پایه‌های اصلی را درست کرد که نسخه‌های بعدی و حتی امروزی این سری از آن پیروی می‌کنند.

اینکه بگوییم Far Cry 2 یکی از بهترین‌های این سری بوده ادعای چندان درستی نیست. تاثیری که شخصیت اصلی و کار‌های او روی دنیای بازی می‌گذاشت شاید تا به آن روز چندان شاهد آن نبودیم. گیمر می‌توانست با شروع یک جرقه و کمک باد، قسمت زیادی از دنیای بازی را به آتش بکشد. اشتباهات یوبی‌سافت نیز در ساخت این بازی درس بزرگی برای آنها بود تا در ادامه بتوانند یکی از بهترین قسمت‌های این سری یعنی Far Cry 3 را به بازار عرضه کنند. این بازی در 21 اکتبر 2008 (30 مهر 1387) به بازار عرضه شد.

Fallout 3

Fallout 3 بعد از مدت‌ها انتظار در تاریخ 28 اکتبر 2008 (7 آبان 1387) به بازار عرضه شد. بازی که این بار تغییراتی زیادی نسبت به نسخه‌های قبلی داشت. دوربین به زاویه اول شخص تغییر کرده بود و حالتی شبیه به The Elder Scrolls Oblivion از هر حالتی داشت. داستان درگیر کننده، سیستم جالب مبارزات و صحنه‌های آهسته و خشونت در دنیای Fallout 3 چیزی بود که یک دنیای پس آخرالزمانی را به خوبی به نمایش می‌گذاشت. نمی‌توان از تاثیرگذاری Mad Max روی ساخت Fallout 3 غافل ماند.  این الهام‌گیری در نقاط مختلف بازی، مبارزات، دنیا، خشونت و … کاملا مشهود است.

بدون شک این اثر یکی از خونین‌ترین بازی‌هایی است که در سال 2008 عرضه شده. بیرون از مبارزات، داستان نیز به صورت کامل بر اساس تصمیم گیمر شکل می‌گیرد. زیرشاخه‌های متعدد در بازی‌های نقش‌آفرینی نکته‌ای جدید نبود اما انتخاب جناح نقش اساسی را بازی می‌کرد که حتی در Fallout New Vegas و Fallout 4 به صورت گسترده‌تر شاهد آن بودیم. با توجه به دنیای بزرگ و تعداد تقریبا نامحدود ماموریت‌ها که در آن وجود داشت، امکان تجربه نکردن بخشی از ماموریت‌ها همیشه امکان‌پذیر بود. شاید بسیاری از ماموریت‌های جانبی را در دور دوم یا سوم بازی کردن برای اولین بار مشاهده می‌کردید و از این رو Fallout 3 در زمان خود بی نظیر بود.

گرچه انتقادات زیادی از شباهت گیم‌پلی نسبت به Oblivion وجود داشت. از دید منتقدان گیم‌پلی به صورت کلی همانی بود که در Oblivion شاهد آن بودیم و صرفا جای شمشیر و تبر با اسلحه‌های گرم عوض شده است. در هر صورت Fallout 3 یکی از بزرگترین بازی‌های سال 2008 بود که تاثیر زیادی روی ساخت بازی‌های نقش‌آفرینی داشت.

Call of Duty World At War

شاید Call of Duty World At War یکی از بهترین‌های این سری نباشد اما قطعا عده زیادی از آن خاطرات خوشی دارند. بعد از موفقیت بی چون و چرای Modern Warfare بازگشت دوباره به جنگ جهانی دوم ریسک بزرگی بود که Treyarch آن را به جان خرید. World At War در 11 نوامبر 2008 (21 آبان 1387) به بازار عرضه شد. یکی از ویژگی‌های اصلی این بازی بخش زامبی بود که شاید در سال 2008 کمی عجیب به نظر می‌رسید اما پیاده سازی جالب و محبوب شدن آن باعث شد تا به ویژگی جدایی ناپذیر سری Call of Duty حتی نسخه‌های امروزی تبدیل شود. قسمت داستانی بازی نیز به اندازه کافی خوب بود و صحنه‌های سینمایی جالبی را به گیمر القا می‌کرد. گرچه بخش مالتی‌پلیر با مشکلاتی همراه بود و همیشه به باد انتقاد گرفته می‌شد. Treyarch با استفاده از تجربه ساخت این بازی در نهایت به سمت سری Black Ops رفت که می‌دانیم چه قدر محبوب شده است.

Mirror’s Edge

پارکور در قابل یک بازی اول شخص. با اینکه ایده از دیوار راست بالا رفتن و حرکت کردن چیزی نیست که قبلا در دنیای بازی استفاده نشده باشد اما ایده پیاده‌سازی کامل شخصیتی که قابلیت‌های یک پارکور کار حرفه‌ای را داشته باشد آن هم با دوربین اول شخص تا سال 2008 شاید نشدنی به نظر می‌رسید. Mirror’s Edge در 11 نوامبر 2008 (21 آبان 1387) همزمان با اثری بزرگ مثل Call of Duty World at War منتشر شد. انتشار یک IP جدید در این تاریخ ریسک بزرگی بود که در نهایت باعث شکست تجاری این پروژه شد. تجربه Mirror’s Edge، پریدن از روی پشت بام‌ها، انجام کار‌های بسیار خطرناک در بالای ساختمان‌های آسمان خراش، رنگ بندی بسیار متفاوت، شخصیت عجیب Faith و … همه نکاتی هستند که بدون شک تا سال‌های سال در ذهن گیمر‌ها باقی می‌مانند.

Mirror’s Edge در حالی که شاید از لحاظ ایده پردازی از زمان خود جلوتر بود اما با توجه به مشکلات خاص خودش و تصمیم‌گیری اشتباه در زمان عرضه به پروژه‌ای تقریبا ناموفق تبدیل شد. سال‌ها طول کشید تا EA قانع شود که نسخه دوم نیز باید ساخته شود که آن هم به خاطر مشکلات خاص خودش چندان موفق نبود. Mirror’s Edge را می‌توان به خاطره‌ای تکمیل نشده تشبیه کرد که تاثیر زیادی در ذهن گیمرها داشته است. در حالی که این اثر نتوانست هیچگاه از لحاظ مالی به موفقیت خاصی دست پیدا کند، ایده جدید و عجیب آن تا سال‌های بسیار زیادی در خاطرات باقی می‌ماند.

World of Warcraft: Wrath of the Lich King

امسال، چهاردهمین سالی است که بازی World of Warcraft به بازار عرضه شده و همچنین شاهد منتشر شدن هفتمین بسته الحاقی آن با نام Battle for Azeroth خواهیم بود. دوران بسته الحاقی Wrath of the Lich King به عنوان عصر طلایی World of Warcraft شناخته می‌شود. این بسته الحاقی روز 13 نوامبر 2008 (23 آبان 1387) منتشر شد. بلیزارد دست روی شخصیت آرتاس و Lich King گذاشته بود که بدون شک یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌های هواداران این سری است.

باز شدن قاره‌ای جدید در شمال نقشه، القای هوای سرد زمستان، بهتر شدن گیم‌پلی، ارائه محتوای جدید، معرفی کلاس جدید Death Knight و در نهایت داستانی که پایان بخش سرنوشت تاریک آرتاس بود باعث شد تا Wrath of the Lich King به محبوبیت‌ترین دوران بازی World of Warcraft تبدیل شود. Warcraft با موفقیت این بسته الحاقی به میزان نزدیک به 14 میلیون مخاطب رسید که در دوران خودش با توجه به اشتراک ماهیانه پولی، تقریبا رکوردی دست نیافتنی بود. بلیزارد در ادامه با ارائه محتوای رایگان دو عدد از بهترین Raid‌های تاریخ بازی World of Warcraft با نام‌های Ulduar و Ice Crown Citadel را در اختیار گیمر‌ها گذاشت. Ice Crown Citadel جایی بود که سرنوشت آرتاس و Lich King به دست گیمرها رقم خورد.

Left 4 Dead

ده سال پیش زمانی بود که هنوز Valve به بازیسازی علاقه داشت و در کنار Half-Life که به نماد بی چون و چرای آنها تبدیل شده بود هنوز هم به فکر ساخت IP جدید بودند. Valve در روز 18 نوامبر 2008 (28 آبان 1387) برای اولین بار Left 4 Dead را به بازار عرضه کرد. مثل همه بازی‌های این شرکت عجیب، Left 4 Dead بعد از فرآیند طولانی ساخت عرضه شد و با نمایش‌های بسیار عالی همه منتظر تجربه آن بودند. این بازی هدف داستانی چندان ویژه‌ای نداشت. گیمر نقش یکی از افراد گروه چهار نفره را بر عهده می‌گرفت که در دنیای پس آخرالزمانی که با زامبی پر شده باید زنده می‌ماندند. نکته جالبی که باعث شده بود Left 4 Dead به سرعت محبوب شود، امکان بازی کردن چهار نفره به صورت آنلاین بود. Valve نیز هر آنچه در توان داشت برای موفق شدن این بازی به کار گرفت.

شاید کمتر کسی باشد که این اثر را تجربه کرده و مرحله No Mercy را به یاد نداشته باشد. این مرحله تقریبا نماد کامل از چیزی است که گیمر می‌تواند از Left 4 Dead انتظار داشته باشد. در حالی که نسخه دوم این بازی بسیار سریع و با ویژگی‌های بسیار بهتر ساخته شد اما چندین سال است که هواداران منتظر نسخه سوم هستند. مانند دیگر بازی‌های Valve مثل Half-Life و Portal هنوز هم خبری از ساخت نسخه سوم نیست و این روزها با توجه به سوددهی عجیب و غریب پلتفرم Steam برای این شرکت، آنها علاقه زیادی به بازیسازی ندارند.

—————————

بدون شک سال 2008، یکی از بهترین سال‌های کنسول‌های نسل هفتمی بود. همانطور که در این مقاله خواندید، بازی‌های بسیار بزرگی در آن سال منتشر شدند که هر کدام خاطرات فراوانی را برای تک تک گیمر‌ها به وجود آوردند. حالا ده سال بعد تنها چیزی که باقی مانده آن خاطرات و البته مقایسه‌هایی است که انجام می‌شود. شاید بتوان گفت که امروز، بازی‌های بزرگ کمتری نسبت به ده سال گذشته برای کنسول‌ها و PC منتشر می‌شود. تغییر ذائقه گیمر‌ها، افزایش هزینه تولید، انتظار‌هایی که هر روز بالاتر می‌روند و … باعث شدند تا فرآیند تولید بازی‌ها هر روز کار سخت‌تری شود. به عنوان مثال شرکتی مثل راکستار که در دو نسل گذشته چندین بازی را در بازه زمانی پنج الی شش ساله عرضه می‌کرد از ابتدای نسل هشتم صرفا یک نسخه بازسازی شده از GTA 5 را منتشر کرده و پاییز پیش رو بعد از پنج سال اولین بازی جدید خود به نام Red Dead Redemption 2 را منتشر خواهد کرد. از سمت دیگر نیز شرکت‌هایی مثل EA و Activision با عرضه سالیانه سری Battlefield و Call of Duty خاطرات خوب را به آثاری نخ نما و خسته کننده تبدیل کردند.

]]> https://vgmag.ir/articles/%d8%a8%d8%b1%d8%aa%d8%b1%db%8c%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c%e2%80%8c-%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%da%a9%d9%87-%d8%a7%d9%85%d8%b3%d8%a7%d9%84-10-%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%b4%d8%af%d9%86%d8%af/feed/ 8 https://vgmag.ir/game-story/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%af%d9%84-%d8%b3%d8%b1%d9%85%d8%a7-%d9%85%d8%b1%d9%88%d8%b1%db%8c-%d8%a8%d8%b1-%d8%af%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-lich-king-%d9%82-3/ https://vgmag.ir/game-story/%d9%be%d8%a7%d8%af%d8%b4%d8%a7%d9%87%db%8c-%d8%af%d9%84-%d8%b3%d8%b1%d9%85%d8%a7-%d9%85%d8%b1%d9%88%d8%b1%db%8c-%d8%a8%d8%b1-%d8%af%d8%a7%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-lich-king-%d9%82-3/#comments Sat, 07 Jan 2017 18:48:40 +0000 http://vgmag.ir/?p=40753 بعد از چندین سال Lich King در رویای خود توانست هم قلب خودش را نابود کند هم اراده نرزول را تحت تاثیر قرار دهد. Lich King اعتقاد داشت که هر چیزی که او را به انسانیت نزدیک کند باعث ضفعش می شود. به همین خاطر او نماد قلب خودش در رویا را نابود کرد. Lich King بعد از بیدار شدن از رویا به سمت منطقه‌ای به اسم Sindragosa’s Fall رفت که در واقع محل دفن یکی از اژدهایان زمان باستان بود. او با استفاده از قدرت Frostmourne تواست تا Sindragosa را دوباره زنده کند. Sindragosa مشاور اعظم Malygos بود. (Malygos در واقع یکی از اژدهایان محافظ سرزمین آزراث بود که نماد جادو به شمار می‌رفت.) تمام اتفاقات اشاره شده در این قسمت در بسته الحاقی Wrath of the Lich King در بازی World of Warcraft رخ داده است.

حمله به آزراث

لیچ کینگ هدفی جز نابودی آزراث نداشت و با استفاده از قدرت ارتش Scourge می‌توانست این‌کار را انجام دهد. فقط کمی بعد از بیدار شدن او از رویا، بسته‌های غلات اسرار آمیزی به شهر‌های بزرگ Azeroth فرستاده شد. مردم آزراث با خوردن این غلات مریض و بعد از مدتی تبدیل به یکی از زامبی‌های ارتش Scourge می‌شدند. با اوج گرفتن حمله ارتش Scourge سازمان Argent Dawn به مبارزه با این موجودات جهنمی رفت. در این میان قهرمانان حزب Alliance و Horde نیز به مبارزه با ارتش لیچ کینگ پرداختند. لیچ کینگ بلافاصله شهر‌های اصلی هر دو حزب را مورد حمله سنگین قرار داد اما قهرمان‌های آزراث موفق شدند که این حمله را نیز خنثی کنند. هدف از این حمله به آزراث و شهرهای اصلی آن، کشیدن قهرمان‌های بازی به سمت سرزمین یخ زده Northrend بود. جایی که لیچ کینگ با استفاده از قدرت خود آنها را به فساد کشانده و تباه کند. دقیقا اتفاقی که برای آرتاس افتاد و در نهایت به یک دث نایت (Death Knight) تبدیل شد.

سقوط در آزراث – نبرد برای کلیسای Light’s Hope

آرتاس سال‌های گذشته با کمک به لیچ کینگ باعث شد که سرزمین لوردران وارد یک جنگ داخلی شده و اکثر مردمانش جان خود را از دست بدهند و یا تبدیل به زامبی‌های ارتش Scourge شوند. این سرزمین از همان زمان دچار جنگ داخلی شد و لیچ کینگ تصمیم گرفت که برای رسیدن به پیروزی در آزراث باید مقاوت در مقابل Scourge را در این لوردران نابود کند. برای انجام اینکار او دسته جدیدی از دث نایت‌ها را به وجود آورد. این دسته جدید توسط Highlord Darion Mograine کنترل می شد. این دسته در ابتدا موفق شدند تا هدف خود را به سرانجام برسانند و مقاوت در مقابل Scourge که با نام Scarlet Crusade شناخته می‌شد را از این منطقه بیرون کنند. لیچ کینگ در این نبرد حضور Mal’Ganis را حس کرد، دشمنی که سال‌های گذشته او را در Northrend نابود کرده بود اما ترجیح داد که از این حس چشم پوشی کند.

بعد از شکست دادن Scarlet Crusade ارتش لیچ کینگ خود را برای حمله به کلیسای Light’s Hope آماده می‌کرد، لیچ کینگ می‌‌خواست که با حمله به این کلیسا سازمان Argent Dawn که منبع مقاوت در مقابل او بود را نابود کند. بر خلاف انتظار، Argent Dawn موفق شد تا در این مبارزه پیروز شود و آنها این پیروزی را مدیون Tirion Fordring بودند. لیچ کینگ با مشاهده شکست خوردن سربازانش خودش وارد میدان جنگ شد و مقابل Tirion Fordring ایستاد. لیچ کینگ گفت که قربانی کرد ارتشی از دث‌نایت‌ها بهای بسیار کوچکی برای پیدا کردن Fordring بود. دستور حمله به لیچ کینگ صادر شد اما او با یک ضربه تمام دشمنان خودش را نابود کرد! Darion که از خیانت لیچ کینگ به او و دث‌نایت‌ها بسیار عصبانی شده بود شمشیر Corrupt شده Ashbringer را به سمت Fordring پرتاپ کرد. (Ashbringer یکی از شمشیر‌های مقدس و قدرتمند دنیای وارکرفت بود که توسط Darion استفاده می‌شد، بعد از تبدیل شدن او به دث نایت این شمشیر نیز Corrupt شد.) Fordring نیز با استفاده از ایمان قوی خود و نیروی سزمین مقدس Light’s Hope توانست این شمشیر را تطهیر کند. با این قدرت جدید Fordring به لیچ کینگ حمله کرد و ضربه‌ای را به او وارد ساخت. لیچ کینگ با مشاهده قدرت Fordring از میدان نبرد فرار کرد. لیچ کینگ در حال فرار به Fordring قول داد که ملاقات بعدی آنها روی سرزمینی مقدس روی نمی‌دهد. نبرد برای کلیسای Light’s Hope باعث شد که دو دشمن بسیار قوی برای لیچ کینگ به وجود آید. Tirion Fordring که رهبر سازمان Argent Dawn بود و دیگری Darion Mograine که رهبری دث‌نایت‌های Ebon Blade را بر عهده داشت.

دروازه‌ای به جهنم

نیرو‌های Alliance و Horde برای پایان دادن به زندگی لیچ کینگ راهی سرزمین یخ زده Northrend شدند. این نیرو‌ها بلافاصله خود را به Angrathar the Wrathgate رساندند. Angrathar the Wrathgate در واقع ورودی اصلی Icecrown Citadel بود که لیچ کینگ در آن به سلطنت خود روی ارتش Scourge ادامه می‌داد. نیرو‌های Alliance و Horde تصمیم گرفتند که برای محاصره Angrathar the Wrathgate صلح موقتی را بپذیرند. لیچ کینگ بعد از مدت کوتاهی به جلوی در عظیم قلعه خود آمد. Bolvar Fordragon  و Saurfang the Younger که به ترتیب از نیرو‌های Alliance و Horde بودند او را به مبارزه طلبیدند. لیچ کینگ وارد میدان نبرد شد و بلافاصله Saurfang را در جلوی چشمان پدرش کشت! قبل از اینکه لیچ کینگ و Bolvar بتوانند با یکدیگر مبارزه کنند تعدادی از Forsaken ها به ارتش Horde خیانت کرده و با انتشار سمی موسوم به The New Plague تعداد زیادی از قهرمانان Horde و Alliance را به کام مرگ کشاندند. در این میان Bolvar نیز جان خود را از دست داد و لیچ کینگ نیز مصدوم شد اما جنازه Bolvar هیچگاه پیدا نشد. این خیانت که توسط جمعی از Forsakenها رخ داده بود منجر به نبردی به اسم Battle for the Undercity شد که شرح آن از حوصله این مقاله خارج است.

سقوط پادشاه سرما

بعد از اتفاقات رخ داده در محاصره Angrathar the Wrathgate هر دو حزب Horde و Alliance برای نابودی لیچ کینگ تمام تلاش خود را به کار گرفتند و در نقاط مختلف Northrend متحدان لیچ کینگ را نابود کردند. در این میان مسابقاتی به اسم Argent Tournament به وجود آمد که در نهایت با مرگ Anub’arak یکی از اصلی ترین متحدان لیچ کینگ پایان یافت. Fordring سازمانی مقاومتی در مقابل ارتش لیچ کینگ با نام Argent Crusade به وجود آورده بود. او در ادامه با Darion که دیگر دشمن اصلی لیچ کینگ بود به تفاهم رسید و در آخر سازمانی به اسم   Ashen Verdict برای مبارزه با لیچ کینگ به وجود آمد. تنها هدف Ashen Verdict حمله به Icecrown Citadel و نابود کردن لیچ کینگ برای همیشه بود. در حالی که لیچ کینگ مشغول به مبارزه با Ashen Verdict در نقاط مختلف Icecrown Citadel بود در این میان Jaina Proudmoore دوست قدیمی آرتاس همراه با رهبر نسل Undead ها یعنی Sylvanas به منطقه‌ای از Icecrown Citadel به نام Halls of Reflection وارد شدند. آنها فهمیدند که لیچ کینگ شمشیر خود Frostmourne را در یکی از اتاق‌ها رها کرده است. Frostmourne قدرت این را داشت تا روح افرادی را که شکست داده بود در خود نگه دارد. Jaina و Sylvanas سعی کردند تا با ارواح داخل شمشیر صحبت کرده و از ضعف لیچ کینگ آگاه شوند. در میان این ارواح، Uther استاد قدیمی آرتاس به آنها جواب داد و گفت که لیچ کینگ می‌تواند تمام اتفاقاتی را که در اطراف Frostmourne رخ می‌دهد را ببیند و لیچ کینگ در حال بازگشت به سمت Frostmourne است! Uther در آخرین صحبت‌های خود گفت که موجودیت آرتاس در لیچ کینگ در حال نابودی است، اگر کسی می‌خواد لیچ کینگ را نابود کند باید مقابل تخت یخ زده جایی آرتاس با نرزول یکی شد با او مبارزه کرده و لیچ کینگ را شکست دهد. Uther حقیقت تلخ دیگری را نیز فاش کرد. وقتی لیچ کینگ کشته شد یک نفر باید جای او را بگیرد در غیر این صورت ارتش Scourge بدون رهبر باقی ماننده و آزراث را نابود خواهد کرد. Jaina و Sylvanas نیز پس از روبرو شدن با لیچ کینگ موفق به فرار شدند.

یک پادشاه سقوط می‌کند، پادشاهی دیگر بر می‌خیزد

قهرمانان Ashen Verdict در نهایت موفق می‌شوند تا نبرد عظیمی به راه انداخته و وارد Icecrown Citadel شوند. آنها در راه رسیدن به لیچ کینگ تعداد زیادی از خدمت‌گذاران وفادار و قدرتمند لیچ کینگ را نابود کرده و در آخر مقابل تخت یخ زده با Lich King روبرو می‌شوند. در ابتدای این نبرد لیچ کینگ Tirion Fordring را داخلی زندانی از یخ بی حرکت کرده و وارد مبارزه با قهرمانان بازی می‌شود. لیچ کینگ موفق می‌شود که تمام قهرمانان Ashen Verdict را بکشد اما وقتی که قصد داشت با استفاده از قدرت Frostmourne آنها را به دث نایت تبدیل کند اتفاقات عجیبی رخ داد. لیچ کینگ می‌گوید که در تمام این مدت منتظر بوده است تا Fordring بهترین قهرمانانش را به سوی او بیاورد تا همه آنها به خدمت‌کارانش تبدیل کند! به نظر لیچ کینگ، قهرمانان Ashen Verdict بهترین مبارزانی بودند که در طول تاریخ وجود داشته‌اند و آنها می‌توانستند فرماندهان بسیار خوبی برای ارتش Scourge شوند. Tirion Fordring در آخرین لحظات مبارزه تمام ایمان خود را در یک جا جمع کرد و از خدایان نور خواست تا بار دیگر به او قدرتی دهند که لیچ کینگ را شکست دهد. ناگهان شمشیر Ashbringer شروع به درخشیدن کرد و زندان یخی Fordring نابود شد. در این لحظه وقتی که لیچ کینگ از این اتفاق متعجب شده بود Fordring با یک حمله ناگهانی Frostmourne را در دستان لیچ کینگ به دو قسمت تقسیم کرد. این کار باعث شد تا ارواح زندانی شده در Frostmourne آزاد شوند. اولین صدایی که از ارواح این شمشیر شنیده می‌شود صدای پدر آرتاس است که می‌گوید:«پسرم، بالاخره من آزاد شدم.» پدر آرتاس یا همان Terenas، لیچ کینگ را به آسمان برد و در عین حال قهرمانان Ashen Verdict را دوباره به زندگی برگرداند. لیچ کینگ بعد از این اتفاق به سرعت کشته شد.

روح Terenas بدن آرتاس را که از شر لیچ کینگ خلاص شده بود در آغوش گرفت. آرتاس در آخرین نفس‌هایش با روح پدرش صحبت کرد و گفت:« من هیچ چیز جز تاریکی نمیبینم.» پدرش نیز در جواب به آرتاس گفت:« هیچ پادشاهی برای همیشه فرمانروایی نخواهد کرد.» سپس Terenas رو به Fordring کرد و گفت که نمی‌توان ارتش Scourge را به همین شکل رها کرد، همیشه باید یک لیچ کینگ وجود داشته باشد. Fordring با در دست گرفت کلاه‌خود لیچ کینگ آماده می شد که خودش را برای آزادی آزراث فدا کند. در همین بین فریاد Bolvar Fordragon که بر تخت یخ زده نشسته است محیط را فرا می‌گیرد. جسد Bolvar بعد از صانحه Angrathar the Wrathgate هیچگاه پیدا نشد چون لیچ کینگ او را برای شکنجه به تخت یخ زده آورده بود. Bolvar رو به Fordring می‌کند و می‌گوید که او نیز دوست دارد در این پیروزی سهمی داشته باشد و می‌خواهد که جای لیچ کینگ را پر کند سپس کلاه‌خود را روی سر خود می‌گذارد و در زندانی از یخ مدفون می‌شود. در همین حین که بدن Bolvar در حال یخ زدن بود او به Fordring گفت که به همه مردم اعلام کند که لیچ کینگ مرده است. در همین حین صدای او تغییر کرد و شبیه به لیچ کینگ شد. بعد از این نبرد بزرگ، دیگر خبری از لیچ کینگ نشد و او همچنان در تخت یخ زده منتظر می‌ماند. بلیزارد هنوز خط داستانی جدیدی برای این شخصیت در نظر نگرفته است اما بالاخره باید منتظر بازگشت لیچ کینگ باشیم و ببینیم که آیا روح نرزول و شخصیت لیچ کینگ توانسته‌اند Bolvar را نیز فاسد کرده و به پادشاهی بی رحم تبدیل کنند یا خیر. البته شخصیت Lich King حضور کوتاهی در بسته الحاقی جدید World of Warcraft به نام Legion دارد و دث‌نایت‌ها کمک می‌کند که آرتیفکت جدیدی را پیدا کنند.

ایلیدن توانست که آرتیفکتی به نام چشم سارگراس (Eye of Sargeras) را به دست آورد. او سپس به شهر جادوگران یعنی Dalaran سفر کرد و قصد داشت که با استفاده از چشم سارگراس از فاصله بسیار دور، Icecrown  و تخت یخ زده را نابود کند. جادوی ایلیدن تقریبا تمام قوای دفاعی لیچ کینگ را نابود کرد و سقف دنیا را گسست. (Icecrowen  یکی از مرتفع ترین نقاط موجود در دنیای آزراث است.) لیچ کینگ هیچ دفاعی در مقابل این جادوی مخرب ایلیدن نداشت و شاید آن روز او برای همیشه نابود می‌شد اما برادر ایلیدن، ملفیوریون (Malfurion Stormrage ) مانع پایان دادن این جادو توسط این ایلیدن شد، چون حس می‌کرد که این جادو اثر مخربی روی آزراث خواهد گذاشت.

جنگ داخلی در Plaguelands

نرزول دیگر هیچ ترسی از لیژن نداشت و آنها را به جنگ فراخوانده بود اما می‌دانست که پاسخ Kil’jaeden و همراهانش بسیار خشن خواهد بود. در بدترین زمان ممکن نرزول در حال از دست دادن قدرت‌های جادوییش بود. وقتی او Frostmourne را از زندان یخی خود بیرون انداخت ترک کوچکی در این زندان به وجود آمد. حمله ایلیدن به تخت یخ زده باعث بزرگتر شدن این ترک شد. قدرت‌های جادویی لیچ کینگ از این ترک مثل خون از یک زخم باز، به بیرون می‌ریخت. در آن سوی جهان آرتاس در حال فرمانروایی بر سرزمین پدرش بود که در آن مقطع زمانی وارد جنگی داخلی شده بود. آرتاس مانند لیچ کینگ در حال از دست دادن قدرت‌هایش بود. قدرت او به صورت مستقیم از تخت یخ زده و توسط Frostmourne به او تزریق می‌شد. حالا او تقریبا کنترل خودش روی ارتش Undead را از دست داده بود. نرزول می‌دانست که وقت بسیار تنگ است و Kil’jaeden به سرعت مامور‌های خود را برای نابود کردن تخت یخ زده، به Icecrown  خواهد فرستاد. نرزول که از همه چیز ناامید شده بود اینبار قهرمان خودش، آرتاس را به سمت تخت یخ زده فراخواند. گرچه آرتاس نیز بسیار ضعیف شده بود. آرتاس در بین یک جنگ داخلی در سرزمین‌های لوردران گیر افتاده بود. نیمی از نیرو‌های Undead حالا دیگر به آرتاس پاسخ نمی‌دادند و توسط Sylvanas Windrunner کنترل می‌شدند. آرتاس قدرت خود برای کنترل Undeadها را به آرامی از دست می‌داد. اما هنوز عده زیادی از Undead ها توسط Dreadlordهای لیژن به نام Varimathras، Detheroc و Balnazzar کنترل می‌شدند. حالا آرتاس توسط لیچ کینگ به سمت سرزمین یخ زده Northrend فراخوانده شده بود برای همین نیز مجبور بود که کنترل ارتش Undead را به Kel’thuzad بسپارد.

جنگ داخلی تمام سرزمین‌های Plaguelands را فرا گرفته بود. در آخر Sylvanas همراه با Undeadهای یاغی که حالا خود را Forsaken می‌نامیدند توانستند که خرابه‌های شهر اصلی لوردران را تصرف کنند. آنها در فاضلاب‌های این شهر که در زیر آن بنا شده بود ساکن شدند و نام آن را Under City گذاشتند. Forsaken با رهبری Sylvanas قسم خورده بودند تا ارتش Scourge را نابود کرده و Kel’Thuzad و یارانش را از سرزمین لوردران بیرون کنند. البته لیچ کینگ هم نتوانست جلوی این کار را بگیرد. آرتاس حالا بسیار ضعیف شده بود اما قصد داشت تا سرورش، نرزول را نجات دهد. آرتاس توانست خود را به Northrend برساند اما به محض رسیدن متوجه شد که Nagaها و ارتشی از نژاد Blood Elf منتظر او هستند. (همانطور که در قسمت اول اشاره شد، آرتاس به شهر Silvermoon حمله و هشتاد درصد از نسل High Elf ها را نابود کرد. تعدادی از High Elfهای باقی مانده با فرماندهی شاهزاده Kael’thas قصد به بازسازی تمدن خود گرفته و از این به بعد خود را Blood Elf نامیدند.)

پیروزی لیچ کینگ

با کمک پادشاه تمدن Azjol-Nerub یعنی Anub’Arak آرتاس در جنگ پیش روی خود با شاهزاده Kael’thas پیروز شد. Kael’thas از Jaina همکاری قدیمی آرتاس در این جنگ استفاده کرد، او قصد داشت تا از نفرت Jaina نسبت به شخصیت جدید آرتاس او را شکست دهد. Kael’thas با شمشیر بازسازی شده پدرش Felo’melorn به نبرد با آرتاس رفت اما در انتها آرتاس توانست Kael’thas را از میدان جنگ فراری دهد. آرتاس با استفاده از چهار هرم جادویی موجود در Northrend، درب ورودی به تخت یخ زده را باز کرد. با این حال ایلیدن منتظر آرتاس بود. نبردی سختی بین دو شخصیت فوق محبوب دنیای وارکرفت شکل گرفت و در این میان بود که ایلیدن برای اولین بار قدرت‌های جدید شیطانی خودش را به نمایش گذاشت و تقریبا آرتاس را شکست داد. ایلیدن فقط باید ضربه نهایی را به آرتاس می‌زد اما در این بین گارد خود را باز کرد و آرتاس نیز از موقعیت پیش آمده به خوبی استفاده کرد و سینه ایلیدن را شکافت. ایلیدن در حالی که به شدت زخمی شده بود به زمین افتاده بود، آرتاس به سمت در‌های باز شده Icecrown رفت و ایلیدن را نکشت. آرتاس در آخرین لحظه به ایلیدن اخطار داد که آزراث را ترک کند و هیچ‌وقت به این سرزمین بازنگردد. آرتاس وارد یخچال توخالی شد که در راس آن تخت یخ‌زده قرار داشت. وقتی که او داشت از پله ها به سمت سرنوشت خود حرکت می‌کرد، صدای کسانی که او برای رسیدن به این هدف، رها کرده بود در ذهنش طنین انداز می‌شد.

او در ابتدا صدای استاد قدیمی‌اش Uther را شنید که به او اخطار می‌داد:« اگر ما اجازه دهیم احساسات ما به طمع تبدیل شود، پس ما هم مثل اورک‌ها  فرومایه خواهیم بود.» سپس او حرف‌هایی با لحن عصبی تر از Uther و دوست قدیمی‌اش Muradin را در ذهنش مرور کرد اما به بالا رفتن از پله ها ادامه داد. در آخر او به تخت یخ زده رسید که در زندان یخی آن، یک زره جنگی قرار گرفته بود. حالا فقط دو صدا در ذهن آرتاس مشغول به صحبت بودند. Medivh در حال اخطار دادن به Jaina بود و می‌گفت:« در سرزمین شمالی یخ زده، فقط مرگ در انتظار شاهزاده جوان شما خواهد بود.» صدای دیگر می‌گفت:« شمشیر را بازگردان… چرخه را کامل کن… من را از این زندان آزاد کن!» آرتاس تمام قدرت خود را در آخرین لحظه جمع کرد و با ضربه‌ای این زندان یخی را نابود کرد. کلاه‌خود نرزول اکنون زیر پای آرتاس افتاده بود. آرتاس دست خود را به سمت این آرتیفکت فوق العاده قدرتمند برد و آن را روی سرش قرار داد. صدای نرزول درون ذهن آرتاس تکرار می‌شد و می‌گفت:« حالا ما یکی شدیم!» همانطور که همیشه لیچ کینگ نقشه آن را کشیده بود، در این لحظه روح نرزول و آرتاس با هم ادغام شدند و به این ترتیب یکی از قوی‌ترین شخصیت‌های وارکرفت به وجود آمد.

آرمیده در سرما

بعد از ادغام این دو شخصیت، لیچ کینگ سال‌ها روی تخت یخی بی حرکت نشست در حالی که Northrend توسط توفان‌های وحشتناک مورد محاصره قرار گرفته بود. در این حال عوامل لیچ کینگ Icecrown Citadel را در اطراف تخت یخ زده ساختند. وقتی لیچ کینگ رویا می‌دید در ذهنش چند شخصیت همیشه حضور داشتند. دث نایت آرتاس منثیل، نرزول و Matthias lehner. (Matthias Lehner در واقعا به نوعی برداشتی از کودکی آرتاس است و نمادی از انسانیت و قلب آرتاس به شمار می‌رود.) هر سه این شخصیت‌ها برای تاثیرگذاری و کنترل موجودیت جدید لیچ کینگ با یکدیگر مبارزه می‌کردند. Matthias قصد داشت که با صحبت آرتاس را به آرامش دعوت کند اما آرتاس، Matthias را با استفاده از Frostmourne به قتل رساند. نرزول از اینکار آرتاس بسیار راضی بود. او به آرتاس گفت که حالا آنها آزاد هستند و می‌توانند با کمک یکدیگر یکی از بزرگترین شخصیت‌های تاریخ را به وجود آورند. آرتاس این پیشنهاد را رد کرد و گفت وقتی که تمام قدرت لیچ کینگ از آن او شود دیگر هیچکس نمی‌تواند به او دستور دهد. سپس آرتاس با استفاده از Frostmourne به نرزول حمله کرد و او را میخ‌کوب کرد. حالا آرتاس شخصیتی بود که کنترل لیچ کینگ را بر عهده داشت و در آخر به رویا دیدن خاتمه داد.

ادامه دارد…

تولد یک کابوس دوست داشتنی

خلق لیچ کینگ مربوط به Burning Legion که به اختصار به آن لیژن می‌گویم، باز می‌گردد. لیژن از زمان دنیای باستانیان یکی از دشمن‌های قسم خورده سرزمین آزراث بوده و آنها برای نابودی این سرزمین دست به هر کاری می‌زنند. یکی از فرماندهان بلند پایه این لشگر لجام گسیخته Kil’Jaeden نام دارد. Ner’Zhul نام یکی از نه فرمانده نژاد اورک‌ها در سرزمین درانور (Draenor) بود که توسط Gul’dan فریب داده شد و به خدمت Kil’Jaeden در آمد. نرزول در دو جنگ اول اورک‌ها در مقابل انسان‌ها نقش بسیار مهمی را ایفا کرد اما اکثر نقشه‌های او با شکست مواجه شد و در نهایت به خاطر خیانت به لیژن توسط Kil’Jaeden مجازات شد. وقتی نرزول قصد داشت تا درانور را ترک کند توسط Kil’Jaeden دستگیر و کشته شد. در این فرآیند بدن اون از بین رفت اما Kil’Jaeden تصمیم نداشت تا به این سادگی از نرزول گذر کند. او روح نرزول را زنده نگه داشت و در کوهی کوچک از یخ زندانی کرد. با این کار روح نرزول بسیار قدرتمند‌تر از گذشته شد و به نوعی حتی بالاتر از قدرت مرگ قرار گرفت. بدین صورت نرزول دیگر وجود خارجی نداشت و به این ترتیب لیچ کینگ به وجود آمد. لیچ کینگ برای انجام ماموریتی هولناک به آزراث فرستاده شد.

او در شمالی‌ترین قسمت آزراث یعنی Northrend ساکن شد. زندان یخی کوه مانند او تبدیل به تختی شد که پادشاهان بر روی آن می‌نشینند. بدین ترتیب به جایگاه فرمانروایی او The Frozen Throne یا تخت یخ زده می‌گویند. لیچ کینگ از این تخت شروع به ساخت ارتشی بی رحم با نام Undead Scourge کرد. تمامی نقشه‌های لیچ کینگ برای ضعیف کردن دنیای آزراث بود تا لیژن بتواند به راحتی آزراث را نابود کند. این ارتش مانند اورک‌ها ضعیف نبود و اینبار برای جلوگیری از خرابکاری یکی از Dreadlordها با نام Tichondrius با لیچ کینگ همکاری می‌کرد. لیچ کینگ از قدرت‌های ذهنی و روانی نیز بهره می‌برد و به همین ترتیب موجودات زنده دور و اطراف خود را از لحاظ ذهنی تسخیر می‌کرد. در این حین بیماری جدیدی به اسم Plague of Undeath از تخت یخ زده به بیرون درز پیدا کرد. این بیماری مانند طاعون عمل کرده اما هر کس که با آن آلوده شود را به موجوداتی مثل زامبی تبدیل می‌کرد. لیچ کینگ با استفاده از قدرت‌هایذهنی و جادویی خود توانست بر بسیاری از مناطق موجود در Northrend فتح کند. لیچ کینگ با بلعیدن روح‌های بیشتر هر روز قدرتمندتر می‌شد. در این بین با قدرت گرفتن لیچ کینگ او به مبارزه با قلمروی Azjol-Nerub رفت. ساکنان این تمدن بسیار قدیمی مردمانی شبیه به عنکبوت بودند که نسبت به قدرت‌های ذهنی و حتی بیماری Undeath Plague مقاومت نشان می‌دادند. لیچ کینگ وارد جنگی ده ساله با این تمدن قدیمی شد که به “جنگ عنکبوت‌ها” مشهور شد. این جنگ در انتها به پیروزی لیچ کینگ و به وجود آمدن اولین پیروزی بزرگ او منجر گشت. Dreadlordها در این وضعیت از لیچ کینگ خواستند که به قول خود عمل کرده و آزراث را برای تهاجم چندم لیژن آماده کند. لیچ کینگ با استفاده از قدرت ذهنی خود تمام افرادی که تفکری سیاه داشتند را به سمت خود دعوت کرد. در این میان جادوگری به اسم Kel’Thuzad به این دعوت پاسخ مثبت داد و فرقه‌ای به نام Cult of the Damned را برای پرستش لیچ کینگ به وجود آورد. Kel’Thuzad و Dreadlord دیگری به اسم Malganis راه را برای لیچ کینگ در سرزمین اصلی آزراث فراهم می‌کردند. در این بین روح نرزول در زندان لیچ کینگ هنوز به فکر فرار از زندانش بود.

مردگان در لوردران

Kel’Thuzad و فرقه تازه تاسیسش بعد از چند ماه برنامه‌ریزی کار خود را انجام داده و طاعون لیچ کینگ را در سرزمین لوردران آزاد کردند. اینجاست که داستان رنگ و بوی خاصی به خود می‌گیرید. شاهزاده لوردران Arthas Menethil همراه با Jaina Proudmoore به دنبال دلایل این بیماری در سرزمین لوردران می‌گردند. مناطق شمالی لوردران توسط این بیماری به صورت کامل نابود شده بودند. بیماری در حالی پیشروی بود و در این حال تنها پسر پادشاه Terenas، آرتاس فرماندهی مبارزه در مقابل Scourge را به عهده می‌گیرد. ولی تمام اینها فقط نقشه لیچ کینگ بود. آرتاس در نهایت موفق به کشتن Kel’Thuzad شد اما ارتش Scourge اصلا ضعیف نشد. آرتاس برای بیرون کردن Scourge تصمیم‌های هولناکی گرفت که طبق آن تقریبا تمام مردم شهر Stratholme را که به بیماری آلوده شده بودند را نابود کرد. آرتاس اینکار را انجام داد تا مردم این شهر به صورت زامبی به ارتش Mal’Ganis اضافه نشوند و در نهایت بتواند به خود او حمله کند. گرچه آرتاس برای حمله به Mal’Ganis ناکام ماند. Mal’Ganis در لحظات فرار به Northrend آرتاس را به حمله به این سرزمین دعوت و آرتاس نیز او را تهدید به مرگ کرد، حتی اگر مجبور باشد تا آخر دنیا برای کشتن او برود.

اینجاست که هم رزمان آرتاس به او اخطار می‌دهند که شاید او عقلش را از دست داده باشد. آرتاس رد بیماری را تا سرزمین Northrend دنبال کرد و در اینجا با Muradin Bronzebeard، دوست قدیمی‌اش مواجه شد. Muradin آرتاس را به غاری هدایت کرد که یک شمشیر افسانه‌ای در آن نگه‌داری می‌شد. آنها امید داشتند که با استفاده از این شمشیر افسانه‌ای ارتش Mal’Ganis را نابود کنند اما در عوض آرتاس طعمه قدرت بسیار زیاد لیچ کینگ شد. آرتاس برای نجات مردمش و تمام کردن بیماری که آنها را به زامبی تبدیل می‌کرد، شمشیر Forstmourne را به دست گرفت. این شمشیر به او قدرت بسیار زیادی را اعطا کرد اما به بهایی بسیار زیاد… آرتاس روح خود را از دست داد و به اولین Death Knight برای لیچ کینگ تبدیل شد. آرتاس در انتها انتقامش را از Mal’Ganis گرفت و به این ترتیب یکی از زندان‌بان‌های لیچ کینگ را به قتل رساند و قدمی بزرگ برای تبدیل شدن به بزرگترین قهرمان لیچ کینگ برداشت. آرتاس در ادامه با استفاده از ارتش Scourge به سرزمین پدری خود حمله کرد و در نهایت پدر خود را به قتل رساند. این صحنه به یکی از شکوهمندترین قسمت‌های این بازی تبدیل شد.

راهی به دوزخ

با در اختیار داشتن آرتاس به عنوان قهرمانی بی‌بدیل، لیچ کینگ بیماری خود را بیشتر در لوردران گسترانید. پالادین‌های قدرتمند Order of the Silver Hand با تمام قدرت خود به آرتاس حمله کردند اما حتی قدرتمند‌ترین آنها Uther که زمانی استاد آرتاس به شمار می‌رفت نیز توسط آرتاس به قتل رسید. با دستور مستقیم زندان‌بان لیچ کینگ یعنی Tichondrius آرتاس لشگر Scourge را به سمت شمال سرزمین Eastern Kingdoms یعنی سرزمین High Elf ها هدایت کرد. سرزمین High Elf ها Quel’Thalas نام دارد و شمالی ترین بخش قاره Eastern Kingdoms متعلق به این مردم است. آرتاس قصد داشت تا با رسیدن به این سرزمین Kel’Thuzad را که نابود شده بود دوباره زنده کند. Kel’Thuzad نیز وظیفه داشت تا Archimonde یکی دیگر از فرماندهان ارشد لیژن را برای آماده سازی حمله چندم آنها به آزراث، احضار کند. سرزمینی به اسم Sunwell در Quel’Thalas با قدرت‌های جادویی وجود داشت که بهترین مکان برای احضار لیژن به شمار می‌رفت.

آرتاس برای انجام این امر تقریبا نسل High Elf‌ها را با کشتار از بین برد. بعد از نفوذ آرتاس به شهر Silvermoon تقریبا هشتاد درصد از نسل High Elfها نابود شده بودند. آرتاس موفق به زنده کردن Kel’Thuzad می‌شود و تا اینجا نقشه لیژن به خوبی پیش رفته است.سرباز‌هایی از سمت لیچ کینگ نیز به شهر دالاران حمله‌ور شدند و کتاب مربوط به Medivh را که برای احضار Archimonde لازم بود را دزدیدند. در آخر Archimonde به آزراث احضار شد و بلافاصله بعد از انجام اینکار کنترل ارتش Scourge را از دست لیچ کینگ خارج کرد و به Dreadlord ها سپرد. Archimonde به خاطر انتقام‌جویی از نژاد Night Elfها تخت پادشاهی لیچ کینگ را فراموش کرد و به همین دلیل نرزول به زندانی بودن در تخت یخی ادامه داد.

لیژن حمله عظیمی به سمت تمدن Night Elfها انجام داد و به همین خاطر Illidan Stormrage بعد از ده هزار سال از زندان آزاد شد، تا با ارتش لیژن مقابله کند. نرزول سال‌ها قبل از قدرت Skull of Gul’Dan بهره برده بود و می‌دانست که این شی جادویی می‌تواند قدرت خوبی را به او هدیه کند. همچنین اعتیاد ایلیدن به جادو برای نرزول مسجل شده بود به همین خاطر او آرتاس را به قاره Kalimdor فرستاد. آرتاس از قدرت‌های عجیب Skull of Gul’dan به ایلیدن گفت و همین مورد باعث شد تا ایلیدن از این شی جادویی استفاده کرده و تبدیل به موجود شیطانی می شود. ایلیدن قصد دارد تا Tichondrius را نابود کند، کسی که وظیفه زندان‌بانی لیچ کینگ را به عهده دارد و این نابود سازی با نقشه‌های نرزول هماهنگی خوبی داشت. با نابود شدن Tichondrius شاهد شکست بسیار بد Archimonde در نبرد برای کوه هایجال بودیم. (Battle for Mount Hyjal)

ادامه دارد…