بعد از موفقیت بازیهایی در طول دو سه سال اخیر که از عنوان کلاسیک Metroid الهام گرفتند، بازار سبک مترویدوانیا اخیرا بسیار داغ شده است. اخیرا شاهد بازیهایی هستیم که سبکهایی از بازیها را با سبکهای جدید پیوند میدهند. مثلا بازیهای کارتی را با Roguelike ترکیب میکنند؛ یا آن دستگاههایی که در شهربازی بصورت اتوماتیک سکههایی را هُل میدهند را با سبک Roguelike ترکیب میکنند که نتیجه عنوان خندهداری چون Raccoin میشود.
و این نوع بازیها همیشه طرفداران خاصی را دارند که به آنها عشق میورزند! همچنین بعد از موفقیت بازیهای بزرگی چون Animal Well, Hollow Knight و Prince of Persia: The Lost Crown در سبک مترویدونیا (Metroidvania) در طول دو سه سال اخیر، حالا استدیوهای کوچک و بزرگ فضایی برای ابراز خلاقیت خود پیدا کرده اند. یکی از این استدیوها، Wych Elm نام دارد، که برای اولین بار بازی Silver Pines را در مارس 2016 معرفی کرد.
بعد از این مقدمه طولانی بهتر است سریع به سراغ نقد و بررسی بازی برویم، چون حرف برای گفتن زیاد است! شما در نقش یک کارآگاه خصوصی به نام Red Walker به یک شهر ظاهرا متروکه به نام Silver Pines سر میزنید، که از اول شما را به یاد سریالهای دیوید لینچی و Twin Peaks میاندازد. ظاهر و قامت رِد واکر شما را به یاد کارگاههای قدیمی و جسور دهه 90 میلادی میاندازد که با بارانیِ بلند خاکی یا کرم و یک کُلت کمری به دنبال پردهبرداشتن از رازهای هَستی و حل کردن یک معمای قتل عجیب و غریب، که پروندهاش 20 سال است دست نخورده، هستند!

همچنین بعد از گذشت تنها چند دقیقه از بازی کردن، متوجه شباهتهای زیاد این بازی با عنوانهای عرضه شده توسط استدیو Remedy همانند Alan Wake و CONTROL خواهید شد: موجودات عجیب و غریب، شک کردن به اینکه چه چیزی واقعی و چه چیزی غیرواقعیست، همه درونمایههای این بازی هستند.
بعد از اینکه صدای زنگ تلفنی شنیده میشود، شما تلفن را پاسخ میدهید و شخصی به شما ماموریت شما را یادآوری میکند: “هنرمند و خواننده {نیمچه} معروف یعنی Eddie Velvet را برای من پیدا کن، و من به تو پول خوبی میدهم تا به یک تعطیلات خوب بروی و لذت ببری!” بنابراین، شما به راه میافتید. اما به زودی درمییابید که این شهر خیلی معمولی نیست، و شما باید از همان ابتدا دست به سلاح شوید و دشمنان خود را، که موجودات ترسناک، غمناک، گریان و بیچهرهای هستند را از بین ببرید.
ممکن است مثل خیلی بازیهای وحشتناک دیگر به شما حس این دست بدهد که باید همه دشمنان را شکست دهید، اما به زودی میفهمید که گاهی بهترین حمله، فرار کردن است! اینجاست که الهام بازی از عنوانهایی مثل Resident Evil و Silent Hill برجسته میشود؛ شما باید به دقت آیتمهای بهبود جان و مهمات اسلحه و دیگر ابزارهای بازی را حفظ و مدیریت کنید و تا حد ممکن از آنها استفاده نکنید. اما چرا؟ چونکه Silver Pines یک بازی Metroidvaniaست.
در این سبک بازی، شما به مرور زمان بخشهایی از نقشه را باز میکنید. معمولا در بازیهای کلاسیک مترویدوانیا شما به دلیل نداشتن یک قابلیت (پرش بلند، یک سلاح خاص که به شما قابلیت چنگک انداختن میدهد و …) نمیتوانید به بخشهای جدید بازی بروید، اما در این بازی ژانر وحشت و بقا (Survival Horror)، ابزارها و پازلهایی طراحی شدهاند که دسترسی شما به قسمتهای مختلف شهر را باز میکنند. داستان بازی هم به این مسئله گره میخورد.

ظاهرا کسی که شما را به این ماموریت گماشته است، به دنبال انتقامگرفتن از Eddie Velvet است، چون او خانمی به نام Alice Baker را با خود به کوهی نزدیک به Silver Pines کشانده است، و حالا این دختر گمشده است! برای رسیدن به این کوه، باید سوار تله کابینی شوید، که برای روشن کردن آن نیاز به 5 زنگوله، که در سرتاسر نقشه بازی گُم شده اند دارید. حالا میفهمید که چرا این بازی انقدر پیچ در پیچ است!
اما از حق نگذریم، گیمپلی بازی (به جز عنصرهای Metroidvania و باز کردن قفلهای در)، از دو بخش مجزا اما واضح تشکیل شده است: شوتینگ و کامبت بازی، و پازلهای بازی. اول از پازلها و معماها صحبت کنیم، چون به نظر ما بهترین بخش گیمپلی بازی همین معماها هستند. در شهر، بخشهای غیرقابل دسترسی، مخفی، اطلاعات و بُریدههایی از روزنامه، مجله و حتی آثار هنری وجود دارند که برای حلکردن معماهای بازی باید به همه آنها دقت کنید!
البته بعضی از این مسائل اضافی هستند و شما را به یک آیتم جانبی یا کمکی میرسانند. ضمنا، Memento یا یادگاریهایی را پیدا میکنید که جان، استقامت یا قدرت سلاح شما را کم و زیاد میکنند و به شما کمک بسیاری میکنند. بعد از مدتی درمییابید که راهرفتن و دویدن تنها روش حرکت کردن در نقشه بازی نیست!
بخش دیگر مهم بازی درگیریها و شوتینگ بازیست. از آنجاییکه با یک بازی دوبعدی طرف هستیم، ممکن است فکر کنید که شوتینگ بازی آسان و روان است، اما متاسفانه یکی از انتقادهای ما به بازی همین است. نمیدانیم که این تصمیم از قصد بوده است یا نه، اما نشانهگیری در بازی (مخصوصا با کنترلر) بسیار سخت است، و برای عنوانی که هر گلوله شما میتواند زندگی شما را نجات دهد، این مسئله تاثیر بسیار زیادی دارد.
علاوه بر این، مکانیک Dodge یا همان جاخالی دادن در بازی وجود دارد که به قول معروف “بگیر و نگیر” دارد! همانطور که شاید حدس زدید، به جز این عنصرها و اِلِمانهای اصلی، مکانیکهای دیگری چون جمعکردن آیتمهایی برای پرتاب و حتی گیاهان سبزی چون رزیدنت اویل وجود دارند که با ترکیب آنها با چیزهای دیگر میتوانید آیتمهای جانبخش جدیدی بسازید.
سازندگان توانستهاند ریتم و مجموعه خوبی از سلاحها، مهمات، قطعات جانبی سلاح و حتی آیتمهای دیگر اضافه کنند تا شما همیشه در حال گشتن گوشه کنارهای نقشه باشید! صحبت از نقشه شد، و باید اعتراف کنیم که این عنوان برای تازه واردان سبک Metroidvania بسیار خوب است؛ چون رِد واکر تقریبا هر درِ بسته، قفلِ در و نشانهای را بهصورت خودکار وارد نقشه میکند.

علاوه بر این، به شما یک دوربین هم داده شده است، که میتوانید هر زمان (از جمله در هنگام حل معماها) عکس تهیه کنید و در آن منطقه از نقشه متصل کنید. به جز این، قسمتهایی از نقشه، همانند اکثر بازیهای این سبک، مکانهایی مخفی را در خود جای دادند، که با کمی ذکاوت و دقت میتوانید به آنها برسید و شخصیت خود را قویتر کنید.
ما بازی Silver Pines را روی PS5 تجربه کردیم، و به هیچ مشکلی در خصوص گرافیک یا افت فریم برنخوردیم. ظاهرا بازی در پلتفرمهای دیگر هم پرفورمنس خوبی دارد و روان است. شخصیت بازی و دشمنان بازی انیمیشنهای خوبی دارند، و سازندگان بازی از عنصرهای طبیعی برای ترساندن شما به خوبی استفاده کردهاند. به شما حتما پیشنهاد میکنیم که این بازی را در یک محیط آرام و با هدفون تجربه کنید، تا بتوانید تا عمق وارد دنیای Silver Pines شوید (فقط مراقب باشید که غرق نشوید!). آهنگهای بازی و صداها با کیفیت بالایی طراحی شدهاند، و حتی محتواهای اضافی در بازی همانند یک سریال تلویزیونی که گاهی در تلویزیونها پخش میشوند، با کیفیت و دقت بالایی ساخته شده اند.
معمولا در بازیهای این سبک، شما برای وارد شدن یا رد کردن بخشهای مهم بازی، باید یک باس را هم شکست دهید، که سازندگان این بازی هم به همان روال پیش رفتهاند و باسفایتهای نسبتا دشواری را در بازی گنجاندهاند. ما این عنوان را روی درجه سختی سخت (که پیشنهاد خود بازی و درجه یکی مانده به آخرست) تجربه کردیم، و در برخی از بخشهای بازی به مشکل برخوردیم؛ اما گیمپلی بازی راههای زیادی را برای جاخالی دادن و استفاده از سلاحهای مختلفی جلو پای شما قرار داده است.
در نهایت، باید اعتراف کنیم که بازی Silver Pines یکی از بهترین عناوین مستقل و یکی از بهترین عناوین Metroidvaniaست که در طول چند سال اخیر تجربه کردیم. ترکیب ژانر ترسناک و مترویدوانیا در دست استدیوWych Elm به ما بازیای هدیه داده است که قطعا سالها از آن در محفلهای مربوط به بازیهای مستقل صحبت خواهد شد. این بازی به شدت جذاب، با روایت مخوف، القا حس ترسناک از دست دادن و مدیریت منابع از ما امتیاز عالی میگیرد!
English Section
نقد و بررسی بازی Silver Pines
برخی نکات برجسته و قابل ذکر در بازی
سه پایان مختلف و پر از جزئیات
داستان بهظاهر ساده، اما پُر از پیچ و تاب
گیمپلی گاهی تکراری و شوتینگِ گاهی مشکلساز
سیستم نقشه و پیشروی بسیار قوی
القا بسیار خوب حس ترسناک روانشناختی و مدیریت منابع













نظری ارسال کنید