در ادامه نگاهی بر 15 بازی جذاب مولتی پلیر در ژانر وحشت خواهیم انداخت و برخی از بهترین بازی‌های ترسناک که می‌توانید در کنار دوستانتان آنها را بصورت مولتی پلیر تجربه کنید را معرفی خواهیم کرد. اگر دوست و یا دوستانی دارید که همواره به دنبال یک تجربه منحصر به‌فرد و هیجان انگیز هستند، این مقاله را از دست ندهید و حتی با آنها نیز به اشتراک بگذارید! ضمنا باید اشاره کنیم که نسخه ویدئویی این مقاله هم تحت عنوان “5 بازی برتر مولتی پلیر در ژانر وحشت” در ادامه در دسترس و قابل مشاهده است:

“تماشای ویدئوی اختصاصی 5 بازی مولتی پلیر برتر در ژانر وحشت از کانال یوتوب وی جی مگ”

Sub Terror
اگر از طرفداران Lethal Company هستید و همچنین به دریانوردی علاقه دارید، بازی استدیوی Team Monumental یعنی Sub Terror دقیقا دوای درد شماست! این بازی عجیب و غریب که فعلا در مرحله Early Access به سر می‌برد، یک زیردریایی در اختیار شما و دوستانتان قرار می‌دهد تا به این وسیله، به اعماق اقیانوس سفر کنید و با ناشناخته‌ها دست و پنجه نرم کنید!

اما مشکل اینجاست که در این آب‌های به ظاهر بی انتها و بی جان، موجوداتی منتظر شما هستند تا زندگی را به کام شما و دوستانتان حسابی تلخ کنند! پس بهتر است با دست پر به اعماق دریا سفر کنید. این عنوان آرت استایل جذاب و جوی بامزه اما درعین حال تاریک و دارک را ارائه می‌دهد پس هر لحظه مراقب پشت سر خود باشید!

Hellbreach: Vegas
اگر دلتان برای روزهایی که بازی‌های زامبی کشی در اوج صنعت گیم پادشاهی می‌کردند تنگ شده، و همچنین علاقمند به Call Of Duty Zombie هستید، عنوان Hellbreach: Vegas را در رادار خود داشته باشید. این بازی درواقع تمام نکاتی که باعث شدند تا مود کلاسیک زامبی در عناوین COD تا این حد پرطرفدار شود را داراست و در عین‌حال، چاشنی‌های جدید خود را نیز به آن فرمول معروف اضافه می‌کند.

تا چهار پلیر می‌توانند بطور همزمان در شهر زامبی زده و آفتابی لاس وگاس گشت و گذار کرده و بجای تفریح و خوش گذرانی، با زامبی‌ها دست و پنجه نرم کنند! این عنوان دارای مودهای مختلفی همچون Survivor است و می‌توانید برای بقا در این شهر نفرین شده، ساعت‌ها مبارزه کنید و رکورد بزنید.

The Anomaly Project
اگر تا به حال علاقه داشتید تا مهارت‌های مشاهده و حافظه خود را در یک محیط ترسناک با گروهی از پلیرها آزمایش کنید، The Anomaly Project از استدیوی Kekdot باید در لیست بازی‌های Steam شما باشد! این بازی نیز یک عنوان Early Access است و در آن باید مناطق عجیب، ترسناک و دلهره آوری را کاوش کنید، به آنچه می‌بینید توجه کنید و سعی کنید چیزهایی که با بقیه مطابقت ندارند را پیدا کنید.

اگر درست حدس بزنید به مرحله بعدی می‌روید، اگر اشتباه کنید باید دوباره از نو شروع کنید. این عنوان تا هشت پلیر را بصورت همزمان پشتیبانی خواهد کرد، بنابراین می‌توانید تعداد زیادی نیروی پشنیبانی همراه خود داشته باشید تا در شرایط سخت، به یاری شما بیایند. این عنوان دارای 10 مرحله یا Zone مختلف است و با اینکه حتی بصورت تک نفره نیز یک تجربه عالی محسوب می‌شود، اما واقعا تجربه آن بصورت مولتی پلیر، پیشنهاد ماست!

Murky Divers
هدف اصلی پلیرها در عنوان Murky Divers، پنهان سازی جنایات و آزمایشات عجیب و غریبی است که توسط یک شرکت با اهداف شوم صورت گرفته و تا حدی ما را یاد شرکت آمبرلا در سری رزیدنت اویل می‌اندازد. این عنوان که وقایعش در زیر سطح آب دنبال می‌شود، تا تعداد 8 پلیر را برای این ماجراجویی پشتیبانی کرده و بازهم شما را در یک زیردریایی رها می‌کند. تمام پلیرها در این زیردریایی دارای نقشی منحصر به‌فرد هستند و وظایف خاص خود را دنبال خواهند کرد، بنابراین کار گروهی به همراه دوستانتان حرف اول را در Murky Divers می‌زند.

Crawl
معمولا در بازی‌های سبک دانجن کرالر، تمام شخصیت‌ها با یک هدف و درکنارهم کار می‌کنند اما ساخته Powerhoof که Crawl نام دارد، هدفی برعکس به این موضوع را به خود اختصاص داده است!

در انتهای مراحل این بازی تنها یک پلیر قادر به پیروز شدن و قد علم کردن در مقابل بقیه پلیرهاست و هدف بقیه این است که به او این اجازه را ندهند! اگرچه که این بازی بیشتر بر روی مبارزات کوتاه‌تر و گیم پلی سریع‌تر متمرکز شده، اما در آن بیش از 60 نوع هیولا با قابلیت‌های منحصر به فرد و تعداد زیادی اسپل و وِردهای جادویی وجود دارد تا برای ساعت‌ها سرگرمتان کند.

Pilgrim
این بازی به شما و دوستتان تنها یک ماموریت ساده خواهد داد: واگن را به انتهای مسیر برسانید! البته تمام مواردی که در Pilgrim خواهید دید، به همین سادگی پیش نمی‌رود! در مسیر خود با غول‌ها، هیولاها و جانوران مختلفی روبرو خواهید شد و باید برای بقا به همراه دوستتان، حسابی مبارزه کنید!

این عنوان نیز فعلا در مرحله Early Access بوده و بدون شک تجربه‌ای فان و هیجان آور برای شما و همراهانتان خواهد بود، پس آن را از دست ندهید.

Once Human
بازی Once Human یک عنوان Massive multiplayer است که در آن بر روی ترس بدنی یا همان Body Horror تاکید ویژه‌ای شده است. در این بازی در دنیایی پساآخرالزمانی قرار خواهید گرفت، جایی که یک گونه از موجودات فضایی به سیاره ما وارد شده‌اند و انسان، حیوان و ماشین‌آلات را با هم ترکیب کردند تا یک نژاد جدید روی زمین خلق کنند!

در این بازی مولتی پلیر وسیع خواهید توانست تا بعد از مبارزه با دشمنان و کشف منابع تازه و همچنین مناطق جدید، قلمرو خود را ساخته و به همراه دوستانتان آن را گسترش دهید. این عنوان ساخته استدیوی Starry بوده و به کسانی که به دنبال ماجراجویی و بقا در دنیایی پر از هرج و مرج هستند، شدیدا توصیه می‌شود.

Mannequin
تابحال تمام عناوین این لیست مربوط به بازی‌های همیشگی و عادی بود اما حالا به‌سراغ یک عنوان VR خواهیم رفت. بازی Mannequin که ساخته‌ای از استدیوی Fast Travel Games می‌باشد، شما را به این چالش وا می‌دارد تا کاملا همانند اسم بازی، و مثل یک مانکن، بدون حرکت باقی بمانید!

در این بازی مولتی پلیر جذاب، گیمرها بصورت دو در مقابل سه قرار خواهند گرفت و هانترها نیز با سلاح‌های مختلف و تجهیزات ریز و درشت، به سراغشان می‌آیند و این وظیفه گیمر است که همچون یک NPC بدون حرکت در بازی باقی بماند تا پلیرهای هانتر، آنهارا شکار نکنند!

البته پلیرها چندان هم بی دفاع نیستند. شما خواهید توانست با تغییر شکل دادن به آیتم‌های مختلف، هانترها را با یک حمله غافلگیرانه، محاصره و شکار کنید.

Boo Men
عنوان Boo Men شاید در نگاه اول کمی با مشکلات کوچکی که دارد، توی ذوق بزند اما مطمئن باشید این عنوان مستقل، یک بازی جذاب با نکات دوست داشتنی خاص خودش است. در این بازی ترسناک، شما و دوستانتان در نقش یک گروه دزد هستید که به جان خانه‌های مردم میافتند و قصد سرقت اموال ملت را دارند! اما از شانس شما، تمامی این خانه‌ها بصورت عجیب و وحشتناکی مورد تسخیر ارواح و موارد پارانورمال و اجنه و شیاطین قرار گرفته‌اند!

ماموریتتان این است که یک سری آیتمهای از پیش تعیین شده در لیستتان را از هرخانه بدزدید! اما این کار باید با سرعت انجام شود و تا قبل از اینکه این موجودات عجیب و غریب جلوی شمارا بگیرند، پا به فرار بگذارید. هر نوع دزد در این بازی دارای Classها و توانایی‌های خاص خود می‌باشد و همین مورد نیز، به هرچه هیجان انگیزتر شدن Boo Men، کمک فراوانی کرده است.

Content Warning
Content Warning از آن دسته از بازی‌هایی است که یکشبه منفجر شد و مورد توجه بسیاری از گیمرها قرار گرفت. دلیل اصلی این امر هم تعریف دهان به دهان بین گیمرها از بازی بود، زیرا می‌توانید در این بازی، کانتنت‌های عجیب و غریب که خوراک این روزهای سوشال مدیا هستند، بسازید. اصلا کلیت بازی اینگونه است که دوستان و تجهیزات فیلمبرداری خود را برمیدارید و به مکانی زیرزمینی می‌روید و در آن مکان مخوف که پر از هیولاهای مختلف و کوچک و بزرگ است، مشغول به ضبط ویدئو می‌شوید!

چیزی که در نهایت بدست خواهد آمد، یک Found Footage بسیار جذاب، به همراه داد و فریادهای شما و همراهانتان است که بعد از مدتی تبدیل به خاطرات به‌یاد ماندنی می‌شود.

Kill it with fire 2
این بازی که یک دنباله برای نسخه اول و آرکید کلاسیک خود می‌باشد، تمام مواردی که باعث شد تا نسخه قبلی آنقدر دوست داشتنی شود را با یک فیلتر علمی تخیلی و حالت کارتونی ترکیب کرده و آن را در اختیار گیمر قرار می‌دهد.

حشرات قبلی که این سری بازی به کشتن آنها معروف بود دوباره با قدرت برگشته‌اند و حالا بسیار بزرگتر و قدرتمندتر از قبل هستند، اما سلاح‌های شما نیز قدرت بیشتری نسبت به قبل دارند تا حسابی آنها را له کنید!

تمرکز اصلی این نسخه کشتن این موجودات هشت دستوپا در لایه های مختلف زمان است. حالا یک مولتی ورس با این موجودات آلوده شده و شما و دوستانتان وظیفه دارید تا درحالت co-op و با همکاری یکدیگر به جنگ آنها بروید. مودهای متنوعی همچون مود شکار عنکبوت نیز در بازی وجود دارد تا تجربه آن را همیشه تازه نگهدارند!

Buckshot Roulette
قبل از هرچیز باید بگوییم اگرچه که این عنوان اصالتا یک بازی سینگل پلیر است اما سازندگان بازی یک حالت Lan برای آن درنظر گرفتند تا حالت چند نفره نیز برای گیمرها قابل دسترسی باشد.
قوانین ساده هستند و هر مچ نیز با سرعت بالایی به اتمام خواهد رسید. ۱۲ گلوله دارید و باید با رقیب تان سه مچ بازی کنید و ببینید چه کسی درپایان زنده خواهد ماند. علاوه بر این، بازی دارای لیدربرد نیز می‌باشد و می‌توانید امتیازات خود و دوستانتان را نیز در آن چک کنید.

جو بازی نیز حالتی تاریک و همراه با کمی طنز دارک دارد. آپگریدهای مختلفی هم در بازی وجود دارند تا از حوصله سربر شدن آن جلوگیری کنند.

Panicore
این بازی که ساخته استدیوی ZTEK می باشد، یک عنوان مولتی پلیر و ترسناک با المان های شدید survival یا همان بقاست. در Panicore به‌همراه پنج نفر از دوستانتان در مقابل هیولاهایی که کنترلشان را هوش مصنوعی برعهده گرفته است به مبارزه خواهید پرداخت و نکته جالب اینجاست که این هوش مصنوعی بسیار قدرتمند عمل خواهد کرد، قدرتمندتر از چیزی که انتظارش را دارید!

در نقش یک گروه تجسس شهری هستید و به مکان‌های عجیب و غریب قدم خواهید گذاشت، اما اگر حواستان نباشد، همان مکان‌ها به سرعت به گورتان تبدیل می‌شوند. وظیفه اصلی شما پیدا کردن key item های مورد نیاز برای خارج شدن از این مخمصه است پس باید سریع باشید. شاید مهمترین نکته این بازی این است که مرگ در آن بصورت همیشگی و کامل است و هیچ سیو و چک پوینتی وجود ندارد، پس سعی کنید زنده بمانید!

Darkwater
بنظر می‌رسد عناوین ترسناکی که محل وقوعشان در زیردریایی است، طرفداران زیادی دارند زیرا بازی Darkwater همانطور که تاحدی از نامش هم پیداست، در یک زیردریایی و در اعماق دریا اتفاق می‌افتد! این بازی ساخته Targon Studios است و شما به همراه یاران خود یک گروه تشکیل خواهید داد و حتی قادر هستید تا زیردریایی خود را نیز کاستومایز کنید.

Darkwater نیز فعلا در حالت Early access در دسترس بوده و در آن وظیفه دارید تا پایگاه‌های رها شده زیردریا را کشف کرده و از آن خود کنید، البته که در این مسیر حتما با دشمنان زیادی نیز مقابله خواهید کرد و باید همیشه آماده باشید! این هیولاهای آب‌های تاریک که در عمق دریاها زندگی می‌کنند، با کوچکترین صدای شما، متوجه حضورتان خواهند شد، پس باید همیشه این مورد را در پس ذهن خود داشته باشید. با پیش بردن بازی، کم کم به داستان آن نیز پی خواهید برد و ماجرای این دنیای عجیب و خوفناک و هیولاهای آن نیز آشکار خواهد شد. اگر به همکاری تیمی به همراه چاشنی وحشت علاقه دارید، این بازی را از دست ندهید.

Backrooms Cleanup Crew
بک رومز بدون شک یکی از داغ‌ترین و جذاب‌ترین کریپی پاستاهای چندین سال اخیر اینترنت است. فضایی آنکنی و کاملا غریب با چاشنی استرس و ترس. در نگاه اول هیچ چیز در این فضا موجود نیست اما کم کم خواهید فهمید که چندان هم تنها نیستید! این کریپی پاستای خوش ساخت، حالا توسط استدیوی The bridge games به قالب یک بازی گروهی درآمده است.

در این عنوان وظیفه پاکسازی بک رومز را برعهده دارید و سازندگان بازی نیز تلاش کرده‌اند تا حال و هوای خوفناک بک رومز را با سبکی همانند Power Wash Simulator ترکیب کنند. اگر از علاقه مندان بک رومز هستید و قصد دارید ورود به این دنیا را همراه با دوستانتان تجربه کنید، مطمئنا Backrooms Cleanup Crew آدرنالین خونتان را بالا خواهد برد.

بازی های چندنفره و مولتی پلیر همیشه جذابیت خاص خود را داشته و دارند اما همیشه چاشنی ترس باعث می‌شود تا کمی بیش از پیش درگیر این عناوین شویم. همانطور که مشاهده کردید، بیشتر این عناوین در مرحله Early Access قرار دارند و این به این معناست که با گذشت زمان، حتی تجربه‌ای بهتر را نیز برای گیمرها خواهند ساخت. شما کدام یک از این بازی‌ها را تجربه کرده‌اید؟ آیا چیزی را از قلم انداخته‌ایم؟ نظرات خود را باما درمیان بگذارید.

بازی‌های مبتنی بر فرهنگ و افسانه‌های ملی همیشه دارای جذابیت خاصی برای مخاطبان داخلی و خارجی هستند. The Tale of Bistun نیز با تکیه بر اساطیر ایرانی، سعی کرده تا با داستانی عاشقانه و دراماتیک، دنیای پر از رمز و راز افسانه‌ها را برای بازیکنان بازسازی کند. اما این بازی تا چه حد موفق به انتقال این تجربه شده و آیا توانسته است انتظارات بازیکنان از یک عنوان داستان‌محور را برآورده کند؟

بازی The Tale of Bistun داستان اساطیری و حماسی خسرو و شیرین را روایت می‌کند. بازیکن در نقش فرهاد کوه‌کن که سنگ‌تراش است، قرار می‌گیرد که به دلایلی دچار فراموشی شده و باید از طریق روایات و سرنخ‌های مختلف، گذشته و عشق از دست رفته‌اش را بازپس گیرد. در طول بازی، بازیکن با روایت نریتور (که در نسخه انگلیسی بازی هم حضور دارد) و صدای گرم و جذاب او، به آرامی داستان را دنبال می‌کند. وجود نریتور انگلیسی در بازی از جمله ویژگی‌هایی است که The Tale of Bistun را برای مخاطبان بین‌المللی جذاب‌تر می‌کند.

نریتور به خوبی حس و حال داستان را منتقل می‌کند و به بازیکنان کمک می‌کند تا با دنیای افسانه‌ای و عاشقانه بازی ارتباط برقرار کنند. اما در این میان، مشکلی که وجود دارد، این است که روایت گاهی بسیار طولانی و کند می‌شود و همین موضوع ممکن است برای بازیکنان حوصله‌سربر باشد. در مواقعی حس می‌شود که بازی درگیر افراط در روایت داستان است و بیش از حد به نریتور تکیه دارد، که این امر می‌تواند تجربه بازی را برای برخی از مخاطبان خسته‌کننده کند.

گیم‌پلی The Tale of Bistun در ژانر اکشن-ماجرایی طراحی شده است و ترکیبی از مبارزات و حل معماها را ارائه می‌دهد. بازیکنان در طول بازی باید با دشمنان مختلف مبارزه کنند و هم‌زمان معماهایی را حل کنند تا در داستان پیشرفت کنند. هرچند که این ایده به‌خوبی در بازی پیاده‌سازی شده، اما ایراداتی در اجرای گیم‌پلی وجود دارد که ممکن است تجربه‌ی کلی را تحت تأثیر قرار دهد.

یکی از بزرگ‌ترین نقاط ضعف گیم‌پلی، تنوع کم در مبارزات است. مبارزات بازی بسیار ساده و تا حد زیادی تکراری هستند و به‌مرور زمان، حس یکنواختی و تکرار گیمر را خسته می‌کند. دشمنان جدید یا الگوهای حمله‌ی تازه‌ای که بازیکن را به چالش بکشد، در بازی کم دیده می‌شوند و همین موضوع باعث می‌شود که بازی، به‌ویژه در مراحل پایانی، از جذابیت اولیه‌ی خود فاصله بگیرد.

علاوه بر این، معماهای بازی نیز چندان خلاقانه و جذاب نیستند و به‌سرعت تکراری می‌شوند. در حالی که بازی سعی دارد با ترکیب معماها و مبارزات تنوع ایجاد کند، اما عدم پیچیدگی و چالش واقعی در معماها باعث می‌شود که این بخش از گیم‌پلی نیز به‌سرعت خسته‌کننده شود. این مسئله، به‌خصوص برای بازیکنانی که به دنبال تجربه‌ای چالش‌برانگیزتر هستند، یک نقطه‌ضعف محسوب می‌شود.

از نظر بصری، The Tale of Bistun یکی از نقاط قوت خود را در طراحی هنری پیدا می‌کند. محیط‌ها و کاراکترهای بازی به‌خوبی طراحی شده‌اند و دنیای بازی، با الهام از هنر و فرهنگ ایرانی، زیبا و چشم‌نواز است. رنگ‌بندی‌ها و جزئیات بصری به‌خوبی حس اساطیری و افسانه‌ای بازی را به بازیکن منتقل می‌کنند.

با این حال، با وجود طراحی‌های زیبا، مشکلات فنی در بازی وجود دارد که تجربه‌ی گرافیکی بازی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. افت فریم و پاپ‌آپ‌های مکرر (بارگذاری ناگهانی بافت‌ها) در برخی از مراحل، به‌ویژه در نسخه‌ی کنسولی PS5، ممکن است آزاردهنده باشد. این مشکلات باعث می‌شوند که بازیکن به‌جای لذت بردن از مناظر و محیط‌های زیبا، با مشکلات فنی درگیر شود و این مسئله تجربه کلی بازی را کاهش می‌دهد.

موسیقی و صداگذاری The Tale of Bistun از جمله نقاط قوت این بازی محسوب می‌شود. استفاده از موسیقی سنتی ایرانی، در کنار صداگذاری مناسب، به‌خوبی اتمسفر اساطیری یزای بازی ایجاد کرده و حس و حال مناسبی به محیط و روایت داستان می‌بخشد. آهنگ‌های شنیدنی و موزون با لحظات کلیدی داستان و مراحل مختلف بازی همراهی می‌کنند و به تقویت تجربه‌ی بازیکن کمک می‌کنند.

همچنین، نریتور انگلیسی که داستان را روایت می‌کند، به جذابیت بازی افزوده و تجربه‌ی بازی را برای مخاطبان غیرفارسی‌زبان ساده‌تر و دلنشین‌تر کرده است. صدای نریتور به‌خوبی با فضا و حس و حال بازی هماهنگ است و روایت داستان را به شکلی مناسب به جلو می‌برد. هرچند، همان‌طور که اشاره شد، روایت بیش‌ازحد طولانی و کند نریتور در برخی از بخش‌های بازی می‌تواند تجربه را برای برخی از بازیکنان کسل‌کننده کند.

The Tale of Bistun به‌عنوان یک بازی داستان‌محور، توانسته با طراحی بصری زیبا و داستانی اساطیری، توجه مخاطبان بسیاری را به خود جلب کند. اما مشکلاتی چون کمبود تنوع در گیم‌پلی، مشکلات فنی، و تکراری شدن معماها باعث می‌شود که این بازی از نظر گیم‌پلی نتواند کاملاً انتظارات بازیکنان را برآورده کند.

بازیکنانی که به دنبال تجربه‌ای جدید و فرهنگی در دنیای بازی‌های ویدئویی هستند، ممکن است از تجربه این بازی لذت ببرند. اما برای کسانی که به دنبال چالش‌های بیشتر یا گیم‌پلی پیچیده‌تر هستند، این عنوان ممکن است آن‌طور که باید جذاب نباشد.

در مجموع The Tale of Bistun با داستانی زیبا و الهام‌گرفته از افسانه‌های ایرانی، به‌همراه طراحی بصری هنری و موسیقی جذاب، توانسته در برخی زمینه‌ها عملکرد خوبی داشته باشد. اما نقاط ضعف گیم‌پلی، مشکلات فنی و برخی از اشکالات در روایت داستان، آن را از رسیدن به پتانسیل کامل خود بازمی‌دارند. اگرچه بازی می‌تواند برای علاقه‌مندان به فرهنگ و اساطیر ایرانی جذاب باشد، اما مشکلات فنی و ضعف‌های گیم‌پلی ممکن است از جذابیت کلی بازی بکاهد.

نقد و بررسی بازی The Tale of Bistun روی PS5 و به  واسطه کد ارسالی سازنده انجام گرفته است

]]> https://vgmag.ir/reviews/the-tale-of-bistun-ps5/feed/ 0 https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-observer-system-redux-%d8%b1%d9%88%db%8c-%e2%80%8dps5/ https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-observer-system-redux-%d8%b1%d9%88%db%8c-%e2%80%8dps5/#comments Mon, 08 Mar 2021 13:03:16 +0000 https://vgmag.ir/?p=106538 شاید تا کنون برای شما هم پیش آمده باشد که هنگام تجربه یک عنوان، به علت مشکلاتی که پیش رویتان قرار می‌گیرد، از خود بپرسید که آیا سازندگان، قبل از انتشار این بازی، حتی یه بار هم که شده خودشان به انجام و تست آن پرداخته‌اند؟ عنوان Observer (ناظر)، از همین دست بازی‌ها برروی نسل قبل بود. نقد و بررسی بازی Observer System Redux روی ‍PS5 همراه وی جی مگ باشید.

اگر عنوان «Layers of Fear» را تجربه کرده باشید، با شرکت «Bloober Team» آشنا هستید. تیمی که در ماه‌های گذشته عنوان The Medium را بصورت انحصاری برای پلتفرم‌های Xbox و PC منتشر کرد. این تیم در کنار عنوان ذکر شده، تصمیم گرفت تا عنوان Observer را که در سال 2017 منتشر کرده بودند را با تغییراتی در گرافیک و افزودن تکنیک‌های روز، برروی کنسول‌های PS5 و Xbox Series منتشر کنند.

اگر برروی نسل پیش این عنوان را تجربه نکرده‌اید، باید بگویم که چیزی از دست نداده‌اید و با یک فاجعه از نظر تکنیکی طرف می‌شدید. بازی از مشکلات تکنیکی گرافیکی بسیار بسیار شدیدی رنج می‌برد که باعث می‌شد شما از خود، سوال معروف «آیا قبل از انتشار، خودتان این بازی را تجربه کرده‌اید؟» را خطاب به سازندگان بپرسید! افت فریم‌های وحشت‌ناک و دردآور که در هر ورود و خروج شما به یک اتاق یا راه‌رو انجام می‌گرفت.

گاها این افت‌فریم‌ها با لحظه ذخیره اتوماتیک نیز همرمان می‌شدند که در این صورت بازی، عملا و بدون اغراق خشک شده و امکان داشت هیچ وقت از این حالت خارج نشوید! مشکلات زمانی حادتر می‌شدند که متوجه می‌شدید سازندگان برای بازی، بازه و محدوده‌ی فریم در نظر نگرفته‌اند؛ بدین ترتیب در یک اتاق شما تجربه شصت فریم بر ثانیه و در خارج از اتاق تجربه پانزده و بیست فریم داشتید!

این در حالی است که این عنوان از نظر گرافیکی و بصری چیز خاصی را ارائه نمی‌داد و شاید بتوان گفت با عنوانی با گرافیک بسیار معمولی و حتی در بعضی مواقع پایین‌تر از استاندار‌های روز طرف بودیم! اما به هرحال این تیم تصمیم گرفت تا دست و رویی بر سر این عنوان کشیده و با استفاده از قدرت سخت‌افزاری کنسول‌های نسل نهم، آن را دوباره منتشر کند. با ما همراه باشید تا نگاهی دوباره این عنوان داشته باشیم.

دنیای جذاب سایبرپانک

داستان در آینده‌ای دور و کشور لهستان اتفاق می‌افتد. شما کنترل کاراکتری به نام «لازارسکی» را برعهده خواهید داشت که عضو پلیس و در عین حال یک «ناظر» است! ناظرین کسانی هستند که به واسطه تکنولوژی‌های موجود، در رویاها و ذهن افراد مختلف نفوذ می‌کنند تا از خاطرات و گذشته آن‌ها اطلاع یابند یا تغییراتی را در آن ایجاد کنند.

استفاده از قطعات مکانیکی بر روی بدن انسان‌ها و مشکلاتی که انسان‌ها در آینده با آن‌ها دست و پنجه نرم خواهند کرد از موضوعات اصلی این عنوان است. شرکت «کایرون» نیز وظیفه ساخت قطعات مختلف برای انسان‌ها را برعهده دارد و در این بین یک ویروس باعث خسارات بسیار بالا و جبران ناپذیری بر بدن انسان‌های مکانیکی می‌شود. در ادامه، تمامی این موضوعات، باعث بوجود آمده پیکره داستان بازی شده، مثل پازل در کنار یکدیگر قرار گرفته و آن را جلو خواهند برد.

داستان از آنجایی آغاز می‌شود که لازارسکی مثل هرروز در اتومبیل خود نشسته و منتظر دستوری از طرف بالاست. ناگهان ارتباطی ناشناس از طرف پسرش – که به نظر می‌رسد سال‌ها مفقود شده بود – با او برقرار می‌شود و صحبت‌های عجیب و غریبی را با لازارسکی در میان می‌گذارد. لازارسکی با پیگیری محل تماس، خود را به یک ساختمان پر از اجازه نشین و نامساعد و خراب رسانده و با ورود به واحد پسرش، با جسدی بدون سر مواجه می‌شود.

آیا این جسد متعلق به پسرش است؟ اگر نیست پس کیست و پسرش کجاست؟ این‌ها سوالاتی هستند که در ادامه به دنبال جواب آن‌ها خواهید بود. کلیت داستان و رمز و رازهایی که در پی کشف آن‌ها خواهید بود به راحتی می‌توانند شما را تا پایان بازی همراهی کنند و از این حیث امتیاز مثبتی را می‌توان به این بازی داد.

آپارتمان پر است از واحدهایی که افراد اجازه‌نشین در آن‌‌ها زندگی می‌کنند و شما قادر هستید با تعدادی از آن‌ها صحبت کنید و از وضعیت زندگی و اتفاقات گذشته با خبر شوید؛ به طوری که می‌توان گفت لور داستان و دنیا و اتمسفر این بازی به واسطه همین صحبت‌ها و همسایگان برایتان بازگو خواهد شد و شما فقط باید شنونده باشید! اگر بگوییم این بازی را از یک حیث می‌توان شبیه‌ساز پیاده‌روی خطاب کرد، زیاد هم بیربط نگفته‌ایم! بخش دیگری‌ از داستان را نیز باید با سرک کشیدن به کامیپوتر‌های موجود در محیط و خواندن ایمیل‌ها و فایل‌های شخصی بدست آورید!

از تغییراتی که کلیت داستان در نسخه بازسازی شده به خود دیده، اضافه شدن چندین ماموریت فرعی و داستان است که به میزان گیم‌پلی شما خواهد افزود. بعضی از این داستان ها جذاب و بعضی دیگر فقط هستند که باشند. اما در کل اضافه شدن لورهای بیشتر به داستان به ارزش آن افزوده است.

توهمی آشنا

فعالیت‌هایی که در طول Observer System Redux باید به انجامشان مشغول شوید، بررسی صحنه‌های جرم و وقوع حادثه برای کشف اتفاقاتی است که قبل از رسیدن شما به این ساختمان افتاده، که در نهایت منجر به پرده برداشتن از راز پسرتان خواهد شد.

برای این کار دو سیستم اسکن مکانیکی و ارگانیک در اختیارتان قرار دارد که با بررسی قطعات مکانیکی اطراف و محل جراحات و لکه‌های ریخته شده مقتولین، خود را به هدف نزدیک‌تر خواهید کرد. در این بین شما باید با ورود به ذهن افراد مختلف، در رویا و خاطراتشان نفوذ کرده و اتفاقات چند ساعت پیش، تا لحظه وقوع جرم را بازساری کنید. اینجاست که متوجه شباهت این بخش از بازی به «Layers of Fear» خواهید شد، زیرا اکنون در یک مکان غیرواقعی و سورئال قرار دارید.

زمان و مکان برایتان معنی ندارد و دست سازنده برای ایجاد توهم و ترس باز است. تقریبا اکثر صحنه‌هایی که برایتان بوقوع خواهد پیوست را قبلا در عنوان لایه‌های ترس دیده‌اید. وقتی به یک بن‌بست می‌رسیدیم، مطمئن بودم که راهی در پشت سرمان باز شده است! تقریبا هیچ ایده جدید و خاصی در این توهم‌ها وجود ندارند و بیشتر تکرار و مکررات هستند. صحنه‌های بینظم و ترتیب به همراه افکت‌های صوتی برفکی و پارازیت مانند که به غیر از ایجاد اعصاب خوردی و اذیت گوش و چشم شما هیچ نکته مثبتی را در خود ندارند.

در بخش گیم‌پلی باید اشاره‌ای نیز داشته باشیم به استفاده هرچند کم اما بجای سازنده از کنترلر DualSense که درک شما از اتمسفر را بالاتر می‌برند. از لرزش‌های ریز گرفته تا مقاومت و قفل شدن Trigger هنگامی که سعی در باز کردن یک در قفل شده را دارید، تجربه‌ای لذت بخش اما کوتاه از خود ارائه می‌دهد.

جهش گرافیکی

همانطور که در مقدمه توضیح دادیم، این عنوان برروی نسل قبل مشکلات بشدت زیادی را بهمراه داشت. بلوبرتیم با استفاده از قدرت سخت افزاری کنسولهای نسل جدید قادر شده تا فریم بازی را تا حدودی برروی 60 ثانیه قفل کند و تجربه لذت‌بخش‌تری را به بازیکن انتقال دهد. هرچند هنوز هم در بعضی از مکان‌های شاهد افت‌فریم‌های محسوسی هستیم!

در کنار آن تکنولوژی Ray Tracing در بازی وجود دارد و بازتاب‌ها و نورهایی که در دنیای سایبرپانکی خود را بیشتر به چشم می‌کشند، رنگ و لعاب تازه‌ای به کلیت گرافیک Observer System Redux داده است. البته ناگفته نماند که فعال کردن قابلیت ری‌تریس به معنی پایین آمدن فریم ریت تا 30 ثانیه است که به طرز عجیبی این فریم به مانند نسل قبل، در جای‌جای محیط بازی متفاوت است و ممکن از در بعضی از مکان ها حتی تا 60 نیز بالا برود!

دیالوگ‌ها و صداگذاری‌ها در وضعیت بهتری نسبت به دیگر بخش‌های بازی قرار دارند، مخصوصا اینکه بدانید صداپیشه اصلی بازی کسی نیست جز Rutger Hauer که پیشتر او را به واسطه نقشش در فیلم Bladerunner می‌شناسیم. شاید اغراق نکرده‌ام اگر بگویم یکی از دلایلی که این بازی را به اتمام رساندیم، صداپیشگی بی‌نقص او بود!

کلام آخر

اگر هنوز در نسل هشتم بودیم مطمئنن این عنوان را به هیچ کس (مخصوصا برروی کنسول‌ها) پیشنهاد نمی‌کردیم، اما با حل شدن مشکلات تکنیکی و اضافه شدن چندین لور داستانی، در دورانی که هنوز بازی‌های نسل جدید راهی بازار نشده‌اند، می‌توان نیم‌نگاهی نیز به آن داشت، البته این هم اضافه کنیم که باید انتظارات خود را در سطح متعادلی نگاه دارید!

نقد و بررسی بازی Observer System Redux روی PS5 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%db%8c-observer-system-redux-%d8%b1%d9%88%db%8c-%e2%80%8dps5/feed/ 9 https://vgmag.ir/reviews/assassins-creed-valhalla/ https://vgmag.ir/reviews/assassins-creed-valhalla/#comments Tue, 10 Nov 2020 20:17:42 +0000 https://vgmag.ir/?p=106200 شرکت یوبی‌سافت با انتشار عنوان Assassin’s Creed Origins مسیر جدیدی را برای این سری محبوب معرفی کرد که این مسیر با انتشار عنوان Odyssey و اکنون نیز با Valhalla در حال ادامه است.

این تغییرات به مزاج بعضی از طرفداران قدیمی (از جمله شخص نگارنده!) خوش نیامد و افزوده شدن المان‌های ناقص RPG و نبود شهرها با ساختمان‌های بلند و خیابان‌های شلوغ، این سری را به طور کامل از سبک گذشته خود دور کرد. دو عنوان Origins و Odyssey با این که نکات بسیار مثبتی با خود به همراه داشتند، اما از مشکلاتی نظیر تکرار بشدت بالا و یا سیستم مبارزه بسیار سطحی رنج می‌بردند.

با معرفی Valhalla هیچ انتظار خاصی از این عنوان نداشته و تقریبا مطمئنم بودم که همان مسیر دو شماره قبل را طی خواهد کرد و حتی احتمالا با یک کپی‌پیست دیگر از طرف یوبی‌سافت روبرو باشیم اما اگر بخواهم در همین ابتدا روراست باشم، باید گفت که با وجود کم‌و‌کاستی‌ها، والهالا نظرم را به خود جلب کرد!

داستان در سال‌های 873 بعد از میلاد مسیح و در کشور نروژ آغاز می‌شود. شما کنترل شخصیت اصلی با نام «اِیوُر» را در اختیار گرفته و به دنبال انتقام خون خانواده خود هستید. بعد از یک تیتراژ بسیار طولانی، ایور با برادر ناتنی خود (Sigurd) ملاقات کرده و بعد از گذر از یک سری سلسله اتفاقات، تصمیم می‌گیرند تا نروژ را به مقصد انگلیس ترک کنند تا در نتیجه شهر و زندگی خود را بسازند.

اگر سریال Vikings را تماشا کرده باشید با بعضی از شخصیت‌هایی که در ادامه آن‌ها را خواهید دید، آشنا هستید. سفر ایور به انگلیس سال‌ها بعد از کوچ رگنار لوثبروک و پسرانش به انگلیس اتفاق می‌افتاد و بدین ترتیب در مسیری که در داستان طی خواهید کرد با این برادران نیز ملاقاتی خواهید داشت و رفته رفته یاران و متحدان خود برای فتح بخشی از انگلیس را بدست خواهید آورد.

شاید نکته‌ای که برای شخص بنده کمی ناراحت کننده بود، تغییر بسیار سریع مسیر داستان از نروژ به انگلیس بود. دقیقا زمانی که داشتیم از گشت و گذار در هوای سرد و برفی و کوه‌ها و مناظر نروژ لذت می‌بردیم، داستان ما را به انگلیس برد تا با سبک هنری بسیار نزدیک به اودیسه به ادامه داستان مشغول شویم. هرچند بعدا می‌توانید به آنجا برگردید. اما اشتباه نکنید، قرار نیست با گرافیک کاملا تکراری روبرو شوید!

زیبایی انگلیس و گشت و گذار در خاک‌های انگلیس و سرک کشیدن در جای‌جای Wessex چیزی است که شاید ساعت‌های زیادی از گیم‌پلی شما را به خود اختصاص دهد. برخلاف Odyssey که نقشه بسیار بی دلیل و پوچ بزرگ بود، اینبار با نقشه‌ای پربار و هدفمندتر روبرو هستیم. به لطف سیستم جدید چشم عقاب که حالا مکان‌ها و آیتم‌های مختلف را با رنگ‌های مختلف به ما نشان می‌دهد، می‌توانیم به راحتی مسیر خود را پیدا کرده و به دنبال هدف خود برویم.

روزنه‌های خورشید که از میان درختان به صورتتان می‌تابد لحظات بسیار زیبایی را برایتان خلق خواهد کرد. درست است که از نظر تکنیکی شاید تفاوت چندانی با اودیسه حداقل برروی نسل هشتم کنسول‌ها شاهد نباشیم، اما تیم هنری بازی کار خود را به خوبی انجام داده و کم‌و‌کاستی‌های آن را به خوبی برایمان پوشانده است.

در بخش داستانی، پیشرفتی که نسبت به قبل دیدیم، حذف شدن ماموریت‌های پوچ و تو خالی بود. اینبار ماموریت‌ها بسیار اصلی‌تر با داستانی پربارتر هستند. انتخابی که در حین دیالوگ‌ها به شما داده می‌شود نیز تا حدودی تاثیر مستقیمی در روند بازی دارند و حس اینکه سرنوشت داستان این شخصیت در دستان شماست به شما منتقل خواهد شد.

حتی ماموریت‌های فرعی و افرادی در حال اکتشاف دنیا با آن‌ها روبرو خواهید شد نیز از داستان و اتفاقات جالبی برخوردار هستند که شما را راضی خواهند کرد. نوع رابطه ایور با فرقه اساسین‌ها و چگونگی تبدیل او به یک اساسین نیز به خوبی انجام گرفته و دیگر مثل گذشته بی‌دلیل و بی‌منطق نیست. در کنار تمامی آن‌ها داستان‌هایی از اسطوره‌ها و Norse Mythology را داریم که برای لو نرفتن داستان وارد این بخش نخواهیم شد تا خودتان از آن لذت ببرید!

گیم‌پلی Valhalla اینبار به سه بخش اکتشاف، مبارزه و مخفی‌کاری تقسیم شده؛ حتی در همان ابتدا و آغاز بازی می‌توانید درجه سختی هر یک از این سه بخش را به طور جداگانه مشخص کنید. سیستم مبارزه در ابتدا برایتان می‌تواند تکراری باشد. چندین ساعت ابتدایی بازی را فقط مشغول فشردن بی‌هدف دو دکمه ضربه سبک و سنگین بودیم که حس اینکه با یک بازی تکراری دیگر طرف هستیم را برایمان القا کرد.

اما بعد از گذشت تقریبا 8 ساعت و یافتن تکنیک‌های جدیدی که در جای‌جای نقشه انتظارتان را می‌کشند، قضیه کمی جالبتر شد! تکنیک‌های مختلفی هستند که با یافتن آن‌ها می‌توانید در حین جنگ و مبارزه از آن‌ها استفاده کرده و دشمن را سلاخی کنید! درست شنیده‌اید. والهالا به جرئت پرخشونت‌ترین شماره در کل سری است که دارای قطع عضو است!

البته با توجه به قرار گرفتن مرکزیت داستان ما در فرهنگ وایکینگی، نبود آن می‌توانست برایمان تعجب‌آور باشد. در کنار تکنیک‌های جدید، این بازی دارای یک درخت مهارت بسیار عظیم و بزرگ است که به شاخه‌های مختلفی تقسیم شده و می‌توانید بنا به سبکی که دوست دارید در بازی پیشروی کنید، آن‌ها ارتقا دهید.

از سوی دیگر با پیشروی در Valhalla دشمنان سرسختی در مقابلتان قرار خواهند گرفت که صرفا با فشردن بی هدف دکمه‌ها نمی‌توانید از پسشان برآیید و حتما باید با دقت و استراتژی خاصی به مقابله با آن‌ها بپردازید. به همان اندازه که برسر گیم‌پلی تکراری اودیسه عذاب کشیدیم، اینبار به همان اندازه از سیستم مبارزات والهالا لذت بردیم و عطشمان برای یافتن تکنیک‌های جدید و سنگین‌تر سیری نمی‌شناخت.

همانطور که بالاتر گفته شد این‌بار گیم‌پلی به سه بخش مجزا تشکیل شده که یکی از آن‌ها بخش مخفی‌کاری است. اولین چیزی که نظرمان را جلب کرد، بازگشت Hidden Blade بود. از همان ابتدا و با دیدن این دشنه محبوب مطمئن شدیم که سازندگان حساب خاصی را برای این بخش باز کرده‌اند. حالا می‌توانید به مانند اساسین‌های قدیمی، دشمنان را به آرامی و بصورت مخفیانه از پای در آوردید.

هرچند این سبک از بازی می‌تواند برای یک وایکینگ کمی دور از واقعیت باشد اما اتفاقاتی که در طی داستان و آشنایی ایور با فرقه اساسین‌ها می‌افتد، شما را خواه یا ناخواه به این سمت و سو سوق خواهد داد. نکته حائز اهمیت ایجاد تعادل بین هر دوی این سبک‌هاست. در کنار مراحل مخفی کاری، شما می‌توانید با حمله و یا اصطلاحا Raid کردن به یک روستا، غنائم زیادی را بدست بیاورد.

حتما می‌پرسید چرا باید همچین کاری انجام دهیم؟ از آنجایی که ایور برای ایجاد شهر خود به انگلیس سفر کرد، وظیفه ساخت و ساز و بزرگ کردن این شهر نیز برعهده شماست. می‌توانید جای‌جای این شهر را ارتقا دهید تا قابلیت‌های بیشتری در اختیارتان قرار بگیرد. برای مثال با بالا بردن سطح آهنگری، قابلیت‌های جدیدی برای ارتقای سلاح‌هایتان باز خواهد شد.

صحبت از سلاح شد. نکته مثبت دیگری که باید به آن اشاره کرد، حذف شدن سیستم پوچ و بی‌هدف اودیسه است. حالا Lootهایی که پیدا می‌کنید همگی با ارزش هستند و خبری از جمع کردن بی هدف ده‌ها سلاح و بعدا فروختن و یا حذف کردن آن‌ها نیست. هر سلاح نیز قابلیت و سیستم مبارزه خاص خود را دارد که قابل ارتقا نیز هست.

می‌توانید در هر دستتان دو سلاح مشابه، یک سلاح و یک سپر، یک سلاح دو دستی و …. بگیرید. این بخش بطور کامل بر عهده خود شماست تا چگونه بازی را پیش ببرید. تنها موردی که در هر دو بخش مبارزه و مخفی کاری تو ذوق می‌زند، هوش مصنوعی بسیار ضعیف دشمنان و یاران خودی است. گاهی آن‌ها رو به دیوار گیر می‌کنند، گاهی هیچ کاری با شما ندارد و گاهی نیز بصورت فرفره دورتان خواهند چرخید.

ادغام هوش مصنوعی ضعیف و باگ‌های مشهور بازی‌های یوبی‌سافت گاها لحظات شاد و مفرحی را برایتان به ارغمان خواهند آورد! با این حال، به علت وجود جنگ‌های بزرگ و شلوغ، تاحدودی می‌توان نسبت به این قضیه چشم‌پوشی کرد. اما هستند باگ‌هایی که به کررات خواهید دید و گاها مانع پیشروی شما می‌شوند.

برای مثال قصد حمله به یک دهکده را داشتیم که یاران خودی هنگام سوار شدن بر قایق خشکشان زد، با همین اوضاع به دهکده حمله‌ور شدیم و متاسفانه یاران همچنان در میان آسمان و قایق خشک شده بودند و به تنهایی نیز مقابله با سربازان دهکده برایمان میسر نبود!

بعد از گذر از تمامی این‌ها می‌رسیم به بخش موسیقی و صداگذاری که به شخصه از آن لذت بردم. خبر ساخت موسیقی‌های Assassin’s Creed Valhalla که با همکاری جسپر کید و آینار سلویک از گروه واردرونا – از محبوترین گروه‌های موسیقی شخص نگارنده! – رنگ واقعیت به خود گرفت، شکی برایمان باقی نگذاشت که با یک شاهکار در این زمینه طرف خواهیم بود.

موسیقی‌های کاملا اصیل وایکینگی رنگ و بوی خاصی را به Assassin’s Creed Valhalla داده و از گوش کردن به آن‌ها هیچ‌گاه خسته نشدیم. اما در سوی دیگر صداگذاری کاراکترها را داریم که هنوز هم مشکلاتی در همزمانی صدای آن‌ها با انیمیشن‌هایشان وجود دارد. گاها در هنگام صحبت و در میانه کات‌سین‌ها حس اینکه چند عروسک خیم‌شب‌بازی در حال ایجاد حرکات شاد هستند به شما القا خواهد شد. اما در کل این بخش نیز پیشرفت به‌سزایی نسبت به شماره قبلی خود داشته است.

کلام آخر

عنوان Assassin’s Creed Valhalla با اینکه در نگاه نخست شباهت زیادی به دو شماره قبلی خود دارد، اما در باطن تغییراتی را با خود همراه کرده که همگی در خدمت بازی هستند و می‌توانند حتی طرفداران قدیمی سری را به خود جذب کنند.

درست است که باگ‌ها و کاستی‌هایی هستند که می‌توانند گاها آزاردهنده باشند، اما در سوی دیگر حداقل 50 ساعت گیم‌پلی و ماموریت‌های جذاب انتظارتان را می‌کشد. موسیقی‌های فوق‌العاده و گرافیک زیبای این عنوان مخصوصا برروی نسل نهم کنسول‌ها از نقات قوت دیگر Valhalla است.

امیدواریم روند پیشرفتی که در Assassin’s Creed Valhalla دیدیم، در شماره‌های آتی این سری محبوب نیز ادامه یابد.

نقد و بررسی بازی Assassin’s Creed Valhalla روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

هدف این ورزشکار شناخته شده که علاقه بیش از حدی هم به بازی‌های ویدئویی و به طور ویژه بازی‌های نقش آفرینی آنلاین (MMO) داشت، ساخت بزرگترین و عالی‌ترین عنوان MMO تاریخ بود. او با این طرز فکر به دنبال جذب بهترین و کارکشته‌ترین‌های صنعت بازی‌سازی نمود و جالب اینکه ایده بلند پروازانه‌ او نام‌های بزرگ دیگری را هم به خود جذب کرد که در میان آنها خالقان افسانه‌ای سری Elder Scrolls و کمیک‌بوک‌های Spawn هم به چشم می‌خورد.

فرآیند ساخت بازی که با اسم رمز Copernicus (نیکولاس کوپرنیک ستاره شناس باستانی) شناخته می‌شد به خوبی ولی با سرعتی کمتر از انتظار شلینگ پیش می‌رفت. در همین حین استدیو بزرگ دیگری با نام Big Huge Games که عناوین موفقی چون Rise of Nations و Rise of Legends را در کارنامه خود داشت هم مشغول ساخت پروژه هیجان انگیز دیگری بود که قصد داشت سبک نقش آفرینی را متحول کند.

با این حال این استدیو به مشکلات مالی برخورده بود و در مرز انحلال قرار داشت. شلینیگ با مشاهده فرصت این استدیو را خریداری کرد و تیم پرستاره خود را با نفرات کارکشته و جدید دیگری بیش از پیش تقویت نمود. حالا 38 Studios به بهشتی برای خالقان بازی‌های نقش آفرینی تبدیل شده بود و سطح استعداد و تجربه به کار گرفته شده در آن سر به فلک می‌سایید.

با ملحق شدن اعضای BHG فرآیند تولید Copernicus کمی تغییر یافت و 38 Studios تصمیم گرفت بازی نیمه‌کاره آنها را با استفاده از دنیا و شخصیت‌های خلق شده در استدیوی خودشان روانه بازار کنند. اما مشکل جذب سرمایه‌گذار برای اینکار بر دوش شلینگ سنگینی می‌کرد. اما او به طرزی معجزه‌آسا و کمی نامتعارف موفق شد ایالت «رود آیلندز» (Rhode Islands) را به عنوان حامی مالی شرکت خود به خدمت گرفته و کمک مالی هیجان انگیزی معادل با 75 میلیون دلار نصیب استدیو کند.

حالا دیگر همه چیز برای عرضه بازی مورد انتظار آنها مساعد بود و بالاخره در 7 فوریه 2012 (تنها 3 ماه از انتشار عنوان افسانه‌ای Skyrim) دروازه‌ها به سوی قلمرو پادشاهی آمالور گشوده شدند. انتشار بازی بر عهده EA بود (بله درست شنیدید آن زمان‌ها EA بازی‌هایی غیر از فرنچایزهای تکیده خود‌ منتشر می‌کرد).

فروش نسبتا خوب بازی به همراه ستایش منتقدین برگ زرینی برای تیم با استعداد و کار کشته بود. سیستم مبارزات روان و سریع شبیه به God of War در هیچ عنوان نقش آفرینی دیگری همتا نداشت. سیستم کلاس بندی کاراکتر فوق العاده منعطف و تعاملی که بازیکن را مجبور به تجربه کل بازی با یک کلاس واحد، آن هم همان انتخابی که در لحظه اول ورودش به بازی انجام داده بود، نمی‌کرد در جای خود انقلابی و تاثیر گذار بود.

اما مهمتر از همه اینها Lore و روایت کلی داستان به قدری وسیع بود که دنیای عظیم بازی را پر از لحظات و خاطرات با معنی و جذاب می‌کرد. به کار گیری بزرگان صنعت بازی‌سازی و بهره گیری از نام‌های پرآوازه‌ای چون R. A. Salvatore، Todd McFarlane، Ken Rolston و Mark Nelson این اجازه را به 38 Studios می‌داد که جای جای محیط بازی را پر از داستان‌ها و شخصیت‌های معنی‌دار بکند.

تا اینجا همه چیز افسانه‌ای به نظر می‌رسد. حتی EA که سخت‌گیری خاصی در بازگشت سرمایه داشت هم پس از مشاهده پتانسیل بالای بازی و موفقیت خوب آن در بازار چراغ سبز ساخت ادامه KoA:R و پروژه Copernicus را صادر کرد. ولی در ماه می 2012 در کمال ناباوری همگان 38 Studios به یکباره اعلام ورشکستگی کرد. از قرار معلوم عدم تجربه کرت شلینگ در مدیریت استدیویی با وسعت و اندازه 38 Studios عامل اصلی این افتضاح بود. او با ولخرجی‌های حساب نشده و سوء مدیریت اسفناک یک تنه یکی از افسانه‌ای ترین تیم‌های بازی‌سازی را از کار بیکار کرد.

با وجود کیفیت بی‌نظیر بازی و ستایش منتقدان، بازاریابی غیرمتعارف و متظاهر کرت شلینگ باعث شده بود بازی فروش مد نظر حامی مالی اصلی را کسب نکند. همه از این اتفاق شوکه بودند و از عصبانی‌تر از همه فرماندار ایالات رود آیلندز بود که با تمام توان بر سر 38 Studios خراب شد و در یک دعوی 5 ساله 61 میلیون دلار از آنها غرامت گرفت.

پس از آن همه اعضای شرکت از کار بیکار شدند و سرنوشت KoA:R به همراه سری Darksiders به دست THQ Nordic افتاد. THQ Nordic پس از کسب رضایت از ناشر اصلی بازی (EA) 8 سال پس از آن روزها نسخه ریمستر شده بازی را روانه بازار کرده است.

پس حالا که کلید دروازه‌های آمالور از دست فرماندار و مالیات‌دهندگان ایالات رود آیلندز و جیب کمپانی تک بعدی EA بیرون کشیده شده و کمی از حواشی پرفراز و نشیب این عنوان فرو نشسته است، بهترین فرصت برای چرخاندن کلید طلایی در سوراخ خاک گرفته قفل دروازه عظیم منتهی به این قلمروی فراخ و وسیع پیش روی ماست. پس بدون اتلاف وقت بیشتر برویم سراغ نقد و بررسی آن!

مسئولیت ریمستر کردن KoA:R بر عهده استدیوی آلمانی KAIKO بوده است. آنها قبلا در ریمستر کردن عناوینی چون Darksiders و Saints Row با THQ Nordic همکاری داشته‌اند و اگر اطلاعی از وضعیت آن بازی‌ها داشته باشید مطمئنا متوجه خواهید شد که KoA:R هم از حیث ریمستر شدن تغییر چندانی پیدا نکرده است.

از نظر فنی و گرافیکی می‌شود گفت بازی بهترین حالت و بالاترین کیفیتی را دارد که در زمان عرضه و بر روی قدرتمندترین پلتفرم قابل اجرا بود. نرخ فریم و رزولوشن بازی بیشتری ارتقاء را دریافت کرده‌اند اما با این حال در مواردی نرخ فریم افت محسوسی دارد. کیفیت‌ بافت‌ها، تعداد چند ضلعی‌های به کار رفته در طراحی جزئیات محیطی و حالت چهره شخصیت‌ها و تکان خوردن اعضای صورت آنها هیچ تغییری نسبت به بازی اصلی نداشته است. انتظاراتی که از یک ریمستر معمولی نمی‌توان داشت.

ولی در کمال کم‌کاری رنگ‌بندی و الگوریتم‌های نورپردازی بازی هم بدون کوچکترین تغییری برای نسل فعلی پلتفرم‌های بازی پورت شده‌اند که گاهی اوقات مشکل‌ساز می‌شود: در مواقعی بازی به طرز عجیبی تاریک است و هر چقدر هم میزان روشنایی را بالا ببرید رنگ و جلای محیط‌ها همچنان کدر و مات به نظر می‌رسند.

به جز موضوع فوق سایر جنبه‌های گرافیکی بازی اوضاع خوبی دارند. افکت‌های مختلف از جمله آتش، الکتریسیته و دود به خوبی اجرا می‌شوند و حتی هم پای استانداردهای امروزی خودی نشان می‌دهند. سایه‌زنی شخصیت‌ها کاملا دقیق و جذاب کار شده است. انیمیشن‌های شخصیت‌ها در عین محدود و قدیمی بودن روان و باور پذیر هستند. قابلیت تنظیم دامنه دید، ارتفاع و فاصله دوربین هم در نسخه ریمستر گنجانده شده است که می‌تواند با کمی تنظیم زاویه دلخواه شما را برای تجربه این دنیای وسیع و شگفت انگیز فراهم نماید.

مشکل فنی دیگری که به خاطر قدیمی بودن موتور پایه بازی بیش از همه چیز به چشم می‌خورد زمان Loading برای زمانی است که از یک منطقه به منطقه دیگر می‌روید و یا وارد خانه‌ای شده و یا از آن خارج می‌شود. این محدودیت دست و پا گیر که با آمدن نسل جدید پلتفرم‌ها دیگر منسوخ شده است مثل طلسمی از 2012 راه خود را به سال 2020 پیدا کرده است و مدت زمان نسبتا طولانی که چیزی بین چند ثانیه تا میانگین 15 ثانیه است، بیشترین تاثیر را بر تداوم لذت بردن از بازی می‌گذارد.

با توضیحات فوق لیست تمامی کم و کاستی‌های بازی به پایان خود می‌رسند و پس از این میتوان بدون شک و شبهه‌ای از بازی تعریف و تمجید کرد. همانطور که در قسمت ابتدایی این نقد و بررسی اشاره شد تیم اصلی سازنده KoA:R بسیار قوی و باتجربه بودند. به همین واسطه تمامی جنبه‌های هنری، بصری، گیم‌پلی، داستان‌سرایی و شخصیت پردازی، محیط‌ها و دنیای بازی، طراحی تک تک جزئیات این دنیای عظیم و هر آنچه در آن زندگی می‌کند دست کمی از یک شاهکار ندارد.

شاید به خاطر قدیمی بودن بازی جلا و ابهت قدم خود را نداشته باشند، ولی با کمی حوصله و علاقه می‌توان ارزش و کیفیت اصیل آنها را تشخیص داد. شاید نقشه‌های بزرگتر بازی به خاطر محدودیت‌های سخت افزاری پر از درخت و برگ و سازه و دشمن نباشند، اما اگر یک چیز از شلوغ بودن بی‌منطق بازی‌های مثل دنباله‌های جدید سری Assassin’s Creed یاد گرفته باشیم این است که ظاهر همه چیز نیست. بدون شک غنای ذاتی یک اثر می‌تواند برخی از کاستی‌های اجباری آن را جبران کند.

داستان و شخصیت‌پردازی بازی یکی از بهترین‌های نسل قبل بود که در سایه اتفاقات ناگوار پیش آمده برای سازنده و عرضه شدن در میان عناوین بزرگی چون Skyrim و Witcher 2 قرار گرفت. داستان بازی از جایی شروع می‌شود که «شما» به عنوان یک «Mortal» (فانی) به مرگ می‌رسید!

نگران نباشید تن بی‌جان شما در Well of Souls جان دوباره می‌گیرد. اما به محض زنده شدن دوباره Tuatha Deohn که نژادی از الف‌های تاریک با نام Winter Fae هستند به آنجا حمله می‌کنند. نبرد بزرگی با نام Crystal Wars در پادشاهی آمالور در جریان است و Faeهای زمستانی که خود نامیرا (Immortal) هستند، قصد دارند با کشتن تمام فانی‌های دنیا نظم جدیدی برقرار کنند.

شخصیت اصلی که به رسم نقش آفرینی‌های کلاسیک صحبت نمی‌کند ایراد دیگری هم دارد؛ او سرنوشت معینی ندارد و می‌تواند با دست بردن به تار و پود سرنوشت هر کسی که با آن مواجهه می‌شود مسیر سرنوشت دنیا را تغییر دهد. همین Fateless بودن شخصیت اصلی بستر بوجود آمدن داستان عظیم‌تری می‌شود که بازیکن را به قلب دنیای آمالور پرتاب می‌کند.

بعد از چند quest دست گرمی شما به خط مقدم نبرد بین میرا و نامیراها قدم می‌گذارید و در این میان صف طویلی از شخصیت‌های جذاب، داستان‌های فرعی و حوادث پرفراز و نشیب را شاهد خواهید بود. پیچش‌های داستانی، برملا شدن دسیسه‌ها، دخالت خدایان و نبردهای باشکوه مواردی هستند که در طول داستان سلول‌های خاکستری مغز شما را به آغوش خواهند کشید.

دنیای خلق شده در KoA:R زنده، پویا و پر جزئیات است. دنیایی چنان بزرگ که تا هر جا که حوصله داشته باشید شما را در خود غرق می‌کند. دنیایی با خدایان مخصوص به خود، نژادهایی با رسم و رسوم‌ها و ظاهر عجیب و غریب، دوستی‌ها، دشمنی‌ها، جنگ‌های بزرگ، گذشته و تاریخ غنی و پیچیده. دنیایی متشکل از مناطق وسیع، شهرهایی پرجمعیت، صحرا، دریا، جنگل، غارها و دخمه‌های پرپیچ و خم که التماس می‌کنند توسط شما کند و کاو شوند. چرخه روز و شب و افکت‌های آب و هوایی هم جلوه خاصی به اتمسفر لوکیشن‌های مختلف می‌دهند.

چهار نژاد مختلف در بازی حضور دارند که شما می‌توانید کاراکتر خودتان را از بین آنها انتخاب کرده و تا میزان مطلوبی شخصی‌سازی کنید. انسان‌های متمدن (Almain)، انسان‌های همیشه در سفر (Varani)، الف‌های تاریک (Dokkalfar) و الف‌های روشن (Ljosalfar) به همراه کوتوله‌های دوست داشتنی نژادهای اصلی را تشکیل می‌دهند. شخصیت بازیکن در سه شاخه قدرت، استقامت و جادو قابل رشد دادن است و بار هر بار level up شدن می‌توانید 3 Skill point بدست آمده را بین 22 شاخه مهارت تقسیم کنید و قهرمان مدنظر خودتان را بوجود آورید.

سیستم مبارزه و کلاس بندی و Level up بازی در زمان عرضه انقلابی بود. اکشن نرم و روان بازی به همراه آزادی عمل در انتخاب و تغییر کلاس بازیکن دو بال قدرتمند این جهش خلاقانه بودند. در زمانی‌که اکثر بازی‌های نقش آفرینی گیم‌پلی و سیستم مبارزه کند و سنگینی داشتند، تجربه KoA:R مثل جرعه‌ای چای در صحرای سوزان لذت بخش بود! لیست بلند و بالای حرکاتی که با هربار تغییر سرنوشت و یا Level up آزاد می‌شد تمامی نداشت و هیجان استفاده از هر آیتمی که بدست می‌آورید، بدون توجه به کلاس کاراکتر لذتی وصف نشدنی ارائه می‌کرد.

در نسخه ریمستر همان سیستم مبارزه بدون هیچ دستکاری و با نرخ فریم ثابت و روان آماده تجربه شدن توسط بازیکنان جدید و قدیم است. البته شاید نوآوری‌های 8 سال پیش چندان انقلابی و خلاقانه به نظر نرسند. میشود گفت Witcher 3 سایر عناوین نقش آفرینی دیگر فرمول اولیه KoA:R را نهایت خود به تعالی رسانده‌اند، اما با وجود تمام اینها باز هم تجربه گیم‌پلی اکشن و روان بازی خالی از لطف نیست.

ضربات ترکیبی و کمبوهای موثر در کنار امکان جاخالی دادن به ضربات سنگین‌تر و سپر گرفتن به موقع و به هم زدن تعادل دشمن در ضربات سبک‌تر از جمله سایر قابلیت‌های تعبیه شده در سیستم مبارزات هستند. تنوع دشمنان بازی هم خیره کننده کار شده است. هر منطقه بسته به شرایط آب و هوایی هیولاهای خاص خودش را دارد.

کلاس بندی و سیستم Level up بازی بدون محدودیت و کاملا آزاد و رها است. شما در هر لحظه از بازی قادر هستید کلاس کاراکتر خود را تغییر دهید. سیستم کلاس بندی در KoA:R ارتباط نزدیکی با سرنوشت بازیکن دارد. همانطور که گفته شد کاراکتر بدون سرنوشتی مشخص بوده و قادر است بنابر میل خود راه زندگی و توانایی‌هایی را که کسب می‌کند تغییر دهد.

شما با هر بار Level up شدن تعداد سرنوشت‌های بیشتری را آزاد می‌کنید که بسیاری از آنها ترکیبی از کلاس‌های کلاسیک Warrior، Rouge و Mage است. پس اگر جادوگری می‌خواهید که در یک دست چوب جادو برای شلیک گلوله‌های آتش و در دست دیگر شمشیر کوتاه و مرگبار به دست بگیرد، هیچ مشکلی وجود ندارد، برای اولین بار در تاریخ بازی‌های نقش آفرینی می‌توانید به آرزوی خود برسید! (البته 8 سال پیش، امروزه چنین رویکردی حتی در کلاسیک‌ترین عناوین مثل Diablo هم متداول شده است!)

تعداد و تنوع فنون و ضربات هر کلاس هم خیره کننده و فک برانداز است. جدا از ارتقاء توانایی‌های پایه شخصیت خود می‌توانید لیست بلند بالایی از قابلیت‌های فردی چون Lockpicking، Persuasion، Alchemy و Blacksmithing را بالا برده و از نتایج آنها بهره‌مند شوید.

Crafting در بازی حضور دارد و با استفاده از آیتم‌های متعدد و مختلفی انجام می‌شود که در طول بازی جمع‌آوری می‌کنید. می‌شود گفت هر چیزی که از جاهای مختلف پیدا می‌کنید روزی به درد خواهد خورد، البته اگر مهارت و آشنایی کافی برای ساخت تجهیزات بهتر را داشته باشید.

ساخت معجون‌های مختلف بخش بزرگی از قسمت Crafting بازی را تشکیل می‌دهد که در آن از گیاهان موجود در محیط بازی و قطعات کنده شده از بدن دشمنان و حشرات استفاده می‌شود. Safecraft بخش دیگری از سیستم Crafting و ارتقاء تجهیزات است که با کمک آن Gemهای مختلفی روی تجهیزات خود نصب کرده و تاثیر و کیفیت آنها را چندین برابر می‌کنید. اگر می‌خواهید شمشیرتان آتش بیرون بدهد، بهتر است روی این شاخه از کاراکتر بیشتر تمرکز کنید.

لیست آیتم‌های موجود در بازی با توجه به عظمت و تنوع لوکیشن‌هایی که به آنها سفر می‌کنید بسیار مطلوب و پرتعداد است. هر منطقه برای خود گیاهان و موارد چیدنی مخصوص به خود را دارد. در جعبه‌ها و جیب دشمنان هم طیف گسترده‌ای از آیتم‌های بزرگ و کوچک برخواهید داشت؛ از نخ و سوزن گرفته تا چرم و جمجمه، همگی روزی به کارتان می‌آیند. Looting که یکی از مهمترین بخش‌های هر بازی نقش آفرینی به شمار می‌رود هم با حسی لذت بخش در این بازی وجود دارد.

هر شخصیت که در دنیای بازی حضور دارد برای خود جیبی دارد و شما می‌توانید از راه‌های مختلف به آنها دست یابید. بساط جیب‌بری با قدرت تمام در قلمرو آمالور حاضر است، اگر خودتان به آن تن دهید. اما در صورت دستگیر شدن از زندان سر در می‌آورید! تعمیر و ارتقاء تجهیزات هم قابل انجام است، چه با کمک آیتم‌های تعمیری و یا کمک گرفتن از آهنگر دهکده. ارتقاء تجهیزات هم از طرق مختلف قابل دستیابی است.

می‌توانید برای غرق شدن بیشتر در دنیای پرجزئیات آمالو در دهکده دلخواه خود خانه بخرید. اینکار با صحبت کردن با ریش‌سفید آنجا ممکن است. اگر مشکلات جدی جایی را حل کنید و اهالی آنجا را از چنگال خطرات بزرگ نجات دهید امکان دارد خانه‌ای به پاس قدردانی به شما بدهند. امکان ارتقاء خانه و اضافه کردن اتاق‌ها، میز معجون‌سازی، آهنگری و فضای بیشتر برای انبار کردن غنایم پرتعداد بازی هم وجود دارد.

مثل هر بازی نقش آفرینی تمام عیار Factionهای مختلفی در قلمرو پادشاهی آمالور فعالیت می‌کنند. سبک و سیاق این دار و دسته‌ها بسیار شبیه به Elder Scrolls کار شده است و هر کدام داستان و ماجراهای خاص خودشان را دارند که با دنبال کردن آنها و ترفیع گرفتن می‌توانید از حقوق و مزایای منحصر بفردشان بهره‌مند شوید.

نکته مثبت دیگر موسیقی متن شاهکار بازی به همراه صداپیشگی عالی و بی‌نقص آن است. گرانت کیرک‌هوپ (Grant Kirkhope) که بیشتر با آثارش در استدیوی پرآوازه Rare معروف است و چندین بار جوایز متعدد دریافت کرده، اینبار هم سنگ تمام گذاشته است.

قطعات موسیقی به کار رفته در بازی حماسی، با شکوه و گوش‌نواز هستند و در عین حال حس و حال فانتزی و ماجراجویی را به شدت تحریک می‌کنند. شاید نزدیک‌ترین مثال موسیقی متن بی‌نظیر Fable باشد. زمانیکه در میان جنگلی تاریک سرگردان هستید، قطعه موسیقی نواخته شده مانند نوازشی شما را به کند و کاو و فرو رفتن بیشتر در اتمسفر پیرامون تشویق می‌کند. در مواقع نبرد و درگیری کشیده شدن آرشه‌ها و کوبیده شدن طبل‌ها شما را سینه چاک به میانه میدان نبرد می‌کشد.

صداپیشگی شخصیت‌های بازی هم دست کمی از شاهکار ندارد. استفاده از طیف گسترده‌ای استعدادهای درخشان در این زمینه به شخصیت‌های این دنیای باشکوه لطف دیگری داده است. هربار که Lorestone در محیط بازی پیدا می‌کنید داستانی با نهایت جذابیت با صدایی گرم و سرزنده برایتان بازگو می‌شود؛ از یک بازی نقش آفرینی دیگر چه انتظاری می‌توان داشت؟

در مقابل صداگذاری محیط‌های بازی و طراحی صوتی کمی با ایده‌آل فاصله دارد. این موضوع که بسیار نامحسوس است گاهی اوقات خودی نشان می‌دهد. برای مثال وقتی از کنار رودی رد می‌شوید که صدای آب ندارد و یا حرکات موجوداتی که بدون صدای خاصی هستند. اما روی هم رفته این رویدادهای نادر چندان اذیت کننده نیستند و جای خالی آنها به خوبی با موسیقی لذت بخش پر می‌شود.

در یک جمع‌بندی می‌توان گفت Kingdom of Amalur: Reckoning یک نقش‌آفرینی تمام عیار و متعالی است. نسخه ریمستر شده بازی بهترین حالت تجربه این بازی بی‌نظیر را ارائه می‌کند. بدون شک این بازی در زمان حال چندان انقلابی و تر و تازه به نظر نمی‌رسد، چون از 8 سال پیش تاکنون بسیاری از ایده‌های ناب آن به دفعات توسط عناوین دیگر به کار گرفته شده‌اند و سایر مکانیزم‌های گیم‌پلی پیشرفت‌های چشم‌گیری داشته‌اند.

اما به دلایلی که هیچ ارتباطی به کیفیت و ارزش ذاتی این بازی ندارد، KoA:R هشت سال آزگار در بایگانی استدیوهای بزرگ خاک خورده است. می‌توان به سادگی دیدگاهی سطحی به این عنوان داشت و با چسباندن نمره‌ای متوسط رو به پایین تمامی ارزش ذاتی آن را نادیده گرفت.

ارزش و جایگاه بازی به خاطر هسته‌ی درخشانی است که با گذر زمان هیچ تغییری نمی‌کند. ویژگی بی‌نظیر بازی غنای موجود در روایت و Lore پرجزئیات دنیای خلق شده آن است. سخن کوتاه کنیم، با داشتن دیدی منصفانه‌تر به جرات می‌توان Kingdom of Amalur: re-Reckoning را نقش آفرینی دلچسب دانست که با داشتن سطح انتظارات متعادل حتی در سال 2020 هم ارزش تجربه کردن را دارد.

نقد و بررسی بازی Kingdom of Amalur: Re-Reckoning روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی ناشر انجام گرفته.

شناخت محدود و غلطی که نسبت به صنعت گیم در کشور ما وجود دارد، موجب شده تا اکثر افراد، بازی‌های ویدئویی را تنها نوعی سرگرمی بپندارند. این در صورتیست که، در اکثر کشورهای جهان بازی‌های ویدئویی اهمیت بسزا و چشم‌گیری دارند.  پس، نباید نگرش محدود و منفی نسبت به بازی‌های رایانه‌ای داشت، بلکه می‌توان از این ابزار در جهت اهدافی همچون آموزش زبان غیر فارسی و رشد سالم مغز بین نسل جوان و نوجوان نیز بهره برد.

خرید بازی اورجینال و گیفت‌کارت از سایت آی گیم

برای خرید گیفت کارت و بازی اورجینال یکی از گزینه‌ ها و سایت‌های معتبری که پیش رو دارید، خرید اینترنتی از سایت آی گیم است.  سایت igame.ir یک فروشگاه اینترنتی آنلاین دارای نماد اعتماد الکترونیکی و مجوز‌های لازم است که به تولید محتوای آموزشی گیم (Game)، فروش بازی‌های اورجینال، ارائه انواع گیفت کارت‌ها، حل مشکلات خرید ارزی و سایر خدمات بازی پرداخته است. اين مجموعه با دقتي خاص و باورنکردنی کوشيده تا ارزان‌ترین و جدیدترین گیف کارت‌ها و گیم‌ها را در ژانرها و سبک‌هاي مختلف گردآوري نمايد.

این وبسایت تخصصی با معرفی ژانر بازی‌ها (اکشن، شوتر، نقش‌آفرینی ، استراتژی و غیره) و امکانات بازی‌ها اطلاعات مفیدی در دسترس‌ کاربران گرامی قرار می‌‌دهد و انتخاب را تسهیل می‌بخشد. مهم‌ترین هدف فروشگاه اینترنتی آی گیم ارائه‌ی محصولات دیجیتالی با عادلانه‌‌ترین هزینه برای مخاطبان است. ‎

خرید سی‌دی کی بازی‌ها از سایت آی گیم

هر گیمر با خرید بازی اورجینال، یک سی دی کی اورجینال به صورت کد دیجیتالی دریافت می‌کند و با استفاده از این کد به دانلود، نصب و اجرای بازی مورد نظر بدون مواجه شدن با هرگونه محدودیت می‌پردازد. در واقع سی دی کی یک کد دیجیتالی‌ست که کاربر نسبت به فعال سازی آن در کنسول مربوطه یا پلتفرم مورد نظر اقدام می‌نماید.

شما قادر هستید، بازی‌های معروف و پرطرفداری مثل:

The last of us 2

ghost of tsushima

Final final fantasy vii remake

minecraft dungeons

 dayz

 و … را با ارزان‌ترین قیمت سفارش دهید و به صورت سی دی کی اورجینال یا اکانت قانونی با ظرفیت کامل دریافت کنید، و یا حتی بازی‌های خاص و پرطرفداری همچون: سایبرپانک ۲۰۷۷،  واچ داگز 3، فیفا 21، پس 2021 و…  را به صورت پیش‌ خرید، خریداری و در روز عرضه جهانی محصول دریافت نمایید.

 خوشبختانه، بازی‌های موجود در سایت آی گیم به صورت قانونی و با ظرفیت کامل ارائه می‌شوند، علاوه بر این در سایت آی گیم اکانت‌های اشتراکی با ظرفیت‌های 1 و 2 و3  نیز به فروش ‌می‌رسند که شما می‌توانید با هزینه‌ای بسیار کمتر و ارزان‌تر بازی‌ها را خریداری نمایید.

 و اما یکی از امتیازات برتر سایت آی گیم: شما می‌توانید ضمن خرید ظرفیت 2 و 3 از سایت، پس از تجربه بازی و در صورت عدم نیاز به بازی مجددا این ظرفیت‌ها (2/3) را به سایت آی گیم بفروشید تا در اختیار دیگر کاربران قرار گیرند. خبر خوب اینکه شما می‌توانید نسخه‌های کنسولی بازی‌های پرمخاطب را بر روی کنسول‌های‌ ps5 و Xbox series x، در آینده‌ی نزدیک از سایت آی گیم خریداری فرمایید. فروشگاه اینترنتی آی گیم به طور مداوم در حال آپدیت محصولات خود، شامل گیفت کارت و بازی‌های اورجینال است و زمینه ارائه تمامی بازی‌هایی که قابلیت اجرا شدن بر روی کنسول‌هایی مثل:  پی اس 4 (PS4) و ایکس باکس وان (XBOX ONE) و نیز  پلتفرم‌های پی سی (PC)  شامل: استیم، اوریجین، بتل نت، یوپلی، راک استار، GOG و … را دارا ست.

مزایای خرید بازی اورجینال :

 شما می‌توانید با خرید سی دی کی اوریجینال و اکانت قانونی همواره بازی‌ها را  در حساب کاربری خود ذخیره داشته باشید و 24 ساعته شبانه‌روز به صورت آنلاین و آفلاین در کنار دوستان و خانواده از امکانات باارزش بخش آنلاین بازی‌ها مثل: Co-Op ،Multiplayer, battles royal و… لذت ببرید. به‌روز‌رسانی‌هایی که برای بازی منتشر خواهد شد را به آسانی می‌توانید دانلود و سپس، اجرا کنید. حتی مشکلات و دردسر نسخه‌های کرک، باگ‌ها و مشکلاتی از این دسته را نخواهید داشت. فوق العاده نیست؟!

تحویل آنی گیفت کارت در سایت آی گیم

در سایت آی گیم انواع گیفت کارت‌ها مانند اپل آیتونز، گوگل پلی، پلی استیشن پلاس، استیم، نتفلیکس، اسپاتیفای و حتی گیفت کارت‌های تخصصی بازی مانند بلیزارد و… را با پایین ترین قیمت و تحویل لحظه ای خریداری کنید. به صورت  کلی امکان خرید گیفت کارت‌ برای گیم، شبکه‌های اجتماعی و تلویزیونی و کمپانی‌های نرم افزاری فراهم است.

برخی از محصولات آی گیم در زمینه ارائه گیفت کارت

گیفت کارت اپل آیتونز

گیفت کارت گوگل پلی

گیفت کارت آمازون

گیفت کارت نتفلیکس

گیفت کارت استیم

گیفت کارت اسپاتیفای

گیفت کارت بلیزارد بتل نت

گیفت کارت ایکس باکس

گیفت کارت پلی استیشن

اشتراک  Xbox Live Gold

اشتراک  Xbox Game Pass

اشتراک پلی استیشن پلاس

و….

یکی از امکانات برتر سایت آی گیم

در صورتی که گیفت کارت و یا  گیم دلخواه خود را بر روی انواع کنسول‌های ایکس باکس، پلی استیشن، نینتندو و سایر پلتفرم‌ها نیافتید، می‌توانید وارد پنل کاربری خود در سایت آی گیم شوید و در تب ثبت سفارش، لینک محصول مورد‌نظر خود را ثبت کنید تا کارشناسان سایت پس از بررسی، محصول موردنظر را برای شما خریداری نمایند.

پشتیبانی سریع و 24 ساعته

سایت آی گیم با در اختیار داشتن تیمی مجرب از کارشناسان فروش، در صورت بروز هرگونه مشکل در مراحل خرید بازی پاسخگوی مشتریان خود به صورت 24 ساعته خواهد بود، این اطمینان را داشته باشید که کارشناسان سایت آی گیم در بخش پشتیبانی، در اسرع وقت به رفع مشکل شما خواهند پرداخت.

]]> https://vgmag.ir/reviews/spongebob-squarepants-battle-for-bikini-bottom-rehydrated-review/ https://vgmag.ir/reviews/spongebob-squarepants-battle-for-bikini-bottom-rehydrated-review/#comments Wed, 01 Jul 2020 08:18:57 +0000 https://vgmag.ir/?p=105586 بسیاری از مواقع مجسم کردن یک کاراکتر انیمیشن و یا فیلم در موقعیتی قابل بازی در گیمها بسیار ساده به نظر می‌رسد. ولی بعد از تجسم سازی و پیاده سازی آن کوچکترین کم‌کاری و یا سرسری گرفتن این حرکت، به خاطر نوع نگاهی که به آن کاراکتر در محیط انیمیشن یا فیلم وجود دارد، این پیاده‌سازی محکوم به شکست است. این مشکل بزرگترین ایراد بازی SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated است که در ادامه با نقد و بررسی آن با وی جی مگ همراه هستید.

SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated برای کودکان ساخته شده. از همان ابتدای بازی و همان منوی بازی و با حتی لودینگ ابتدایی این حس به گیمر داده می‌شود که این بازی برای کودکان است. ولی روند بازی و گیم پلی و لول دیزاین بازی اساسا همچین چیزی را نشان نمی‌دهد. بازی از همان مراحل ابتدایی گیج کننده است و بالانس مناسبی ندارد.

مسلما وقتی حرف از باب اسفنجی می‌شود دنیایی پر از رنگ و نور و شادی و کاراکترهایی جذاب و قابل دوست داشتن در ذهن متبادر می‌شود. دنیایی که قوانین در آن وجود ندارد و کودکان در آن تمامی تصوراتشان را می‌بینند. باب اسفنجی و پاتریک به همراه کاراکترهای همراه آنها در انیمیشن هیچ قانونی ندارند. هر چه می‌خواهند انجام می‌دهند. هر جوری مایلند پیش می‌روند و تابع چهارچوبی نیستند. حالا همین شخصیتها را در این بازی در چهارچوبی مشخص مشاهده می‌کنید. و همین تضاد یکی از مشکلات بازیست.

البته مسلما تفاوتهایی بین انیمیشن و ویدیو گیم وجود دارد. مسلما نمی‌توان توقع داشت کاراکتر در ویدیو گیم به همان کیفیت انیمیشن و با همان آزادی عملها باشد. ویدیو گیم چهارچوب و قواعد خودش را دارد و محدودیت ایجاد می‌کند. ولی نکته اصلی اینجاست. اگر خوب ساخته و پرداخته نشود شاکله کلی بازی از بین می‌رود.

بازی کاملا خطی‌ست. بعد از انجام چند مرحله تضادی در پس ذهن شکل می‌گیرد و شما پاتریک یا باب و یا سندی را در بازی می‌بینید که از یک سری از قابلیتهای خودشان در یک چهارچوب ثابت استفاده می‌کنند. این تضاد ناخودآگاه گیمر را از بازی دور می‌کند. اگر سن گیمر بالای 12 سال باشد به شدت این امر روی نگاه کلی گیمر تاثیر خواهد گذاشت. و شاید گیمر بزرگ سال به شدت از ادامه بازی منصرف شود.

گیم پلی بازی ترکیبی از یک پلتفرمر شناخته شده و کمی اکشن کاملا فانتزیست. بزن، بپر، لیز بخور، بزن بپر، لیز بخور، بزن بپر و …. گاهی باب اسفنجی و گاهی پاتریک و گاهی سندی در مراحل مختلف در دسترس هستند. این پلتفرمینگ با یک ترکیب جالب همراه شده و بعضا در برخی مراحل مجبور هستید کاراکترهای خود را برای رد کردن مراحل عوض کنید. و همین یکی از نکات مثبت این بازی‌ست.

اما همین مورد هم بی اشکال نیست. مکانیکها و عملکرد کاراکترها بسیار قدیمی و خشک هستند. ظرافتی که از این سبک بازی توقع دارید در آن دیده نمی‌شود. به طور مثال با توجه به دوربین بازی می‌توان پلتفرمینگ بازی را با Mario Odyssey و یا Crash Bandicoot مقایسه کرد ولی واقعا میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است. سازندگان به جرات به 20 درصد از روان بودن بازی‌های هم سبک نرسیده اند و پتانسیل سوییچینگ بین کاراکترها از بین رفته.

این ضعف در گیم پلی کلی بازی بسیار اذیت کننده می‌شود و عدم استفاده از ساده‌ترین مکانیکهای روز این سبک، بازی را در مدت زمان طولانی بسیار خسته کننده می‌کند.(توضیحاتی در نیم ساعت بازی داده شده) خصوصا اینکه مقابله با دشمنان و یا باسهای بازی ساده و بدون چالش آنچنانی هستند. شاید بگویید خوب این بازی برای کودکان است. و درست است این بازی برای کودکان ساخته شده و در عین حال هیچ کودک 7 ساله ای نخواهد توانست بسیاری از مراحل بازی را بدون کمک یک بزرگتر گیمر رد کند. و این هم یکی دیگر از ضعفهای بازیست.

طراحی مراحل بعضا انقدر گیج کننده و عجیب انجام شده که گیمرهای بزرگتر و نسبتا حرفه‌ای تر از پس آن بر می‌آیند و این در حالیست که در صورت رد نکردن برخی مراحل در بازی پیش نمی‌روید. البته که گیمر کودک یا نوجوان و یا حتی بزرگسال با محیط رنگ و لعاب دار بازی ارتباط برقرار می‌کند و گرافیک محیطی و شخصیتهای بازی جذابیتهای خودشان را دارند. ولی با اینحال در بخش گرافیکی هم بازی دچار ضعف است. گرافیک بازی با اینکه یک Remake از نسخه سال 2003 است و با اینکه شاد به نظر می‌رسد کمی کهنه و البته فارغ از تکنیک است. بسیار ساده و بی آرایش انجام گرفته و حتی حس انیمیشن را هم خیلی کم منتقل می‌کند.

در بسیاری از بخشها رنگ و لعاب محیط بازی کمی بهتر از الباقی قسمتهاست و خوب جای امیدواری ایجاد می‌کند. تمام قسمتهای مهم Bikini Bottom که در انیمیشن با آنها سرو کار داریم تقریبا در بازی وجود دارند و بعد از به دست آووردن مجوز لازم (کفگیر باب اسفنجی) برای انتقال به آنها می‌توان هر زمان که لازم شد و مایل باشیم به آنجا برویم. طراحی دشمنان و انیمیشنهای بازی کاملا در حد معمولی و به دور از پیچیدگی و زیبایی‌های خاص نسل هشتمی ست. در واقع همین گرافیک را روی کنسولهای نسل هفتی هم با همین کیفیت می‌توانستیم مشاهده کنیم.

شاید سازندگان به حضور در نسل هستم و استفاده از قدرت کنسولهای این نسل واقف نبوده و از همین رو با ساده‌ترین منوها و ساده‌ترین طراحی‌ها و ساده‌ترین گیم‌پلی و ساده‌ترین گرافیک و ساده‌ترین موسیقی و ساده‌ترین کدنویسی و ساده‌ترین بازی در انتهای نسل هشتم روبرو هستیم. چیزی که اصلا و ابدا به مذاق گیمرهای حتی کودک نیز خوش نخواهد آمد.

سازندگان حتی در داستان بازی هم خصاصت به خرج داده‌اند و داستان بازی بدون هیچ پیچیدگی و بدون هیچ ضرب آهنگی تا انتها به صورت یک پالس مرده پیش می‌رود. در طول بازی احساس می‌کنید فقط در حال رد کردن مراحل جانبی هستید و داستان اصلی که نابودی شهر به وسیله رباتهای سرخود است تا انتها فقط یدک کشیده می‌شود.

سادگی داستان بازی و بدون چالش بودن آن به شدت برای گیمر بزرگ سال اذیت کننده است و به واقع می‌توان درک کرد که یک گیمر که عاشق داستان بازی اصلا سمت این بای نمی‌رود. ولی بیایید گریزی بزنیم به دیگر بازیهای موفق پلتفرمر همانند کرش. آیا در آنها داستان پیچیده ای وجود دارد؟ جواب خیر است. پس چرا این بازی همانند آنها نیست؟ بسیار واضح است که شاکله ی بازی پلتفرمر روان بودن و بالانس مناسب بازی و لول دیزاین مناسب است. 3 موردی که در بازیهای معروف پلتفرمینگ مثل ریمن یا کرش یا ماریو و امثلهم در بالاترین حد قرار دارد و دیگر بحث داستان اصلا مطرح نیست.

ولی این 3 مورد در این بازی در سطحی بسیار متوسط قرار دارد و تیم سازنده به واقع و به معنی واقعی کلمه ساخت این بازی را ساده گرفته‌اند. تنها موردی که در این بازی از سطح استاندارد کمی بالاتر است صداگذاری و موسیقی بازیست که آنهم به دلیل وجود کپی رایت سنگین این عنوان است که سازندگان نمی‌توانستند آن را ساده تر پیاده‌سازی کنند.

سخن پایانی

شاید اگر کمی سخت‌گیرانه به بازی نگاه کنیم و هدفی که این بازی برای آن ساخته شده و جامعه مخاطب آن را در نظر نگیریم نمره این بازی 1 یا 2 خواهد بود. بازی اصلا با استانداردهای روز و استانداردهای پایانی نسل هشتم همخوان نیست. در تمام بخشها دچار ضعف و کمبود است و مهمترین بخش این سبک بازی یعنی گیم پلی دارای ضعف بزرگی به نام تکراری بودن است. ولی باید واقع بین بود. این بازی برای بزرگسالان و کسانی که Doom Eternal بازی میکنند ساخته نشده.

این بازی برای کسانی که TLOU P2 را پلات میکنند ساخته نشده. این بازی برای کودکان 6 تا 12 ساله ای ساخته شده که با باب اسفنجی و پاتریک خاطرات خوشی را تجربه کرده‌اند و از اینکه این کاراکترها را می‌توانند در بازی کنترل کنند لذت می‌برند. از اینکه با باب و حباب سازش همه چیز را خراب می‌کنند و یا با پاتریک و شکمش همه چیز را منفجر می‌کنند و یا اینکه با سندی و شلاقش همه چیز را خرد می‌کنند، لذت می‌برند.

اگر به دنبال چیزی بیش از سادگی در بازی می‌گردید و در پی چالشهای جذاب و غیرتکراری بازی های پلتفرمر هستید وقت خود را با SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated هدر ندهید. این بازی بسیار ساده برای سنین بزرگسال و بسیار گیج کننده برای کودکان است و برای گیمرهای تازه کار یک بازی دست گرمی مناسب. بدون چالش خاص و بدون هیجان لازم.

نقد و بررسی بازی SpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom – Rehydrated روی PS4 و بر اساس نسخه ارسالی سازندگان انجام گرفته.

یکی از مهمترین بخش‌هایی که همیشه در این عنوان با شایستگی از آن یاد برده‌ایم، داستان و نحوه روایت آن است. شاید مثال‌های زیادی را بتوان برای کلیت داستان شماره اول بازی نام برد، اما نحوه روایت داستان و روابط بین دو کاراکتر «جول» و «الی»، آن را به اثری فاخر تبدیل کرد.

اثری که در کنار گیم‌پلی، گرافیک و بازیگری ناب، جایی برای بحث باقی نمی‌گذاشت. به احتمال بسیار زیاد، برای خیلی از مخاطبین، همانند نگارنده، بخش داستانی یکی از مهمترین چیزهایی است که در شماره دوم با اشتیاق به دنبالش بودیم؛ اما تمامی مشکلات دقیقا از همینجا آغاز می‌شود.

شاید همین مهم باعث شده که بخش اعظمی از این نقد برروی داستان بازی تمرکز کند. در همین ابتدا باید گفت که سعی شده نقد داستان بازی بدون لو دادن بخش‌های اصلی آن انجام بگیرد و همین دلیل شاید بعضی از جملات و توضیحات برایتان بی‌مفهوم باشند، پس، از خواندن ادامه متن امتناع نکنید.

داستان قسمت دوم از جایی که قسمت اول به پایان رسید آغاز می‌شود. جول و الی به منطقه «جکسون»، جایی که برادر جول تمدن و شهری کوچک را در آن ساخته باز‌میگردند. الی هنوز سوالات بی‌جواب زیادی در مورد اتفاقاتی که در بیمارستان افتاده بود دارد و جول از پاسخ دادن به این سوالات سربازمیزند.

همین امر باعث بوجود آمدن اختلافاتی بین این دو شده و روابط بین این دو کمی رو به سردی می‌گذارد. از سوی دیگر حالا الی بزرگ شده و با یک فرد 19 ساله طرف هستیم که تجربه زیادی را در این دنیای بیرحم بدست آورده است و در این بین وارد رابطه‌ای عاطفی‌ با یکی از کاراکترهای جدید به نام Dina می‌شود.

روزها و ماه‌ها می‌گذرد و طبق روال، افراد این شهرک بصورت گروه‌های دوتایی برای حفظ امنیت اطراف منطقه و پاکسازی آن از شر زامبی‌ها راهی کوه‌ها و جنگل‌ها می‌شود. در همین بین با کاراکتر جدید دیگری با نام Abby آشنا می‌شویم که بصورت موازی داستان خود را برایمان بازگو خواهد کرد و در همان ابتدا می‌توان پیش‌بینی کرد که در یک جایی از روایت، داستان این افراد به یکدیگر متصل خواهند شد.

بر اثر اتفاقی غیرقابل پیشینی، اوضاع در هم ریخته و الی راهی سفری برای انتقام می‌شود! تا اینجای کار همه چیز بخوبی و خوشی پیش می‌رود و تا اواسط بازی که مدت زمان کلی آن نزدیک به 30 ساعت است، با الی از موانع و مشکلات زیادی گذر کرده و با دو گروهک به نام‌های Wolf و Scars آشنا می‌شویم که به ظاهر جنگی قدیمی بین این دو در جریان است.

دقیقا مشکل از نیمه دوم بازی آغاز خواهد شد، جایی که شما کنترل Abby که عضوی از گروه Wolf  است را در اختیار می‌گیرید تا با جنبه‌های مختلف زندگی و خصوصیات و گذشته او آشنا شوید. اگر شما هم حسی همانند نگارنده دارید، این بخش از بازی با اهمیت و جذابیتی نزدیک به صفر برایتان دنبال خواهد شد.

نه تنها این کاراکتر برایمان هیچ اهمیتی نداشت، بلکه با وجود تلاش فراوان کارگردان برای ایجاد حس همزادپنداری بازیکن با او، این مهم به واقعیت تبدیل نشده و بیشتر حکم قرص خواب را برایمان داشت. مخصوصا اینکه از کرده‌های او با خبر هستید. البته شاید مهمترین دلیل این امر طولانی بودن بیش از زمان روایت داستان اوست.

در کنار این بخش از روایت، شما شاهد جنگ بین گروه «ولف» و «اسکارز» خواهید بود که به هیچ عنوان ربطی به داستان کاراکترهای اصلی ما یعنی الی و جول ندارند و باید ساعت‌های بسیار طولانی را وقف گشت و گذار با Abby کنید. اگر Uncharted 4 را تجربه کرده باشید، متوجه شده بودید که بخش داستانی و روایت بین کاراکترها تا حدودی سنگینی بیشتری نسبت به بخش گیم‌پلی و اکشن داشت.

باید بگویم که این مسئله در این عنوان با شدت بیشتری بازگشته و حالا بیشتر زمان گیم‌پلی شما خرج راه رفتن و گشت و گذار در محیط‌های بسیار بزرگ آن خواهد شد. گشت و گذاری که در نیمه اول می‌توانستیم آن را تحمل کنیم اما در نیمه دوم بر مشکلات افزود و هرچه سریعتر خواستار اتمام بازی بودیم.

همین نبود تعادل کافی در اکشن و روایت، و طولانی بودن بخش‌هایی از آن، باعث بوجود آمدن مشکلات دیگری از جمله تکرار و مکررات شد. بدین صورت که تقریبا قدم بعدی را می‌توانید حدس بزنید و گیم‌پلی آن جذابیت ابتدایی خود را از دست می‌دهد، برای مثال تقریبا تمامی درهایی که برای ادامه مرحله نیاز به عبور از آن دارید قفل هستند! و از یک راه فرعی که بر سرراهتان زامبی‌هایی قرار دارند عبور کنید!

بعد از گذر از این مراحل، به پایان بازی رسیدیم و حقیقتا با توجه علت و معلول‌هایی که در طی داستان دیده بودیم، ما را ارضا نکرده و از آن ناامید شدیم. نباید در این بین از تبلیغات دروغین سونی برای داستان این بازی چشم‌پوشی کرد که برای رسیدن به اهداف خود و شُک حداکثری، متوصل آن شده بودند!

متاسفانه نمی‌شود بدون لو دادن بخش‌هایی از داستان آن را موشکافی کرد، پس در همین‌جا از ادامه صحبت سرباز می‌زنیم. شاید احتیاج به یک مقاله مجزا و یا یک پادکست باشد تا در این مورد بحث و بررسی شود.

بعد از داستان به بخش ‌گیم‌پلی زیبای این اثر می‌رسیم. گیم‌پلی‌ای که در شماره اول تقریبا به کمال رسیده بود و در هر دو بخش مخفی‌کاری و اکشن، استاندارهای جدیدی برای صنعت تعریف کرد. این شماره نیز از این موضوع مستثنا نیست و با گیم‌پلی‌ای کاملا پولیش شده طرف هستیم.

اکشن بازی به همراه خشونت بشدت بالای آن، لحظات پرهیجانی را برایتان بوجود خواهد آورد. هوش‌مصنوعی دشمنان پیشرفت کرده‌اند و در خیلی از مواقع مشکلات شدیدی را برایتان بوجود خواهند آورد. کافی است چند ثانیه بیشتر پشت یک مانع سنگر بگیرید تا هوش‌مصنوعی این موضوع را متوجه شده و با هماهنگی با دیگر یارانش، شما را در مخمصه‌ای بزرگ قرار دهند.

درست شنیدید، اینبار دشمنان دائما در حال صحبت و گفتگو و جویای حال یکدیگر هستند. درست است که شاهد فریادهای تکراری و صدازدن اسامی تکراری خواهید بود اما این چیزی از ارزش‌های آن کم نخواهد کرد. از سوی دیگر سگ‌های شکاری نیز به جمع دشمنان اضافه شده‌اند که می‌توانند بوی شما را از فاصله دور گرفته و به دنبال ردی از شما به دنبالتان بیایند، که این امر باعث خواهد شد حتی در حالت مخفی‌کاری نتوانید نفس راحتی بکشید و باید دائما در حال تغییر مکان باشید.

کمبود مهمات و لوازم اولیه برای ساخت وسائل مورد نیاز در اینجا حتی بیشتر از پیش حس می‌شود و باید دائما در حال کنکاش گوشه و کنار مراحل باشید. واقعیت این است که این کار بعد از مدتی می‌تواند حوصلیتان را سر ببرد. شاید اگر از گیمر سوال شود که چه چیزی در بخش گیم‌پلی شما را آزار داد، پاسخ آن بازکردن کشوهایی است که به ظاهر تمامی ندارند و بازی را گاهی عملا به یک Looter تبدیل می‌کند!

این امر به طور مستقیم به ضرب‌آهنگ بازی لطمه وارد کرده و وقتی آن را در کنار قدم‌زنی‌های مداوم کاراکترها قرار دهیم شاید بتوانید تصویری از چیزی که مد نظرمان هست را بدست آورید. اگر بخواهیم کلیت موضوع را در نظر بگیریم و کمی از جزئیات دور شویم، باید گفت که گیم‌پلی بازی همان ریشه خود را حفظ کرده و تقریبا چیز جدیدی به آن اضافه نکرده است.

این موضوع را نمی‌توان به عنوان نکته منفی در نظر گرفت اما نمی‌توان از آن به عنوان نکته مثبت نیز یاد برد. شاید تغییرات ریزی در بطن گیم‌پلی را مشاهده کنید اما تمامیت آن تقریبا همان چیزی که قبلا دیده بودیم. آنطور که باید حس تازگی ندارد و به علت طولانی بودن بی‌دلیل، حس یک چرخه‌ی تکراری به ما القا کرد!

همانند نسخه قبلی، قابلیت ارتقای کاراکتر در این عنوان نیز موجود است اما به طرز عجیبی کلمه «بی استفاده» را می‌توان برای آن بکار برد. تاثیری که این ارتقاها برای کاراکتر ایجاد می‌کنند، به غیر از چند مورد بسیار کوچک، تقریبا هیچ است و حتی می‌توان بدون ارتقا به راه خود ادامه دهید.

محیط بازی حالا بسیار بزرگتر شده‌ و شما در مناطق مختلفی از آن می‌توانید به گشت و گذار پرداخته و در گوشه و کنار دنیای بزرگش چیزهای جدیدی کشف کنید. برای رسیدن به هدف راه‌های زیادی پیش رویتان قرار دارد اما با این حال هدفتان مشخص است.

دشمنان بازی تغییرات آنچنانی‌ای به خود ندیده‌اند و می‌توان آن‌ها را در دو دسته انسان‌ها و زامبی‌ها قرار داد. انسان‌ها که از دو گروه Wolf ها و Seraph (اسکارز) تشکیل شده‌اند و زامبی‌ها که دارای انواع مختلف هستند. تنها زامبی جدید اضافه شده به نظر می‌رسد Shamblerها باشند که شباهت بسیار زیادی به Bloaterها دارند و روش مقابله با آن‌ها نیز به همان شکل است.

خارج از این مورد چیز جدیدی در بخش دشمنان نخواهید دید. انسان‌ها نیز به یکدیگر شبیه هستند با این تفاوت که گروه Seraph همکاری بیشتری نسبت به Wolf دارند و بیشتر از سلاح‌های سرد برای مقابله با شما استفاده خواهند کرد و با کمک سوت زدن دائما یکدیگر را از موقعیت با خبر می‌کنند.

از تمامی توضیحات بالا که بگذریم، می‌رسیم به بخشی از بازی که حجت را در این نسل تمام کرد. نسخه قبلی این عنوان در آخرین سال عمر کنسول PS3 منتشر شد و از نظر گرافیکی همه را انگشت به دهان گذاشت. حالا شرکت ناتی‌داگ دوباره همین کار را انجام داد و در آخرین سال عمر این نسل، برروی کنسولی که سال 2013 عرضه شده، کاری انجام داده که با کلمه‌ای غیر از معجزه نمی‌توان از آن یاد کرد. گرافیک این عنوان چه از لحاظ تکنیکی و چه از نظر هنری، تکرار نشدنی و خارق‌العاده است.

اغراق نکرده‌ایم اگر بگوییم گرافیکی که در این عنوان شاهد بودیم، کاملا شبیه به یک عنوان نسل بعدی است! مدلینگ و نورپردازی در بالاترین حدی است که می‌توان در یک حالت ریل‌تایم در نظر گرفت. موتور داخلی شرکت Naughty Dog و طراحان و مهندسین، بار دیگر ثابت کردند که در این کار خبره هستند و هیچ شرکتی به این راحتی به آن‌ها حتی نزدیک هم نخواهد شد.

صحنه‌ها، محیط‌ها و مناظری که با آن‌ها روبرو خواهید شد به معنای واقعی کلمه واقعیت‌گرایانه‌ترین چیزی است که تاکنون دیده‌اید. حتی مناظر و لحظاتی هستند که از بسیاری از عناوین انیمیشن و مدلینگ‌های از پیش رندر شده CGI نیز کیفیت بهتری دارند!

در سوی دیگر کار گروه انیمیشن را داریم که مثال مشابهی ندارد. حالات چهره کاراکترها در کنار بازیگری فوق‌العاده بازیگران به شما طبیعی‌ترین و زنده‌ترین کاراکترهایی را به ارمغان آورده که تا کنون در این صنعت دیده‌ایم. اگر بخواهیم وارد تک‌تک جزئیات بکار رفته در بخش گرافیکی این بازی شویم، باید مقاله‌ای جداگانه برای آن نوشت!

شاید بتوانم به جرئت بگویم که کار تیم هنری و مهندسی این بازی که در نظر نگارنده می‌توانند نمره کامل و حتی بیشتر از آن را دریافت کنند و کاری که انجام داده‌اند، بیش از صرفا «تحسین» ارزشمند است. صداگذاری و صداپیشگی نیز بخش دیگری است که می‌توان از آن بصورت خاص یاد کرد.

بازیگران کار خود را به بهترین نحوی که می‌توانست انجام داده‌اند و در این بین می‌توان «تروی بیکر» صدا پیشه جول را نقطه اوج این کار دانست. تروی بیکر در این عنوان بشدت متفاوت حاضر شده و «احساس» را از تک تک کلماتی که به دهان می‌آورد حس خواهید کرد.

از سوی دیگر صداگذاری دقیق بازی باعث شده تا این عنوان بهترین و جاه‌طلبانه‌ترین عنوان در بخش کمک به معمولین و کم‌بینایان باشد. کافی تا تنظیمات خاص آن را فعال کنید تا بتوانید تنها با کمک صدا به تجربه آن بپردازید! نباید از موسیقی بسیار زیبایی که قبلا نیز تجربه آن را داشتیم غافل شویم. هنر سیری ناپذیر Gustavo Santaolalla در اینجا نیز یارای گوش‌هایتان خواهد بود تا اتمسفر این دنیای بیرحم را تا حدودی برایتان به سوی آرامش سوق دهد.

کلام آخر

نقد و بررسی The Last of Us Part II شاید یکی از سختترین نقدهایی بود که نوشتم. بعد از اتمام بازی، برای ساعت‌های متوالی می‌توانستم در موردش صحبت کنم اما نوشتن یک متن در مورد این بازی، برایم سخت‌ترین بخش ماجرا بود.

نقدی که پیش رو دارید شاید بطور تمام و کمال نتوانسته زیبایی‌ها و در مقابل مشکلات بازی را برایتان بازگو کند و دلیل اصلی آن هم جلوگیری از لو رفتن داستان و جزئیاتش بود. این عنوان براستی که جاه‌طلبانه‌ترین عنوانی بود که شرکت Naughty Dog برای ساختش اقدام کرد و ریسک‌های ریز و درشت زیادی را در پی آن بر گردن گرفت که به نظر می‌رسد آنگونه که باید جواب نداده است!

از نظر نگارنده، این عنوان بیشترین ضربه را از بخش داستان و نوع روایت آن می‌خورد و به وضوح تصمیم‌گیری یک طرفه کارگردان (با وجود کارگردانی فوق العاده) و نویسنده در بعضی از موارد به این مشکلات می‌افزاید. گیم‌پلی بازی که بعد از مدتی دچار تکرار و مکررات شده نیز بخش دیگری ست که ضربه کوچکی را به پیکر این عنوان وارد می‌کند.

این عنوان از ارزش بالایی برخوردار است اما، شاید یکی از آرزوهای طرفداران این باشد که شماره بعدی‌ای برایش ساخته نشود تا همینجا پرونده این اثر در مدیوم صنعت گیم بسته شود. تصمیمی سخت که به ناتی داگ و البته سونی بستگی دارد.

]]> https://vgmag.ir/reviews/%d9%86%d9%82%d8%af-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-the-last-of-us-part-ii/feed/ 105 https://vgmag.ir/articles/amd-%d9%85%d9%86%d8%ac%db%8c-ps5-%db%8c%d8%a7-%db%8c%da%a9-%d9%82%d8%a7%d8%aa%d9%84-%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85-%d8%b9%db%8c%d8%a7%d8%b1%d8%9f/ https://vgmag.ir/articles/amd-%d9%85%d9%86%d8%ac%db%8c-ps5-%db%8c%d8%a7-%db%8c%da%a9-%d9%82%d8%a7%d8%aa%d9%84-%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85-%d8%b9%db%8c%d8%a7%d8%b1%d8%9f/#comments Wed, 06 May 2020 08:59:02 +0000 https://vgmag.ir/?p=105009 شرکت تولید سخت افزار و تکنولوژی Advanced Micro Devices یا به اختصار AMD ، سالهاست که همراه بی چون و چرای سونی در زمینه تولید پردازنده های مخصوص کنسول PS4 بوده است. این همکاری از نسل هشتم آغاز گردید و حالا که درحال کوچ به نسل نهم کنسولهای خانگی هستیم، هنوز هم پابرجاست.

البته بنظر می‌رسد که سیاست های اخیر AMD در زمینه پیشروی به سوی سیستم پردازش ابری یا همان Cloud Gaming، پتانسیل ضربه بزرگی به کنسول نسل بعدی شرکت سونی یعنی PlayStation 5 را داراست. اما آیا این درنهایت به مرگ PS5 ختم خواهد شد؟

شاید این مطلب نه فقط برای سونی و کنسولش، بلکه برای چرخه و اکوسیستم تمام کنسولها تهدید کننده باشد. ولی اصلی ترین دلایلی که می‌توان درمورد PS5 به آنها مظنون بود عبارت‌اند از:

• بستن قرارداد جدید AMD برای افزایش توجه به سیستم پردازش ابری و تمرکز بیشتر برروی آینده این تکنولوژی

• AMD مهمترین و بزرگترین تامین کننده قطعات کنسول PS5 است

• پیشرفت تکنولوژی پردازش ابری تهدیدی برای آینده کنسول PS5 خواهد بود

با اینکه AMD قرار است همانند نسل حاضر، چیپ پردازشی نیمه سفارشی سازی شده PS5 را طراحی و تولید کند، اما طی جدیدترین فعالیت‌هایش در زمینه سرمایه گذاری در Cloud Gaming احتمال آسیب رساندن به آینده این کنسول را نیز داراست. این کمپانی به تازگی با امضاء قراردادی با شرکت Oxide Games که سالهاست در زمینه پردازش های ابری در بازی‌ها فعالیت دارند، خود را یک قدم به گسترش این تکنولوژی نزدیک‌تر کرده است.

با اینکه AMD این قرارداد را چندان به هایپ تبلیغاتی تبدیل نکرد، اما کاملا مشخص است که آنها با جدیت به تکنولوژی پردازش‌های ابری می‌نگرند و همچنین در یک کنفرانس رسانه‌ای اعلام شد که آنها در آینده از تکنولوژی موتور گرافیکی Oxide یعنی Nitrous Engine برای توسعه و ساخت پروژه های مختلف که براساس پردازش و محاسبات ابری خواهد بود، استفاده می‌کنند.

بنظر می‌رسد که Oxide Games نیز در این زمینه یک شرکت خبره است. آنها از سال 2013 درحال کار و گسترش سیستم پردازش ابری برروی انجین خود هستند و آن را “موتور نسل جدید که قابلیت پردازش حجم عظیمی از جلوه های بصری و محاسبات پیچیده در گیم پلی را داراست” تعریف می‌کنند.

طبق گفته این استدیو، “Nitrous Engine قابلیت پردازش بیش از 10,000 یونیت ساده گرافیکی و 1,000 یونیت فوق پیچیده را بصورت Real-time داراست.” آنها همچنین قول افزایش پرفرمنس یا بهبود اجرای بازی‌های که توسط پلتفرم آنها طراحی خواهند شد را داده‌اند.

پلتفرم های تحت پوشش Nitrous Engine درحال حاضر شامل PS4، Xbox One و PC هستند. با اینکه بازی‌هایی که از این موتور استفاده می‌کنند تعداد زیادی ندارند، اما همکاری این شرکت با AMD به گسترش استفاده از این انجین کمک بزرگی خواهد کرد و در قبال آن، آنها نیز به AMD در بدست گرفتن قدرت تکنولوژی Cloud Gaming کمک شایانی می‌رسانند.

از این گذشته، خود AMD همین حالا نیز وظیفه تامین دو سرویس بزرگ استریمینگ ابری شرکت‌های گوگل و مایکروسافت یعنی Stadia و Project xCloud را عهده دار بوده و است. Stadia همین حالا از چندین موتور بزرگ همانند Unreal و Unity پشتیبانی می‌کند و احتمال اینکه AMD پشتیبانی از تکنولوژی موتور شرکت Oxide Games را نیز به آنها اضافه کند، بسیار بالاست.

البته پردازش ابری شاید درکنار نکات مثبتش، یکی از بزرگترین عامل نابودی و منسوخ کننده کنسول‌ها (حداقل به نوعی که تا بحال می‌شناسیم) نیز باشد. سونی همین حالا نیز درحال نبرد با بحران مونتاژ و عرضه قطعات کنسول نسل جدیدش مواجه است و این روند به لطف شیوع ویروس کرونا و کمبود منابع انسانی، چندان خوب پیش نمی‌رود.

خرج ساخت هر یونیت از یک کنسول بالا رفته و همین جریان شاید باعث افزایش قیمت نهایی PS5 در هنگام لانچ شود. منابع تحقیقاتی اعلام کرده‌اند که احتمال دارد حدود 6 میلیون دستگاه PS5 از زمان انتشار کنسول تا ماه مارس سال آینده برای عرضه، در دسترس قرار گیرند.

این عدد درهنگام عرضه PS4 و در بازه زمانی یکسان، 7.5 میلیون بود. همچنین گزارش دیگری حاکی از تاثیر منفی رکود اقتصادی ناشی از ویروس کرونا، برروی فروش کنسول های نسل بعدی است. دسترسی به سرویس های ابری شاید درحاضر حاضر به دلیل قیمت پایینتر از کنسول‌های جدید، مخاطب بیشتری به سمت خود جذب کند.

Google Stadia تنها با ماهانه 10 دلار قابل دسترسی است و نیاز به خرید سیستم سخت افزاری جدید نیز به واسطه پشتیبانی از موبایل‌ها و دستگاه‌های مختلف صوتی و تصویری و همچنین کنترلر های مختلف، حذف خواهد شد. گوگل همچنین اعلام کرده است که ساپورت بیش از 120 بازی جدید را نیز امسال به این پلتفرم اضافه می‌کند.

تکنولوژی پردازش ابری پتانسیل بالا و قیمت معقولی دارد و به لطف گسترش شبکه‌های پرسرعت 5G، حداقل کشورهای تراز اول جهان (که در نهایت سرنوشت فروش کنسول به دست آنهاست) قادر هستند تا از این تکنولوژی به خوبی بهره‌برداری کنند.

این امر ممکن است تاثیر منفی بزرگی بر سهم کنسول PS5 در بازار سرگرمی‌های خانگی وارد کند. باتوجه به این، شرکت AMD که وظیفه ساخت قلب تپنده سخت افزار نسل بعدی PlayStation را برعهده دارد، شاید بطور مخفی و یا غیرمستقیم، وارد کننده ضربه مهلکی به بازار فروش و آینده این کنسول نیز باشد.

البته طبق معمول، این موضوع فقط در حد یک تئوری باقی است و نمی‌توان آن را قطعی خواند. همانطور که گفته شد، تهدید پلتفرم‌های پردازش ابری و تکنولوژی Cloud Gaming، همچنان روی بازار سخت افزار نسل نهم، سایه افکنده است. اینکه این تهدیدات تا چه حد به واقعیت تبدیل خواهند شد را زمان مشخص خواهد کرد.

برگرفته و ترجمه شده از CCN

نظر شما چیست؟ آیا با مطالب گفته شده در مورد AMD موافق هستید؟ یا این مطلب و نویسنده‌ی آن در سایت CCN را به بزرگنمایی و زردنویسی متهم می‌کنید؟

در حالیکه اکثر افراد بالغ تا آخرین روزهای عمرشان در این حسرت سوزان دست و پا می‌زنند، گیمرها می‌توانند خیلی راحت خود را در سرگرمی‌های دوران کودکی‌شان غوطه‌ور کنند. چه با بازی کردن همان بازی‌های قدیمی و خاک خورده و چه با برپا کردن ضیافتی به خاطر عرضه نسخه‌های جدید عناوین محبوب قدیمی.

در سال‌های اخیر بازار عرضه نسخه‌های ریمستر، ریمیک و کالکشن بسیار داغ شده است. خیلی از استدیوهای بازی‌سازی علاقه‌ای به ادامه دادن فرانچایزهای افسانه‌ای خودشان نداشته و بیشتر تمایل دارند دست گل‌های قدیمی خود را در رودخانه دیگری به آب بدهند.

در این میان سازندگان پر دل و جراتی هم پیدا می‌شوند که در این صنعت آشفته گیمینگ که هر لحظه دچار تغییر و تحول در سلایق و علایق می‌شود و اکثر مخاطبین خود را به سیاه چاله‌های مجانی «بتل رویال» باخته است، دست به خلق شماره جدید از بازی‌های قدیمی خود بزنند.

شنیدن نام Streets of Rage 4 برای خیلی‌ها چندان جذاب نیست چون بیشتر گیمرهای قدیمی این سری بازی‌ها را با نام «شورش در شهر» می‌شناسند. پس اگر در شلوغ‌ترین خیابان شهر فریاد بزنید شورش در شهر 4 اومده (!) مطمئن باشید سر چند آدم بزرگ در بازه سنی 25-35 به سمت شما خواهد چرخید.

Streets of Rage یکی از بازی‌های مهم و محبوب عصر حجر دنیای بازی به شمار می‌رود و در آن دوران کمتر کسی پیدا می‌شد که تجربه‌اش نکرده باشد. اما حالا که سبک Beat ‘em up بخش عمده مخاطبین خود را از دست داده و بیشتر بازی‌های عرضه شده در این ژانر به صورت مستقل و توسط همان بچه‌های روزگاران قدیم که حالا بازی‌ساز شده‌اند تهیه می‌شود.

پس با در نظر گرفتن همه اینها عرضه دنباله‌ برای یکی از ماندگارترین سری‌های بازی اتفاق بسیار مهمی تلقی می‌شود. آیا سازندگان مثل Final Fantasy VII: Remake راه خود را از گذشته جدا کرده‌اند و سعی دارند طرح جدیدی در اندازند (!) یا اینکه خیلی ساده کمر به زنده کردن یاد و خاطره دوران قدیم بسته و وارد گود شده‌اند؟

گیم‌پلی بازی همانطور که حدس می‌زنید همان فرمول کهن است. مشت، لگد، پرش و ترکیبی از اینها با حرکت از چپ به راست تصویر تشکیل دهنده گیم‌پلی بازی است. شاید بزرگترین مکانیزم اضافه شده به مبارزات بازی امکان استفاده از ضربه قوی هر کاراکتر است.

با زدن این ضربات که بسیار سریع و قوی‌تر از ضربات معمولی هستند به طور موقت از ضربات دیگران صدمه نمی‌بینید ولی در عوض مقداری از سلامتی خود را از دست می‌دهید. اما نگران نباشید درست مثل مکانیزمی که در «Bloodborne» وجود داشت می‌توانید به شرط آسیب ندیدن از ضربات دشمن و ردیف کردن کمبو ضربات بر پیکر دشمنان همان مقدار سلامتی از دست رفته‌تان را بازیابی کنید. مکانیزم ساده‌ای که قادر است هر مبارزه معمولی را به یک نبرد بر سر اجرای دقیق کمبوهای مخصوص تبدیل کند و همانقدر که راه‌گشا است می‌‌تواند روزتان را سیاه کند.

کاراکترهای قدیمی اکسل و بلیز از همان ابتدا در اختیار شما قرار دارند. ضربات و سرعت راه رفتن آنها در طول سالیان اخیر هیچ تغییری نکرده است. پس اگر بازی را در حالت «Retro» قرار دهید سخت بشود تشخیص داد نسخه جدیدی را بازی می‌کنید.

همان کمبوهایی که در دوران کودکی با زحمت بسیار و کپی کردن از روی دست بازیکنان بهتر به گنجینه خود اضافه کرده بودید در اینجا هم کاربردی است. علاوه بر شخصیت‌های قدیمی، شخصیت‌های جدید دیگری هم به تیم اضافه شده‌اند: چری هانتر، دختر گیتار به دست آدام که ضربات سریع، سرعت راه رفتن بیشتر و امکان دویدن هم دارد.

یار خودی دیگر Floyd است. کاراکتری بسیار شبیه به «Jax» در مورتال کامبت که به جای دست بازوهای مکانیکی دارد و از قضا تیره پوست هم هست. او حرکات کندتری دارد ولی در عوض ضربات محکم‌تری بر پیکر دشمنان وارد می‌کند.

در مقایسه با یکدیگر امکان پشت هم قطار کردن کمبو با چری راحت‌تر است و حرکت سریع و دویدن او را به کاراکتری مناسب برای بازی کردن شورش در شهر 4 تبدیل می‌کند. اما روی هم رفته همه شخصیت‌ها نقاط قوت و ضعف خودشان را دارند و بازی با هر کدام لطف خودش را دارد. کنترل شخصیت‌های قابل بازی بسیار نرم و روان بوده و با کمترین تاخیر به فرامین شما واکنش نشان می‌دهند.

طراحی شخصیت‌های اصلی و دشمنان با وفاداری کامل به بازی‌های قدیمی صورت گرفته است. ترکیب دشمنان مشابه قبل است و چندین دشمن جدید هم به جمع آدم بدها اضافه شده‌اند که هر کدام قابلیت‌های خاص خودشان را دارند و تنوع مناسبی به جبهه مقابل بخشیده‌اند.

در مقابل غول‌های آخر هر مرحله تنوع چندانی ندارند و مبارزه با بیشتر آنها یکنواخت است. البته هر کدام شیوه مبارزه خاص خودشان را می‌طلبند ولی یک شیوه مبارزه میانه‌رو می‌تواند شما را تا آخر بازی برده و نیازی به تغییر تاکتیک مبارزه و یا عوض کردن کمبوهای خود نداشته باشید.

داستان بازی به طور دقیق همان چیزی است که باید باشد. نه خبری از سفر در زمان است و نه دنیاهای موازی و یا فلش‌بک‌های پیچیده و پرده برداشتن از توطئه‌های پشت پرده نظام جدید جهانی! شما از بین آدم خوب‌ها شخصیت خودتان را انتخاب می‌کنید و با مشت و لگد راه خودتان را از میان آدم بدها باز کرده و به غول آخر بازی می‌رسید.

تیتراژ پایانی را می‌بینید و با لبخندی حاکی از رضایت به دنبال زندگی روزمره‌تان می‌روید. لازم نیست برای پی بردن به روایت پیچیده داستان ویدئوهای مختلف یوتیوب را شخم بزنید و روی کاغذ نت برداری کنید. این بازی مال زمانی است که همه چیز ساده و رضایت بخش بود.

شخصیت‌های جدید و قدیمی نقش خود را به خوبی بازی ‌می‌کنند و هر کدام به میزان لازم و مناسب داستان زندگی و شخصیت‌پردازی مطلوب دارند. تماشای روایت داستان مثل خواندن یک کتاب مصور است و لطف و جذبه‌ی خاص خودش را دارد.

موسیقی سری بازی‌های شورش در شهر همیشه یکی از نقاط قوت بودند و در این شماره هم قطعات پر انرژی و پر جنب و جوشی در انتظارتان است. هر مرحله از بازی چندین حالت مختلف برای خود دارد و با تغییر حالت موسیقی هم به تناسب عوض می‌شود.

برای مثال در یکی از مراحل کار خودتان را از سونای بخار مجتمع آدم بدها شروع می‌کنید. اینجا موسیقی آرام و دلپذیر در حال پخش شدن است. ولی با پیشروی در مرحله و رسیدن به طبقات بالاتر ضرب‌آهنگ همه چیز تندتر می‌شود و کار به جایی می‌رسد که ضربان قلب و Beatهای موسیقی الکترونیک منحصر بفرد بازی تاب و توان‌تان را می‌گیرد.

برخی از قطعات قدیمی بازی هم به نوعی ریمیکس شده‌اند و در قالبی نو در بازی پخش می‌شوند. بخش موسیقی و صداگذاری بازی دقیقا همان چیزی است که باید باشد و تجربه لذت‌بخشی برای شما فراهم خواهد کرد. شاید قطعات جدید مثل قبل خاطره‌ انگیز و به یاد ماندنی نباشند ولی بدون شک کار خودشان را درست انجام می‌دهند.

اگر بازی‌های قدیمی را در همان سال عرضه تجربه کرده باشید احتمال دارد نسخه جدید را از پشت فریم عینک بازی کنید. گرافیک بازی نسبت به پیکسل‌های گذشته ارتقاء داشته ولی شما می‌توانید با برداشتن عینک به همان گرافیک دوران کودکی بازگردید.

جدا از این شوخی بی‌نمک (!) استایل کلی بازی همان فرمول قدیمی است. جدا از این امکان تغییر حالت رندر گرافیکی هم وجود دارد که می‌توانید از بین حالت «Retro» و یک قدم فراتر از آن «Retro CRT» دقیقا به جلوه‌های بصری دهه‌های گذشته برسید. انیمیشن‌های شخصیت‌ها در اوج کیفیت و نرمی به تصویر کشیده می‌شوند.

به لطف جزئیات بیشتر حالات چهره بیشتر قابل مشاهده است و حتی می‌توانید بند کفش‌های اسپرت معروف اکسل را هم تشخیص بدهید. محیط‌های بازی پر از ادای دین به اتمسفر دهه 1980 است. نورهای نئون، آسفالت باران خورده، آسمان خراش و دیگر هیچ! انعکاس منابع نور روی چاله‌های پر از آب زمین و بدن شخصیت‌ها صفای دیگری به اتمسفر بازی بخشیده و آن را بیش از پیش زنده و پویا می‌کند.

با گفتن همه اینها و با در نظر گرفتن همه جنبه‌های این بازی امتیاز دادن به آن کمی سخت است. مشکل چندانی در بازی وجود ندارد و همه چیز باید همان چیزی باشد که هست، شاید بزرگترین مشکل Streets of Rage 4 همین است؛ دقیقا همان چیزی که انتظارش را داشتید.

یک بازی خوب که پس از تمام شدنش احساس لذتی گذرا شما را فرا می‌گیرد. اما بعد از سپری شدن آن لذت گذرا ته مزه اصلی بازی بر جا می‌ماند. بازی که حاشیه امن خودش را ترک نکرده و صرفا برای شبیه‌سازی دوران اوج قدیمی ساخته شده است. هیچ المان و مکانیزم جدید و انقلابی ارائه نمی‌کند و با تکرار فرمول باستانی بزن بزن می‌تواند چند ساعت شما و دوستان‌تان را مشغول خود کند.

پس لطفی به حال خودتان بکنید و همان دوست، برادر یا فامیل خود که بازی‌های قبلی را با آنها تمام کرده بودید را پیدا کرده و Streets of Rage 4 را با آنها تمام کنید! وجود امکانات آنلاین می‌تواند حصول این امر را در شرایط فعلی برای شما آسان‌تر کند.